R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Πού πήγε το Πάσχα των παιδικών μας χρόνων;

Η γιορτινή προσπάθεια γεφύρωσης των χρόνων της αθωότητας και της ενηλικίωσης.

Η λίστα στο ψυγείο είναι ξεκάθαρη:

 Να βάψω τα αυγά (ας προσπαθήσω τουλάχιστον)
 Να δω τον Ιησού από τη Ναζαρέτ (και τις τέσσερις ταινίες)
 Να προσπαθήσω να φτιάξω πασχαλινά κουλουράκια (ή τουλάχιστον να τα αγοράσω)
 Να φτιάξω με τα ανίψια μου πασχαλινές θήκες για αυγά και άλλες κατασκευές (μπορεί βέβαια να τα φορτώσω στην αδερφή μου γιατί κανόνισα καφέ με τη Γιούλη που γύρισε από Άμστερνταμ)
 Να πάω εκκλησία (ή τουλάχιστον να το έχω στο μυαλό μου)
 Να πάω για ψώνια!!! (δεν χρειάζεται παρένθεση… αυτό ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ)
 Να αγοράσω λαμπάδα στα βαφτιστήρια μου (που δεν λένε να μεγαλώσουν ποτέ, τα μπάσταρδα)

single photo Καθώς πλησιάζει η γιορτή του Πάσχα, καταστρώνουμε σχέδια για να μπούμε στο κλίμα των ημερών. Ωστόσο, φαντάζουν όλα μάταια, καθώς μοιάζουν περισσότερο με υποχρεώσεις παρά με προσωπική ευχαρίστηση και μυσταγωγία. Βάφουμε αυγά και μετά μοιάζουμε με επιζήσαντες από ναρκοπέδιο της Μέσης Ανατολής, κρύβοντας τα χέρια εμμονικά στις τσέπες και χαμογελώντας με αφέλεια κάθε φορά που συναντάμε κάποιον τυχαία. Αγοράζουμε ντουζίνες από κουλούρια και τσουρέκια, λύνοντας το οικονομικό πρόβλημα του φούρνου της γειτονιάς, με αποτέλεσμα να τα έχουμε για καιρό μετά, αφορίζοντας τις θερμίδες και την ώρα που πήραμε τόσα. Επιπλέον, δίνουμε ένα σωρό χρήματα για δώρα, νομίζοντας ότι έτσι θα καλύψουμε το εσωτερικό μας κενό. Και όλα αυτά γιατί;

Αν είσαι ενήλικας, κλείσε τα μάτια και αναπόλησε το Πάσχα των παιδικών σου χρόνων, τότε που κάθε μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας είχε νόημα στην παιδική καρδιά σου. Συνέπασχες με τα πάθη του Χριστού. Όταν η γιαγιά σου σε πήγαινε στην εκκλησία κοιτούσες δακρυσμένος τον Εσταυρωμένο και έσφιγγες το ρυτιδιασμένο χέρι της, καθώς τρεμάμενο σε σήκωνε για να φτάσεις να προσκυνήσεις. Επιπλέον, χωρίς να καταλαβαίνεις τη σημασία όσων διαδραματίζονταν γύρω σου, η καρδιά σου σπαρταρούσε την Μεγάλη Παρασκευή, όταν με αναμμένο το φαναράκι ακολουθούσες τον επιτάφιο και ένιωθες ένα ακαθόριστο συναίσθημα, που πολύ αργότερα έμαθες ότι λέγεται κατάνυξη. Μετά τα πάθη περίμενες με ανυπομονησία την Ανάσταση. Φορούσες τα "καλά" σου τα ρούχα, έπαιρνες προσεκτικά τη λαμπάδα σου και πήγαινες με την οικογένειά σου στην εκκλησία.

Όταν λοιπόν οι δείκτες του ρολογιού συναντιούνταν στο δώδεκα, η γη σειόταν. Οι καμπάνες διαλαλούσαν το χαρμόσυνο μήνυμα, ο ουρανός φωτιζόταν από πυροτεχνήματα και η εκκλησία πλημμύριζε από το φως των κεριών. Όλοι οι πιστοί έψελναν με μια φωνή τον αναστάσιμο ύμνο κι εσύ χαρούμενος που σου τον είχε μάθει ο δάσκαλος της μουσικής, τραγουδούσες δυνατά. Η φωνή σου ενωνόταν με αυτή του πλήθους και συνοδευόμενη από καμπανοκρουσίες, σκορπούσε στην πλάση για να υμνήσει τον δημιουργό.

Ύστερα με τη λαμπάδα στο χέρι και τα μάτια να εκπέμπουν ευτυχία, ευχόσουν στους γονείς σου "Χριστός Ανέστη" και αυτοί σου απαντούσαν ανόρεχτα γιατί η μητέρα δεν θυμόταν αν έβαλε αλάτι στη μαγειρίτσα και ο μπαμπάς, κρατώντας ερμητικά στο χέρι του ένα τσιγάρο, περίμενε να τελειώσει το παραλήρημα για να παραδοθεί στο πάθος του.

single photo Τότε δεν αντιλαμβανόσουνα γιατί οι γονείς σου δεν συμμερίζονταν τη χαρά σου. Τώρα όμως που αποχωρίστηκες το φθαρμένο τζινάκι των παιδικών σου χρόνων και φόρεσες το σοβαροφανές κοστούμι της ενηλικίωσης, σίγουρα έχεις καταλάβει. Ξαφνικά αρχίζουν να σε απασχολούν διαφορετικοί παράγοντες. Το τρέξιμο στην αλάνα με τα παιδιά της γειτονιάς μεταλλάχτηκε σε ένα ατέρμονο και ανταγωνιστικό κυνήγι χρήματος. Καλείσαι να πατήσεις πάνω σε πτώματα για να ανελιχθείς στην κοινωνική και επαγγελματική πυραμίδα, αδιαφορώντας για τις ανάγκες και τα συναισθήματα των συνανθρώπων σου. Μικρός είχες την προδιάθεση να αγαπάς τους άλλους. Μεγαλώνοντας όμως, αγαπάς μόνο από φόβο μήπως μείνεις μόνος σου. Αλλάζεις την ιεραρχία των αναγκών και τις προτεραιότητες στη ζωή σου, αφήνοντας ασύδοτα τα πάθη να σε οδηγούν στο στίβο της επιβίωσης. Με άλλα λόγια διέφθειρες την καρδιά σου, αφού την μπόλιασες με το μίσος, τη φιλαργυρία, τον εγωισμό, τη σαρκολατρεία και τυφλός πια από ηθικές αξίες ζεις για να πλουτίζεις και να γίνεσαι ισχυρότερος σε βάρος άλλων.

Ωστόσο, οι Ερινύες δεν σώπασαν. Όταν πλησιάζει το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα έρχονται στο μυαλό σου οι παιδικές αναμνήσεις. Εσύ, ανήμπορος να αντισταθείς στην έλξη που σου ασκούν τα χρόνια της ξεγνοιασιάς, κάνεις τα πάντα για να νιώσεις όπως τότε, να ξαναγίνεις για λίγο παιδί. Όμως οι μέρες περνούν και δεν νιώθεις εκείνη την εσωτερική ευδαιμονία που σε έκανε χαρούμενο και ανέμελο. Μην κάμπτεσαι. Η ζωή κάνει τον κύκλο της. Αφού δεν μπορείς να νιώσεις το επιθυμητό συναίσθημα βοήθησε τους μικρούς σου φίλους να περάσουν αξέχαστες γιορτές, χτίζοντας μαζί τους δυνατές αναμνήσεις. Δεν έχει σημασία αν θα σε ενώνει συγγενική σχέση ή αν θα βοηθάς παιδιά που το έχουν ανάγκη. Κάθε πράξη αγάπης και προσφοράς θα σε κάνει να παρασυρθείς και εσύ στη μαγεία της γιορτής, στη μαγεία της παιδικής αθωότητας.

κείμενο | κωνσταντίνος_γοργολίτσας
επιμέλεια | αλέξανδρος_κόγκας+ιάκωβος_καγκελίδης