R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Σκέφτομαι και γράφω

Θέμα: «τι γνωρίζω για την 25η Μαρτίου»

Η 25η Μαρτίου είναι η αγαπημένη μου γιορτή γιατί εκείνη τη μέρα γιορτάζω.

Εμένα με λένε Βαγγελιώ γιατί έτσι λένε και τη γιαγιά μου. Της μαμάς μου δεν της αρέσει καθόλου αυτό το όνομα και συνέχεια με λέει Εύα, αλλά ο μπαμπάς μου θυμώνει. Θέλει να με φωνάζουν με το όνομα που με βάφτισαν γιατί έτσι λένε και τη μαμά του. Μετά, η δική μου μαμά τσαντίζεται και δεν του μιλάει και μένα μου αρέσει πολύ όταν δεν μιλάνε μεταξύ τους γιατί κανένας δεν ασχολείται μαζί μου και μπορώ να παίζω computer όσες ώρες θέλω. Το αγαπημένο μου παιχνίδι είναι το star doll. Τρελαίνομαι να ντύνω κούκλες με ρούχα της μόδας, που βλέπω στις βιτρίνες όταν πάω για ψώνια στο πολυκατάστημα. Γενικά φοράω πολύ μοντέρνα ρούχα και δεν μου άρεσε καθόλου η στολή της Σουλιώτισσας, που μου έφερε πέρυσι η δασκάλα για να τη βάλω στη γιορτή. Δεν καταλαβαίνω γιατί τις φορούσαν τότε, πάντως ξέρω πως αν υπήρχε αστυνομία μόδας θα τις είχε συλλάβει όλες.

single photo Εγώ στη γιορτή πέρυσι ίδρωσα πολύ γιατί φορούσα στο κεφάλι ένα μαντήλι με χρυσά λεφτά, μάλλον γιατί τότε δεν είχαν πορτοφόλια, και από κάτω μια πολύ μακριά και βαριά στολή, που με εμπόδιζε να περπατήσω. Είχα και ποίημα. Και να μην θέλετε, εγώ θα το πω:

Είμαι μια Ελληνοπούλα,
Όμορφη Σουλιωτοπούλα
Το χωριό μου δεν θα αφήσω
Να το πάρουν οι οχτροί.

Όση ώρα έλεγα το ποίημα, η μαμά έκλαιγε και ο μπαμπάς με το ένα χέρι κρατούσε τη βιντεοκάμερα και με το άλλο με χαιρετούσε. Εγώ βέβαια γελούσα, γιατί ήθελα να φαίνομαι ωραία στο βίντεο που θα το δείξουμε στη θεία μου την Διονυσία που μένει στο Μεσολόγγι.

Αφού τελειώσαμε όλοι με τα ποιήματα, πιαστήκαμε στον κύκλο για να χορέψουμε δημοτικούς χορούς. Η συμμαθήτριά μου, όμως, η Ειρήνη, που με ζηλεύει, μου πάτησε το φόρεμα κι εγώ σκόνταψα και έπεσα κάτω από τη σκηνή. Όλο το σχολείο γελούσε κι εγώ έκλαιγα. Η μαμά μου για να με καθησυχάσει μου είπε ότι και οι Σουλιώτισσες ενώ χόρευαν πηδούσε μια-μια στο γκρεμό για να μην τις πιάσουν οι Τούρκοι. Δεν ξέρω τι σχέση έχει ο γκρεμός με τη σκηνή, πάντως εγώ πολύ ντράπηκα γιατί ο Γιάννης είδε το βρακάκι μου και μετά με κορόιδευε.

single photo Λίγες μέρες πριν την 25η Μαρτίου, η δασκάλα μας στολίζει τη τάξη με σημαιάκια και αφίσες των ηρώων που πολέμησαν τότε. Εμένα πάντα με πιάνει μια εθνική ανάταση. Δεν ξέρω τι είναι αυτό. Άκουσα τον διευθυντή να το λέει στην ομιλία του πριν τη γιορτή. Πάντως ανατριχιάζω και η μύτη μου τρέχει συνέχεια. Το δεύτερο βέβαια μπορεί να έγινε γιατί δεν άκουσα τη μαμά και έφαγα παγωτό. Δεν πειράζει όμως, εγώ νιώθω πολύ περήφανη που γεννήθηκα στην Ελλάδα, γιατί πριν από εμένα υπήρχαν άνθρωποι που σκοτώθηκαν για να είμαι εγώ σήμερα ελεύθερη. Το τελευταίο το λέει η κυρία μας τέτοιες μέρες και μετά αραδιάζει ένα σωρό ονόματα ηρώων. Εγώ δεν ξέρω κανένα μόνο τον Καραϊσκάκη. Κι αυτό γιατί τον λέει συνέχεια ο μπαμπάς τις Κυριακές που πάει να δει αγώνα. Νομίζω πως έχει ένα γήπεδο αυτός ή κάποιος συγγενής του. Δεν ξέρω ακόμα, να θυμηθώ να ρωτήσω τον μπαμπά μου όταν γυρίσω σπίτι.

Η δασκάλα λέει επίσης ότι οι Τούρκοι ήταν μπουνταλάδες και δεν μπορούσαν να τρέξουν εύκολα και να πολεμήσουν πάνω στα βουνά γι’ αυτό και οι Έλληνες τους νικούσαν. Εγώ όμως που παρακολουθώ τούρκικα στην τηλεόραση μαζί με τη μαμά μου, βλέπω μόνο ωραίους λεπτούς Τούρκους. Για παράδειγμα ο Εζέλ και ο Μεχμέτ είναι πολύ όμορφοι. Μάλιστα η μαμά, όταν λείπει ο μπαμπάς από το σπίτι, τους βλέπει και αναστενάζει και μετά λέει ότι θέλει να κάνει τα παιδιά τους. Εγώ τότε θυμώνω πολύ, γιατί δεν θέλω άλλα αδέρφια και επίσης αγαπάω τον μπαμπά μου πάρα πολύ.

Του χρόνου μάλλον θα μπω στην παρέλαση. Είμαι η πιο κοντή στην τάξη μου και γι’ αυτό η κυρία γυμνάστρια θα με βάλει στην τελευταία γραμμή. Εγώ σκέφτομαι να βάλω κρυφά τα τακούνια της μαμάς για να φαίνομαι πιο ψηλή. Δεν πειράζει όμως, σημασία έχει που θα κάνω τα μαλλιά μου μπούκλες και θα βαφτώ στο πρόσωπο. Πρέπει να σας πω ότι η μαμά δεν με αφήνει να βάφομαι και μια φορά που το έκανα κρυφά με μάλωσε και μου τράβηξε τα μαλλιά. single photo Τέλος πάντων, δεν ξέρω πώς είναι δυνατόν να γιορτάζουμε έναν πόλεμο, αφού εμένα μου αρέσει η ειρήνη. Αλλά μετά σκέφτομαι πως, αν δεν είχαν πολεμήσει οι ήρωες με τα περήφανα μουστάκια που βλέπω στις αφίσες και οι κακοντυμένες Σουλιώτισσες, μπορεί σήμερα να μην ήμασταν ελεύθεροι και να είχα στα αλήθεια Τούρκο μπαμπά. Άσε που δεν θα γινόταν η παρέλαση και εγώ δεν θα μπορούσα να φτιάχνω τα μαλλιά και να βάφομαι για να με δει ο κόσμος. Για όλα αυτά θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, σε όλους τους προγόνους μου που θυσίασαν τη ζωή τους για να είμαι σήμερα εγώ χαρούμενη κι ευτυχισμένη.
Βαγελλιώ...

κείμενο | κωνσταντίνος_γοργολίτσας
επιμέλεια | αλέξανδρος_κόγκας+τάσος_θώμογλου