R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Μια (μαύρη) νύχτα στο Παρίσι…

‘Madness is like gravity. All it takes is a little push…’

Τo AK-47, κοινώς γνωστό και ως Καλάσνικοφ, έχει συγκεκριμένο και χαρακτηριστικό ήχο.

Οι ριπές που εκτοξεύονται από τα συμπαγή μέρη ξύλου και μετάλλου προκαλούν μικρής διάρκειας κρότους που θυμίζουν το άνοιγμα ακριβής σαμπάνιας. Εξ’ ου και το συνθηματικό των αμερικανών στρατιωτών «it’s popping time» κάθε φορά που προετοιμάζονται για ανταλλαγή πυρών με τους εχθρούς.

single photo

Όντας όμως απλός πολίτης μιας χώρας που έχει συνδυάσει το όνομα της με την έννοια της ελευθερίας και της ισότητας, φαντάζομαι -γιατί μόνο αυτό μπορώ να κάνω- πόσο τραγικά ειρωνικό είναι να ζεις μπροστά στα μάτια σου τη σφαγή των φίλων, τις εκρήξεις στους δρόμους καθώς επιστρέφεις σπίτι ή την εκτέλεση των ομήρων απλώς και μόνο για να ξεδιψάσει κάποιος αλλόγλωσσος την ανάγκη του για αίμα.

Τόσα χτυπήματα, με τον κατάλληλο εξοπλισμό, στην καρδιά της Ευρώπης, σε μια παγκόσμια κοινωνία, όπου τα πάντα ελέγχονται εξονυχιστικά όταν πρόκειται για τρομοκρατία, δεν αποδεικνύουν μόνο τη σοβαρότητα των φανατικών. Αποδεικνύουν και το πόσο ειρωνική είναι η πιθανότητα κανείς από τους αρμόδιους της εγχώριας ασφάλειας να μην είχε την παραμικρή πληροφορία και παρά μόνον δυο μέρες μετά το συμβάν να έρχονται στο φως αποκαλύψεις πως οι Μυστικές Υπηρεσίες όντως είχαν πληροφορίες για επικείμενο επεισόδιο.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Ήταν ακατάλληλοι και απροετοίμαστοι να προστατέψουν τον λαό που τους εμπιστεύτηκε και άρα κακώς βρίσκονται σε τέτοιες θέσεις; Ή απλώς εκμεταλλεύονται το μούδιασμα του φόβου που κατακλύζει σε παγκόσμιο επίπεδο για να επιτραπούν νέα, σκληρότερα μέτρα και εξωτερικές πολιτικές που αλλιώς θα φάνταζαν απάνθρωπες, κοροϊδεύοντάς μας ψιλό γαζί εν ολίγοις;

Γιατί θέλοντας και μη, είναι κοροϊδία όταν έστελνε η Γαλλία όλμους, χειροβομβίδες, ασυρμάτους και άλλου είδους πολεμικό εξοπλισμό για τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό ενώ ήξερε πολύ καλά ότι μάλλον θα έπεφτε στα χέρια τζιχαντιστών. Όπως επίσης κοροϊδία είναι το γεγονός ότι ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας βρισκόταν σε δημόσιο μέρος, πολύ κοντά στο συμβάν, μπροστά στα μάτια πολιτών όταν ξέσπασαν οι επιθέσεις (ένα χειροκρότημα για τους επικοινωνιολόγους του κ. Oland, παρακαλώ) και έσπευσε να κηρύξει ανηλεή πόλεμο στην πρώτη δήλωσή του μετά το γεγονός, όπως ακριβώς και ο George W. Bush το 2001.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, που άντε τα λες και υπόνοιες ή ενδείξεις, το χειρότερο είναι πως υπάρχουν ακόμη και τώρα, εδώ στη χώρα μας και σε όλη την Ευρώπη, άνθρωποι που κατηγορούν το προσφυγικό κίνημα από τη Συρία για όλα αυτά που συμβαίνουν, δαιμονοποιώντας κάθε άτομο που προσπαθεί να σωθεί και να σώσει την οικογένειά του. Εν μέσω τέτοιας κρίσης αγνοούν το πασιφανές, καταφεύγοντας και πάλι στο φρούριο του φόβου. Αδυνατούν να καταλάβουν και να αντιληφθούν από ποιους προσπαθούσαν εξαρχής να ξεφύγουν οι πρόσφυγες. Υιοθετούν την εύκολη ιδεολογία «μαζί με τα ξερά ας καούν και τα χλωρά», ξεχνώντας ότι πρόκειται για χιλιάδες ψυχές με μόνη τους έγνοια να ζήσουν μακριά απ’ τον πόλεμο και το αίμα.

Οπότε κρίνουμε ασφαλές να υποθέσουμε πως επικρατεί πανικός εκεί έξω. Όλοι τα ‘χουνε χαμένα. Λανθασμένοι συναγερμοί με αφηνιασμούς μες στους δρόμους, άνθρωποι να τρέχουν και δυνάμεις καταστολής με το δάχτυλο στη σκανδάλη. Αεροπλάνα απογειώνονται για να βομβαρδίσουν εγκαταστάσεις της ISIS (αποκλειστικά, είμαι σίγουρος) και έτσι να αποδώσουν δικαιοσύνη.

Φόβος. Παντού.

Πώς να βγάλεις νόημα λοιπόν, όταν χιλιάδες κεφάλια σκέφτονται και εκατομμύρια στόματα μιλούν; Γιατί στην τελική, 132 νεκροί, 349 τραυματίες και 90 εξ’ αυτών σε κρίσιμη κατάσταση είναι ο απολογισμός αυτήν τη στιγμή. Πένθος για τόσους ανθρώπους και άγχος για εκείνους που χαροπαλεύουν σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Χωρίς να μπορεί κανένας να δράσει.

Δεν μπορείς να κάνεις και πολλά. Το καταλαβαίνω, το ίδιο αισθάνομαι κι εγώ.

Όμως, όπως λέει κι ένας φίλος «ό, τι κάνεις, καλό είναι κι αυτό».

Γι’ αυτό λοιπόν στηρίξτε όπως ήδη ξεκινήσατε και όπως προτιμάτε. Βάλτε σημαιάκια στις φωτό προφίλ σας, δημοσιεύστε hashtag με προσευχές για το Παρίσι ή την Βηρυτό που, μεταξύ μας, αν και της λείπει η αίγλη της πόλης του φωτός, δεν της λείπουν αυτοκτονίες των καμικάζι και οι 43 νεκροί της προηγούμενης Πέμπτης για παράδειγμα. Αν θέλετε νιώστε και λίγο κατάνυξη για τον Adel Tormous, τον πατέρα και σύζυγο που έπεσε πάνω στον δεύτερο βομβιστή και αυτοθυσιάστηκε για να σώσει ζωές.

Βγείτε λοιπόν και στηρίξτε όπως θέλετε, δε με νοιάζει τι και πώς. Πηγαίνετε σε διαδηλώσεις, στους δρόμους ή σε μνημεία φωτισμένα με μπλε άσπρο και κόκκινο για κείνους που ξεψύχησαν και όσους ακόμα ζουν τον πόνο. Μιλήστε και φωνάξτε. Κάντε κάτι, οτιδήποτε.

Όμως στο τέλος της ημέρας καθίστε και σκεφτείτε. Σκεφτείτε πόσο εύκολα μπορεί να πατήσει κάποιος τη σκανδάλη ξέροντας πως θα θανατώσει, πέρα απ’ τη δική του, ζωές που δεν έφταιξαν σε τίποτα. Το πόσο αφιερώθηκε σε ιδανικά που εξυψώνουν τον θάνατο και την απώλεια. Το πόσο άνανδρο και δειλό είναι να σκοτώνεις κάποιον καθώς εκείνος τρέχει να σωθεί.

Κι όταν το σκεφτείτε και γεμίσετε μες τα σωθικά σας με απέχθεια και μίσος για αυτά τα όντα που ίσως να μην είναι καλύτερα από το χειρότερο ζώο, αναλογιστείτε πόσο πολύ μοιάζει αυτό που νιώθετε μέσα σας με εκείνο που νιώθουνε εκείνοι και καταλήγουν να σκοτώνουνε αθώους.

Αναλογιστείτε αν και πόσο το μίσος γεννάει μίσος και πώς η βία θα μπορέσει ποτέ να σταματήσει τη βία. Πώς κάθε φορά που αντιμετωπίζουμε τον φόβο προτιμάμε να τον μετατρέψουμε σε θυμό και εκείνον τον θυμό σε μίσος, γιατί αυτό είναι εύκολο. Το πόσο εύκολα όλα αυτά που απεχθανόμαστε μας αλλάζουν σε αυτά που μισούσαμε εξ’ αρχής.

Γιατί το χειρότερο δεν είναι να έρθεις αντιμέτωπος με το μίσος, τον θυμό ή τον φόβο. Ο πραγματικός άνθρωπος δεν επιτρέπει σε τίποτα να του στερήσει την ανθρωπιά του.

Το χειρότερο είναι να τους επιτρέψεις να σε μετατρέψουν.

Να σε κάνουν όμοιό τους και καθόλου, μα καθόλου καλύτερο.

κείμενο | γιάννης κατάκης
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου + χάιντι σεραφειμίδου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης