Ό,τι λάμπει είναι χρυσός;

Αυτές τις μέρες, οι μάσκες και οι μασκαράδες έχουν την τιμητική τους. Υπερήρωες, κλόουν, ιππότες, πριγκίπισσες, και κάθε λογής πλάσματα της φαντασίας και των παραμυθιών ξεχύνονται στους δρόμους και στις πλατείες κάνοντας παρέλαση μπροστά στο χαρούμενο πλήθος. Ο βασιλιάς καρνάβαλος ρίχνει τις πονηρές ματιές του μέχρι να ρθεί η στιγμή να καεί στην πυρά όπως οι μάγισσες τον Μεσαίωνα. Ο θεός του καρναβαλιού, σαν άλλος θεός Έρωτας ρίχνει παντού τα βέλη του γεμίζοντας κέφι τα άλλοτε σκυθρωπά πρόσωπα. Οι πολύχρωμες σερπαντίνες ξετυλίγονται στον άνεμο, όπως ξετυλίγονται τα όνειρα που βλέπουμε κάθε βράδυ στον ύπνο μας. Χάρτινα πρόσωπα χορεύουν γύρω μας. Μάτια από χρυσάφι. Κατακόκκινα χείλια. Τραπουλόχαρτα που στροβιλίζονται και κλόουν που γελούν. Αλήθεια ή ψέματα; Ότι λάμπει είναι χρυσός; Ή ένα απλά φανταχτερό στολίδι που προσπαθεί να πάρει τη θέση του και να μας ξεγελάσει; Όταν ξημερώνει, όλα διαλύονται σαν χιλιάδες κομφετί και σκορπίζονται στο έδαφος αφήνοντας παντού τα ίχνη τους. Κομμάτια από ένα διαλυμένο παζλ μιας νύχτας που βγήκε από άλλη εποχή, κομμάτια, που δεν μπορούν να ενωθούν ξανά. Παγωμένα χαμόγελα που αστράφτουν μέσα στην ψεύτικη χρυσόσκονη… πλαστικά δάκρυα ζωγραφισμένα κάτω από άδειες κόγχες ματιών… προσωπεία που άλλοτε αποπνέουν τρόμο, κι άλλοτε απάθεια εξίσου τρομακτική…

Μάσκες

Άραγε, μόνο τώρα φοράμε μάσκες; Πίσω από τη μάσκα, κρύβουμε πολλές φορές την πιο βαθιά φαντασίωσή μας, την πιο τρελή μας σκέψη, τον ψυχικό μας κόσμο… Κρύβουμε το πρόσωπό μας ώστε ο κόσμος να μην μπορεί να μας βρει. Για να μπορέσουμε να ουρλιάξουμε με όλη μας τη δύναμη και να ξορκίσουμε όλα αυτά που μας πονάνε. Για να πνίξουμε τις πίκρες στο ποτάμι των δακρύων μας. Για να μπορέσουμε να γελάσουμε με την καρδιά μας όσες φορές ντρεπόμασταν να χαρούμε. Για να κοροϊδέψουμε τους φόβους μας, μήπως και καταφέρουμε να τους νικήσουμε. Για να μπορέσουμε απλά να ξεσπάσουμε. Πόσες φορές, δεν προσποιηθήκαμε ένα ψεύτικο χαμόγελο, ή μια ανύπαρκτη στενοχώρια; Πόσες φορές δεν κλείσαμε τα μάτια κι ευχηθήκαμε να αλλάξουμε αυτό που είμαστε, έστω για μερικά λεπτά και να ζήσουμε το απίθανο; Χωρίς φόβους. Χωρίς αναστολές.

Μάσκες

Τα βράδια της Αποκριάς, οι σκέψεις μας γίνονται χάρτινα πρόσωπα που χορεύουν σαν τρελά γύρω μας. Κι εμείς, βυθιζόμαστε σε ένα πολύχρωμο ωκεανό, περνώντας το όριο που χωρίζει την φαντασία από την πραγματικότητα. Κάθε πρόσωπο, είναι μια διαφορετική απόχρωση του ίδιου μας του εαυτού. Βρίσκουμε καταφύγιο πίσω από τη μάσκα που έχουμε διαλέξει, κι αφήνουμε ελεύθερο τον εσωτερικό μας κόσμο να βγει στην επιφάνεια και να πάρει τον έλεγχο.. Γινόμαστε ένα με το μασκαρεμένο πλήθος, κι ανταλλάσουμε σπινθηροβόλα βλέμματα που υπόσχονται πολλά, χωρίς να μπορούμε να αναγνωρίσουμε ποιος είναι ποιος. Πίνουμε από το ποτό της αθανασίας, μέχρι να πνιγούμε μέσα του, μέχρι να μας τυφλώσει το φως και να μας κλείσουν τα αυτιά οι δυνατοί ήχοι. Πολλές φορές δεν αναγνωρίζουμε ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό.

Μάσκες

Σαν μια άλλη «Πεντάμορφη», κρατάμε από το χέρι το «τέρας» που κρύβουμε μέσα μας και του δίνουμε το φιλί της ζωής. Αφήνουμε πίσω τις αναστολές μας σπάζοντας τις αλυσίδες που μας κρατούν δεμένους σε χιλιάδες κομμάτια. Γινόμαστε πρωταγωνιστές της δικής μας τρελής παράστασης. Μέχρι να ρθει η στιγμή, που το θέατρο που παίζαμε θα γίνει ένα θέατρο σκιών που ξεθωριάζει. Μέχρι να ρθεί η στιγμή, που θα καούμε κι εμείς στην πυρά μαζί με τον Βασιλιά Καρνάβαλο, θα φορέσουμε τα παλιά μας προσωπεία και θα επιστρέψουμε στη μασκαράτα μας….

κείμενο | ερωδίτη παπαποστόλου */* φωτογραφίες | ρούλα θώμογλου + χαρά κίκα */* επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης