R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Με αφορμή την ημέρα της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του ανθρώπου

Οργανωμένες κοινωνίες, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις, δίκαια οργανωμένες πολιτείες_

_ζητιανεύουν για ελάχιστα ψίχουλα δημοκρατίας. Φιλελεύθερες γειτονιές και ένας δίκαιος ήλιος από πάνω μας να διώχνει τα σύννεφα της αιώνιας διαφθοράς, της ανισότητας που της επιτρέπουμε να ζυμώνεται ξανά και ξανά και να ρίχνει φως στα αποτυπώματα της λασπουριάς.

single photo Κάπως έτσι και με άλλα παραλειπόμενα κομμάτια θα ολοκληρωνόταν το παζλ μιας εύρυθμης λειτουργίας της κοινωνίας. Άνθρωπος και δικαίωμα, υφαίνουν την πιο απλή φράση, ανθρώπινο δικαίωμα και αποτελούν το κύριο συστατικό για να πετύχει η συνταγή μας. Είμαστε όμως άραγε όλοι γνώστες αυτού του πλέον τσαλαπατημένου όρου; Η πρώτη «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου» πήρε υπόσταση στην Αμερική και συγκεκριμένα στη Βιρτζίνια, στις 11 Ιουνίου το 1776. Μέσω αυτής, καθορίστηκαν τα κύρια και φυσικά δικαιώματα του ανθρώπου: Το δικαίωμα στη ζωή, στην ελευθερία, στην ισότητα, στην ελευθερία σκέψης, γνώμης και έκφρασης. Όλα αυτά είναι τα δικαιώματά μας και εμείς οι ίδιοι τρέφουμε με αυτά τα στομάχια της λογοκρισίας, της κομματικής κουλτούρας και της μισανθρωπιάς. Εν συνεχεία, κάνει σε δεύτερο πλάνο την εμφάνισή της η Γαλλία του 1789, οπού η εκεί «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη» αποτέλεσε το χάρτη των θεμελιωδών ελευθεριών και απαράγραπτων δικαιωμάτων. Και για να μη σας κουράζω, στις 10 Δεκεμβρίου το 1948 συντάχθηκε η «Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του ανθρώπου» που ψηφίστηκε από τη Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε. και καθιερώθηκε μέχρι και σήμερα η μέρα αυτή για να αφυπνίζει τα εν κωματώδη κατάσταση μυαλά μας.

Φέρουμε όλοι τη χιλιοφορεμένη άποψη πως μόνο στις υποανάπτυκτες χώρες λαμβάνει θέασης ο βιασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εκεί όπου η φτώχεια και η αμάθεια πιάνουν κουβέντα, εκεί όπου ο πολιτισμός ορίζεται με τα δικά του όρια. Κάνετε λάθος, όσο η «πρόοδος» επιταχύνει τα βήματά της στις ανεπτυγμένες χώρες, τόσο συρρικνώνεται η σημασία τους. Από τη στιγμή της γέννησης μας μέχρι του θανάτου μας κουβαλάμε κατοχυρωμένα πάνω μας τα δικαιώματά μας. Είναι η ταυτότητα που διασφαλίζει το δικό μας πήγαινε έλα στα όρια της έννομης τάξης, το διαβατήριο που γνέφει θετικά σε εκείνους που ζουν στο καζάνι της ανομίας και τους δίνει την ευκαιρία να εισέλθουν στη σφαίρα της τάξης και της ελευθερίας. Είναι τα δικαιώματά μας!

Μία γκάμα από βιαιότητες, καταναγκασμούς, τυραννίες, μίση, διαφθορές και εκμεταλλεύσεις, γαλουχούν και τρέφουν τον εχθρό των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, την καταπάτησή τους. Πλάθουν άοσμες προσωπικότητες, με φιμωμένα στόματα, τρομαγμένα βλέμματα, που εντός ολίγου τείνουν να γίνουν σκιές, μαριονέττες στα χέρια των «μεγάλων». Ζέχνει βρωμιά και ακαθαρσία, τα συρματοπλέγματα υψώνονται, τα δάχτυλα ματώνουν και μια άηχη φράση ακούγεται αχνά, «είμαι άνθρωπος». Η δική μας στάση; Στεκόμαστε ακίνητοι, εθελοτυφλούμε, κλείνουμε τα αυτιά μας, γυρνάμε την πλάτη μας και ψιθυρίζουμε μέχρι να το πιστέψουμε: « Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο, εγώ να προσφέρω, όλα αυτά εγώ;»

single photo Λόγω της ημέρας οφείλω να ζητήσω και μια συγνώμη από τους μικρούς μας ήρωες, από τα σημερινά πριγκιπόπουλα αυτού του άδοξου και ματαίου κόσμου. Τώρα βρήκα την ευκαιρία να σταματήσω το τρένο της σκέψης μου στις 20 Νοεμβρίου. Είναι πιθανόν μια απλή ημερομηνία να μην εγείρει ούτε λόγια, ούτε συναισθήματα, ούτε εικόνες, αλλά τότε διατυμπανίζουν και τα παιδιά τα δικά τους δικαιώματα στη ζωή, κατοχυρώνουν τις δικές τους φωνές. Θωρακίζουν όσο δύνανται τα δικαιώματά τους και απλώνουν το χέρι σ' εμάς για επιβίωση, υγεία, θαλπωρή και για μια ζεστή αγκαλιά. Η παιδική τους άγνοια χτίζει έναν αληθινό δημοκρατικό κόσμο στο ευφάνταστο μυαλουδάκι τους.

Αφήνουμε τους άλλους να ποδοπατούν τα δικαιώματά μας, αφήνουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς να χειραγωγούνται, εγκαταλείπουμε την ίδια μας την ύπαρξη. Στο χέρι μας είναι να χτίσουμε έναν κόσμο, όχι πάνω στην άμμο, αλλά σε γερά θεμέλια, με δικαιώματα, με περίσσια ανθρωπιά και ειρήνη. Κλείστε τα μάτια και ονειρευτείτε την ιδανική πολιτεία…. Τι θα της έλειπε; Το δικαίωμα!

«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω»

«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.»

«Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος…»

- Τάσος Λειβαδίτης