Μήπως όλοι ζούμε λίγο... ποιητικά;

Σήμερα μαζί με την εαρινή ισημερία γιορτάζουμε και την παγκόσμια ημέρα ποίησης. Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε την ημέρα αυτή γιατί η νύχτα έχει ίση διάρκεια με τη μέρα σε οποιοδήποτε σημείο της γήινης επιφάνειας. Έτσι λοιπόν υπάρχει απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, όπως ακριβώς και η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο της θλίψης.

Πολλοί απορούν πως γράφεται ένα ποίημα. Η κυρία Κική Δημουλά απαντά «με τόσους τρόπους όσοι είναι και οι ποιητές στον κόσμο. Πάντα με σκληρή δουλειά και εσωτερικές αιμορραγίες, με άγρυπνη τη δυσπιστία του ποιητή σε αυτό που γράφει. Με γενναιότητα αυτοκριτικής σκίζοντας σελίδες». Το ερώτημα όμως που γεννάται είναι το τι είναι η ποίηση στην πραγματικότητα; Ποιά είναι αυτή η παρεξηγημένη μορφή γραφής και γιατί δέχεται τόσα χτυπήματα από αδαείς.

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Η ποίηση είναι ένα πράγμα ανάλαφρο, ιερό και φτερωτό, δια στόματος Πλάτωνος. Σύμφωνα με τον Μπράντλευ, η ποίηση μας δημιουργεί την εντύπωση, όχι πως ανακαλύψαμε κάτι καινούργιο, αλλά πως θυμηθήκαμε κάτι που είχαμε ξεχάσει. Και θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του. Αυτό που έχουμε ξεχάσει στις μέρες μας είναι να νιώθουμε, να φτιάχνουμε εικόνες από την ύλη των ονείρων, γιατί όπως γράφει και ο Μπόρχες «η ομορφιά καραδοκεί… αν είμαστε ευαίσθητοι, θα την αισθανθούμε μέσα στην ποίηση όλων των γλωσσών.»

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης
Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Άλλοι την βαφτίζουν δύσκολη και άλλοι την αποφεύγουν για να μην χαρακτηριστούν ρομαντικοί. Η Κατερίνα Γώγου έκανε ποιήματα τις σκέψεις της για μια κοινωνία που την προδωσε και για μια επανάσταση που δεν ήρθε ποτέ. Σκοτεινές λέξεις, ποτισμένες με το παράπονο κα την αηδία ετών. Την θεωρείται ρομαντική; Εγώ την λέω τολμηρή! Ξέρω πως ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων αποφεύγει την ποίηση ή ακόμη και την λογοτεχνία. Το να διαβάζουμε ατελείωτες ώρες για τις εξετάσεις στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο, μας έκανε να βλέπουμε τα βιβλία ως ‘αναγκαίο κακό’. Όμως όλοι μας ζούμε ποιητικά και ας μην το καταλαβαίνουμε. Κρύβουμε μικρά κομμάτια ποίησης στην καθημερινότητας μας που ούτε καν τα έχουμε προσέξει. Τελικά αλλού ψάχναμε τους ποιητές και αλλού είναι αυτοί κρυμμένοι...

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Σε στιχάκια γραμμένα στα μαθητικά τετράδια.
Σε ερωτικά ραβασάκια στους διαδρόμους.
Σε ρύμες στα φοιτητικά έδρανα.
Στα τόσα γράμματα που περιμένουν στα ταχυδρομεία.
Σε μηνύματα εξομολόγησης στο κινητό.
Στα αφιερωμένα τραγούδια στο ραδιόφωνο.
Στα χαραγμένα αρχικά στο παγκάκι του πάρκου.
Στα παράτολμα γκράφιτι στους τοίχους.
Σε κουρασμένες, ανήσυχες αναμονές σε αίθουσες νοσοκομείων.
Σε μια αγκαλιά από λουλούδια σε αφίξεις αεροδρομίων.
Στις βόλτες στην παραλία με γυμνά τα πόδια να βρέχονται.
Στο μέτρημα της αιωνιότητας στις σταγόνες του χρόνου.
Σε μερικές ευχές που συντροφεύουν κάθε αστέρι που πέφτει.
Στα ψιθυρίσματα κάτω από το φως του φεγγαριού.
Στα δάκρυα έτοιμα να κυλήσουν σε έναν ακόμη αποχωρισμό.
Στο κράτημα των χεριών σε μια μεγάλη αλήθεια.
Στα κορμιά τυλιγμένα ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι.
Στην γεύση των φιλιών μεταξύ αναστεναγμών τα ξημερώματα.
Στην αναμονή που κρύβεται πίσω από τα αποσιωπητικά στο τέλος μιας πρότασης.
Σε ένα «Σ’ αγαπάω» στα κλεφτά.
Σε ένα χαμόγελο σε μια φωτογραφία.
Στην μαγεία της απλότητας.

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Η πρώτη Ημέρα Ποίησης γιορτάστηκε το 1998 στο παλιό ταχυδρομείο της πλατείας Κοτζιά. Ετοιμάστηκε με ελάχιστα έξοδα και πολλή εθελοντική δουλειά, και είχε μεγάλη επιτυχία. Έκτοτε κάθε χρόνο γιορτάζεται με ομιλίες, αφιερώσεις, αναγνώσεις ποιημάτων υπενθυμίζοντας μας πως τελικά η αληθινή ποίηση είναι αυτή που κρύβουμε μέσα μας, είναι ο έρωτας των λέξεων και η ικανότητα μας να αδείασουμε τον εαυτό μας σε μια λευκή κόλλα χαρτιού.

«Η ποίηση είναι θορυβώδης και πρέπει να ακούγεται όπως η μουσική. Η ποίηση που προορίζεται μόνο για να διαβαστεί και να φυλακιστεί σε τυπογραφικό χαρτί δεν είναι ολοκληρωμένη. Η γενετήσια ορμή της προέρχεται από τις φωνητικές χορδές, όπως στο βιολί η φωνή βγαίνει από το δοξάρι. Τα πιο όμορφα ποιήματα είναι αυτά της διεκδίκησης. Οι στίχοι πρέπει να κάνουν έρωτα στο μυαλό των λαών. Στο σχολείο της ποίησης δεν μαθαίνεις: ΠΟΛΕΜΑΣ»

Leo Ferre –( 1916-1993) - Poeta d' Amore e di Anarchia
Alla scuola della poesia / Στη σχολή της ποίησης

κείμενο | χάιντι σεραφειμίδου */* φωτογραφίες | χάιντι σεραφειμίδου */* επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου