R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Δεν ήταν μόνο Δώδεκα Χρόνια Σκλαβιάς, ήταν παραπάνω…

Με αφορμή την αντίστοιχη ταινία και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Άνθρωπος που ισούται με κοστολογημένο ζώο.

_Συμμετέχει στην αυτοσαρκαστική επίδειξη του σκλαβοπάζαρου, ακούει σε κάθε σύρσιμο των ποδιών του τη λέξη «αράπης» και δέχεται με άφωνες κραυγές τον αιματηρό πόνο της βουρδουλιάς. Σας πήγα πολύ πίσω, σας έφερα στο μυαλό γεγονότα που σίγουρα έχουν ξεχαστεί; Δεν πειράζει, κάπως έτσι, ένιωσα και εγώ όταν τα δώδεκα χρόνια σκλαβιάς ξετυλίγονταν μπροστά μου….

single photo Σε μια εποχή, κατά την οποία ο φυλετικός διαχωρισμός είχε πάρει μεγάλη έκταση και οι «μαύροι» ή αλλιώς « αράπηδες» δεν είχαν κανένα δικαίωμα ύπαρξης ή επιβίωσης, ένας Αμερικανός πολιτικός και ηγέτης, έκανε τη διαφορά. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έδωσε πολλούς αγώνες για να πατάξει την ασθένεια του ρατσισμού, ώστε να αποκτήσουν και οι αφρικανοί μια αρμόζουσα και έντιμη θέση σε μια κοινωνία που κουτσαίνει διαρκώς. Να φέρουν και επισήμως την ταμπέλα «ΑΝΘΡΩΠΟΣ».

Ο Σόλομον της ταινίας "12 Χρόνια Σκλάβος", από το όνειρο της επίγειας καθημερινότητάς του, βρέθηκε στα μπουντρούμια του χειρότερου εφιάλτη του. Ανέπνεε διαρκώς τη ανατριχιαστική σαπίλα και βρωμιά της φυλακής, του παγωμένου θανάτου, του κτηνώδους ανθρώπου. Ακροβατούσε στον καιρό, όπου όλα τα άνομα έπαιρναν από μόνα τους το ελεύθερο του νόμιμου. Έτσι προσπαθούσε να επιβιώσει μέσα στα δίχτυα του δουλεμπορίου. Άτομα γυμνά, παρατεταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, με τα πρόσωπα κατεβασμένα, με τα κενά και άχρωμα βλέμματα, έκαναν μηχανικές επιδείξεις των οποιονδήποτε ικανοτήτων του. Πώς ηχεί η εικόνα αυτή στα αυτιά της απόλυτης ξευτίλας και μιζέριας;

«Επιβίωση δεν είναι ένας βέβαιος θάνατος, είναι να έχεις το κεφάλι σκυμμένο στο πάτωμα», αυτή η φράση στριφογύριζε στο μυαλό του, όλα αυτά τα χρόνια. Συστήθηκε με την αδικία, έτεινε το χέρι του στην απελπισία και την μιζέρια, αγκάλιασε τη σιωπή και χάρισε ένα απλό φιλί στην ψευτιά. Δεν έχασε το λογικό του και οι σκέψεις πως είναι αθώος, πως όλο αυτό θα τελειώσει και θα αποτελεί μια ανάμνηση, τον κράτησαν ζωντανό στην επιφάνεια της πάλης.

single photo Ανίκανοι "αφέντες", διάλεγαν τον γνωστό δρόμο του ξυλοδαρμού για να επιβληθούν. Σώματα ανέκφραστα αφήνονταν ελεύθερα για λίγο στον αέρα της φύσης και παραδίδονταν με αίμα και με πόνο από φιληδονίες και αρρωστημένες σαρκικές απολαύσεις. Ο αφέντης έχει κέφια, αργά το βράδυ και είναι ώρα για χορό, για διασκέδαση! Και οι "αράπηδες" εκεί, όπως τα ζωντανά ενός τσίρκου, εκτελούσαν ακόμη και τις πιο τρελές επιθυμίες, επιδίδονταν σε μιαρές πράξεις. Τα θεμέλιά τους για την πεποίθηση πως όλα είναι νόμιμα και καθώς πρέπει ήταν η Αγία Γραφή: « Εφόσον βρίσκεσαι στην ιδιοκτησία μου, έχω το νόμιμο δικαίωμα να ενεργήσω και να κάνω αυτό που επιθυμώ». Τα πάντα τιτλοφορούνται στο νου των εικασιών, η Θρησκεία και ο Νόμος, η Δικαιοσύνη, με την επωνυμία δίκαιο και πρέπον.

Εννοείται πως πισωγυρίσματα όχι μόνο στην ψυχολογία αλλά και στην μνήμη του μυαλού υπήρχαν, εννοείται πως η ανθρώπινη ψυχή λύγιζε, πως αναπολούσε εκείνη την φευγαλέα σημαία της ελευθερίας. Ήταν πολύ σύνηθες να αντικρίζεις κατάματα το θάνατο, να μην μιλάς, γιατί ό,τι και αν πεις δεν θα είναι προς όφελός σου, να μην κοιτάς, γιατί ό,τι και αν δεις δεν μπορείς να βοηθήσεις... Γιατί πολύ απλά δεν είσαι άνθρωπος.

Μπορεί πολύ απλά αυτή η εποχή να πέρασε, αλλά άλλες τόσες έκαναν μια παρόμοια εμφάνιση. Όσες φορές και αν κάνουμε προσπάθειες να εξαλείψουμε καρκινικά κύτταρα τέτοιων φαινόμενων, όσες φορές και αν ελπίζουμε και αν επιθυμούμε για σωτήρια βοήθεια, άλλες τόσες δεν θα καταφέρουμε και πολλά. Γιατί; « Μια απειλή στη δικαιοσύνη οπουδήποτε, είναι μια απειλή στη δικαιοσύνη παντού»! Απειλές και αιμορραγίες θα υπάρχουν συνέχεια σε αυτό το υπό διάλυση γερασμένο γυναικείο σώμα…

"Our lives begin to end the day we become silent about things that matter."