R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Take me to Church

Μία soul προσευχή που δεν θέλει να πέσουμε στα γόνατα

Στην εποχή που η μουσική βιομηχανία κυριαρχείται από σούπερσταρ καλλιτέχνες και τις πολυπληθείς ακολουθίες “ειδικών” που τους συνοδεύουν παντού φροντίζοντας για την κάθε τους ανάγκη και ιδιοτροπία,

_ένας άγνωστος καλλιτέχνης από την Ιρλανδία με υπόβαθρο στη χορωδιακή μουσική κατάφερε να ανέβει στις κορυφαίες λίστες επιτυχιών παγκοσμίως. Δεν χρειάστηκε καμία μεγάλη εταιρεία παραγωγής για να χτίσει στρατηγικά το προφίλ του ή για να τον παρελάσει στα κυρίαρχα μέσα μέχρι να τσιμπήσει το κοινό και να ενδιαφερθεί γι’ αυτόν. Ο Hozier, γεννημένος Andrew Hozier Byrne, γιος ενός μπλουζίστα ντράμερ από μία παραθαλάσσια πόλη της Ιρλανδίας με το τραγούδι του “Take me to Church” γνώρισε ανέλπιστα μετεωρική επιτυχία σπάζοντας τα στεγανά που κάποιοι θεωρούσαν ιερά. Από τα πιο δημοφιλή τσατ σόου των μεγαλύτερων τηλεοπτικών δικτύων της Αμερικής μέχρι τη φαντασμαγορική πασαρέλα μόδας της Βικτόρια Σίκρετ όλες οι πόρτες άνοιξαν στον Hozier για να ερμηνεύσει τη μουσική του.

Το “Take me to Church” πρόκειται για ένα μυσταγωγικό τραγούδι από τη βαθιά και εκφραστική φωνή του Hozier το οποίο βάζει στην άκρη τις πεπατημένες νόρμες των τραγουδιών της κυρίαρχης τάσης στη μουσική και φτιάχνει το δικό του λυρικό μονοπάτι, πανέμορφο και μεστό σε νόημα. Το επιτυχημένο σινγκλ του Ιρλανδού μουσικού κατατάσσεται σε εκείνες τις ξεχωριστές μελωδίες που η βαρύτητα που φέρουν σημαίνει πως όπως και αν τις αφήσεις θα σταθούν μόνες τους χωρίς βοήθεια. Οι στίχοι του παραπέμπουν σε μία γλώσσα εκκλησιαστικού τελετουργικού την οποία χρησιμοποιεί για να καυτηριάσει όσους εξουσιολάγνους θεσμούς επιχειρούν να ελέγξουν τη φυσική τάση του ανθρώπου να αγαπά φορτώνοντάς την με ντροπή και καταπίεση.

Το μήνυμα του τραγουδιού αποτυπώνεται πιο γλαφυρά στο μουσικό βίντεο, το οποίο πολλοί θεωρούν ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη “viral” ανταπόκριση που είχε στον κόσμο. Εμπνευσμένο από τις αυξανόμενες οργανωμένες επιθέσεις βίας ακροδεξιών συμμοριών στη Ρωσία ενάντια σε άτομα της ΛΟΑΤ κοινότητας (λεσβιακά, ομοφυλόφιλα, αμφισεξουαλικά και τρανσεξουαλικά άτομα) εξιστορεί την ερωτική σχέση δύο νέων και την αντίδραση όταν αποκαλύπτεται ο σεξουαλικός προσανατολισμός του ενός σε ένα κομμάτι της κοινότητας που ζουν, πιο συγκεκριμένα σε μία ομάδα νεαρών κουκουλοφόρων. Ο ωμός ρεαλισμός και η ανεπιτήδευτη αλήθεια της πλοκής της ιστορίας τρυπώνει μέσα στο πετσί του θεατή και αναταράζει νοοτροπίες που μας έχουν φορεθεί σαν ζουρλομανδύας διεκδικώντας να ορίζουν το τι είναι σωστό και το τι είναι λάθος απλώνοντας τα πλοκάμια τους μέχρι την κρεβατοκάμαρά μας.

Παρωχημένες αντιλήψεις φόβου και μίσους ριζωμένες ζηλωτικά και με επιμέλεια σε χρόνια που έχουν αραχνιάσει αναχαιτίζουν την κατανόηση και την αποδοχή της ανθρωπιάς, τη γενετήσια αξία την οποία ο καθένας μας δικαιούται με τον ερχομό του στον κόσμο. Φορείς που αυτοδιορίζονται ατσαλάκωτοι με το κούφιο χειραγωγικό επιχείρημα ότι “φροντίζουν για τη δική μας προστασία” κηρύττουν τη φιλοσοφία του εξευτελισμού και με λάβαρο το αφοριστικό δόγμα τους ότι “κανείς δεν είναι αρκετά καλός για εμάς” επιχειρούν να εξοντώσουν τη διαφορετικότητα αντί να την ενσωματώσουν και να αντλήσουν δύναμη από αυτήν.

single photo Το “Take me to Church” είναι το μοναδικό τραγούδι ύστερα από χρόνια που γνωρίζει εμπορική καταξίωση παρόλο που καταπιάνεται με ένα υπαρκτό εφιαλτικό κοινωνικό ζήτημα, τη στοχοποίηση και την άρνηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στους ομοφυλόφιλους. Μέσα σε έναν ωκεανό από σαχλοχαρούμενες μουσικές απόπειρες να ξεχάσουμε τα βάσανά μας ενώ ποζάρουμε για μία σέλφι αποτελεί ένα λαμπρό επίτευγμα έκφρασης πολιτικής στην πιο αγνή και αυθεντική μορφή της, επιστρατεύοντας τη σοβαρότητα χωρίς να ξεχνά την καρδιά της.
single photo Η ασχήμια της στοχοποίησης ανθρώπων για πράγματα που δεν μπορούν να αλλάξουν στον εαυτό τους αναδεικνύεται σε όλο το παράλογο μεγαλείο της στο τέλος του βίντεο. Η συμμορία έχοντας σύρει σε ένα απόμερο μέρος τον νεαρό που άρπαξαν από το σπίτι του, επιτίθενται στο αναίσθητο κορμί του με κλωτσιές δίπλα σε μία πυρά που καίει τα τεκμήρια της ενοχής του. Εκείνη τη στιγμή φτάνει ο φίλος του που τον έψαχνε πανικόβλητος όλη μέρα. Το τελευταίο πλάνο σημαδεύει και χτυπάει τη ψυχή ανάμεσα στα πόδια. Η φρίκη του να συνειδητοποιείς ότι ο άνθρωπος που αγαπούσες υποβλήθηκε σε αβάσταχτο τρόμο και πόνο πριν πεθάνει στη μέση ενός χωραφιού σαν σκυλί γιατί σε αγάπησε, δεν χωράει στη λογική καμίας ιδεολογίας και δεν στριμώχνεται σε λέξεις.

κείμενο | στεφανία_βερροιώτου
επιμέλεια | αλέξανδρος_κόγκας+τάσος_θώμογλου