R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Και οι πατεράδες έχουν γιορτή

Πατέρες όλου του κόσμου ενωθείτε, το μόνο που έχετε να χάσετε είναι τα δεσμά σας

Η τεκνοποίηση είναι μια παλιά ιστορία. Ένα καυτό μεσημέρι της Ανατολής, ο Αδάμ μούσκεμα στον ιδρώτα, γυρίζει στο σπίτι από το χωράφι και βλέπει την Εύα να ξαπλώνει ανέμελη κάτω από την καλαμωτή.

Αυτή με το που τον βλέπει, τον ρωτάει ναζιάρικα αν έφερε τίποτα να φάνε. Θολωμένος από την κούραση, ορμά καταπάνω της με εχθρική διάθεση, αλυχτώντας σαν πεινασμένος λύκος. Εκεί, στην ταπεινή καλύβα τους, γονιμοποιήθηκαν έστω και ακούσια τα πρώτα ωάρια της ανθρωπότητας. Εννιά μήνες αργότερα ο Αδάμ κρατούσε στα χέρια του συγκινημένος τον γιόκα του, έστω κι αν αυτός μεγαλώνοντας θα μακέλευε τον ίδιο του τον αδερφό. Και κάπως έτσι άρχισαν όλα.

Μετά άρχισε ο κόσμος μας να πηγαίνει κατά διαόλου, άρχισαν οι άνθρωποι να γίνονται αλλόκοτοι, χορτοφάγοι και αφισοκολλητές και χάθηκε κάπως η ποικιλία. Ο Στάθης Ψάλτης με την δεν#μας#χέζεις#ρε#πατέρα σχολή του, ήταν ο πιονέρος του Νέου Κόσμου, που επάξια ακολούθησαν οι Κυριάκος Μητσοτάκης, Δημήτρης Κόκκοτας, Γιωργάκης Παπανδρέου, Χάρης Βαρθακούρης και τόσοι άλλοι αυτοδημιούργητοι τσολιάδες.

Ωστόσο το πατρικό πρότυπο αποθεώθηκε κυρίως στο πρόσωπο του Αλ Μπάντι, του Όμηρου Σίμπσον και του Πήτερ Γκρίφιν. Ο Daddy Cool και ο Puff Daddy, ο Νικόλας και η Λίτσα Πατέρα, οι Άγιοι Πατέρες της εκκλησίας μας, ο Κωνσταντάρας, ο Ζεβεδαίος, ο Πασχάλης με το στιγμιαίο του λάθος, όλοι γιορτάζουν σήμερα. Μόνο αυτός, ο κουρασμένος ξυλουργός από τη Βηθλεέμ έπεσε θύμα της μαρκίζας. Ας πιούμε σήμερα κάτι στην υγειά του. Άλλωστε ο μνήστωρ, ο πατριός, ο ανάδοχος είναι κι αυτοί πατέρες και μάλιστα συχνά καλύτεροι στο έργο τους. Κι είναι πολύπλοκο και πολυσύνθετο αυτό το έργο.

Ο πατέρας είναι αυτός που είναι πάντα υποχρεωμένος να επιστρατεύει εύστοχες ατάκες για την πατσαβουροκοιλιά και τη φαλάκρα του. Είναι αυτός που κρατάει μόνιμα το τηλεκοντρόλ στο χέρι για να νιώθει ασφάλεια, αυτός που ανοίγει διάλογο με τους τηλεπαρουσιαστές, αυτός που θα μπορούσε να ζει αποκλειστικά με μπριζόλες, ο μόνος άνθρωπος που λατρεύει να μιλά για το πόσο ταλαντούχος ήταν νέος και πόσο σκοτεινή και ακατάληπτη ήταν η περίοδος που τυφλώθηκε και πήρε τη μάνα σου και όχι την άλλη, το κελεπούρι.

single photo Για σένα είναι αυτός που σου έμαθε να δένεις τα κορδόνια σου, να περνάς προσεκτικά το δρόμο και να διαλέγεις το καλύτερο καρπούζι από τον γύφτο. Προσπαθούσε αμήχανα να σε προετοιμάσει για τη βρωμιά του κόσμου, αλλά κάπου στη μέση πάντα δίσταζε και πήγαινε για τσίπουρα. Γνωρίζει άπειρες παραλλαγές της φράσης «πες το στη μάνα σου, μη με ζαλίζεις», «ρώτα τη μάνα σου γιατί αλλιώς θα με ζαλίσει», «καλά, περίμενες από τη μάνα σου να ξέρει καλύτερα από μένα;» Μνημείο σουρεαλισμού.

Βέβαια, η μητριαρχική μας κοινωνία, θέλει τη γιορτή του πατέρα στο περιθώριο. Στην καλύτερη περίπτωση θα του δοθεί καμιά γραβάτα, καμιά σωβρακοφανέλα, καμιά παντόφλα και οτιδήποτε άλλο, ελάχιστα πρωτότυπο. Και το ωραίο της υπόθεσης είναι ότι θα χεστεί από τη χαρά του και θα επιτευχθεί ο στόχος που τον θέλει να κερνάει λες και έγινε ξανά πατέρας, λες και ακούει εκείνη την ώρα ξανά το όνομα του παιδιού από τον νονό και τάζει μπύρες και σουβλάκια.

single photo Πατέρες όλου του κόσμου ενωθείτε, το μόνο που έχετε να χάσετε είναι τα δεσμά σας.

κείμενο | αλέξανδρος κόγκας
επιμέλεια | κωνσταντία μαζαράκη + τάσος θώμογλου