Με τους Αυτή,εγω&εγω,εσυ.

Έτσι , ξαφνικά, μέσα από την κορεσμένη χωματερή και τους λυσσασμένους γλάρους που γελάνε, ξεπροβάλλει μια ξυπόλυτη και γυμνή κοπέλα με ομορφιά αρχαίας θεάς, με ένα μπλε σκουριασμένο καπό αυτοκινήτου να προσπαθεί να κρύψει την γύμνια της. Α! Εδώ είστε! Τα είδατε όλα αυτά? Μα πότε πρόλαβε το τρελό κορίτσι να πέσει μέχρι την γη!? Καθίστε μην ντρέπεστε! Ελάτε τώρα μην γκρινιάζετε θα σας ξεκινήσω την ιστορία μου απο την αρχή...η τουλάχιστον από εκεί που νομίζω εγώ ότι είναι η αρχή.

κείμενο | εύη μίνου */* επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης
Συνομιλώντας με την Αφροδίτη
Συνομιλώντας με την Αφροδίτη

Η Αφροδίτη, είναι γνωστή σε όλους, είναι παντού γνωστή ως η ‘’αγαπημένη’’ του λαού. Είναι αυτή που σε μουσεία στολίζει ολόκληρα δωμάτια, αυτή που θα σε κοιτάξει με μαρμάρινο βλέμμα και θα σε κάνει δούλο της , είναι η ομορφιά της φύσης. Είναι η φύση. Είναι εμείς. Ναι, ακόμα και αν παραπονιέσαι για τα παραπάνω κιλά που πιστεύεις ότι πήρες αγαπημένε μου, είσαι και εσύ μια Αφροδίτη. Μια αστική Άφρο.

Πετάς την ομορφιά στα σκουπίδια? Όχι ! Ούτε καν! Την ομορφιά την προσέχεις , την εξιδανικεύεις, την παντρεύεσαι ,την ερωτεύεσαι , την κάνεις φίλη και μητέρα σου. Η Αφροδίτη, μου τα είπε αυτά, ένα βράδυ που πίναμε Πίνα Κολαντα στην παραλία του Κρόνου. Φάνηκε να την έχει κουράσει η γη και οι άνθρωποι. Όταν την ρώτησα τι έχει αλλάξει μου απάντησε με βλέμμα χαμηλό και καθόλου περήφανο. ‘’Μου το έσπασαν. Μου το σπάσατε! Είμαι γυμνή. Όχι ότι πριν ήμουν και πολύ ντυμένη, άπλα τώρα είμαι ...είμαι γυμνή σου λέω. Ντρέπομαι. Ντρέπομαι πολύ.’’ Ένιωσα άβολα και δεν την πήρα μια γουτσουγουτσου παρηγορητική αγκαλιά. Νομίζω αναφερόταν στο είδος μου. Στους ανθρώπους. Χωρίς να πω τίποτα παραπάνω μου έδειξε μια φωτογραφία από τις περσινές τις διακοπές στα νησιά Χούκ. Ήταν μια σέλφι με το κοράλλι της. Μα καλέ ναι! Το θυμάμαι ! Είναι το κοχύλι που την σκέπαζε από την γέννηση της κιόλας. Σαν να λέμε το βρεφικό της κουβερλί, που χωρίς αυτό τα βραδια δεν μπορεί αν κοιμηθεί γιατί κλαίει σαν μικρό μωρό.

Αύγουστος

Με πομπώδες ύφος και μάτια κόκκινα από μίσος, άρχισε την επίθεση. Ήμουν η επίσημη εκπρόσωπος του ανθρώπινου είδους! Τιμή μου ή κατάρα μου? Αυτή , όπως θα δείτε μετά, είναι μια καημένη , ζοφερή, κυνική και απόλυτη αρχαία σκύλα!

‘’Παχύσαρκοι, Τσιμέντα, αυτοκίνητα , κουστουμάτοι που τρέχουν, κεραίες -αχ αυτές τις κεραίες πόσο τις μισώ. Θέλω να πεθάνετε όλοι, να αφήσετε την γη όπως ήταν παλιά, τότε που με ζωγράφιζε ο Σάντρο σε μια καντίνα που σέρβιρε αναγεννησιακά σνακ και είχαμε πιο φυσικά και ικανά ναρκωτικά για να βλέπουμε την καντίνα για λίμνη, να φανταζόμαστε με μεγαλύτερη ευκολία αγγελάκια που φυσάνε και ...ναι ...πιο μικρή μέση απ’οτι έχω στην πραγματικότητα.’’, είπε με τόση οργή που το κεφάλι της είχε γίνει σαν ώριμη ντομάτα. Τότε εγώ, σηκώθηκα από την σεζ λονγκ και της επιτέθηκα με πιο ήρεμο και δημοκρατικό ύφος. ‘’Αγαπημένη μου δεν καταλαβαίνω τον θυμό σου. Κάτι νομίζω ότι κρύβεται πίσω από αυτόν. Νομίζω βρήκες να ξεσπάσεις σε ένα πολύ καλό εκπρόσωπο της ανθρωπότητας. Είμαι μικροαστή, ζω σε πολυκατοικία, δουλεύω συνεχώς, είμαι political correct , είμαι κατά των ναρκωτικών και δεν βλέπω τηλεόραση για να μην σκοτώνω την δημιουργικότητα που πηγάζει από το καθαρό μυαλό μου. Τρώω πατατάκια και δεν έχω την μέση που έχεις εσύ και θεωρώ μεγάλη επανάσταση στην τέχνη τo Pop Art. Είμαστε τόσο αντίθετες. Σε ευχαριστώ που είσαι κυνική και σκύλα. Γι’ αυτό και εγώ θα λάβω κάποια μέτρα. Εγώ την βαρέθηκα την γη. Όσο και αν μ'αρέσει η αστική ζωή, όσο χιπστερ και urban friendly και αν είμαι , την ομορφιά θα την δω παντού. Αισιοδοξία να το λες εσύ. Εγώ το λέω απλά ομορφιά.’’ Έτσι της είπα, και παίρνοντας φόρα της έριξα μια κλοτσιά και έπεσε από τον Κρόνο στην γή.

Αύγουστος

Κάτσε τώρα εκεί, Ω μεγάλο σύμβολο της αντικειμενικής ομορφιάς, να τρως τα σκουπίδια μου, όσο εγώ, ο άνθρωπος, η μεγάλη αντιήρωας της ιστορίας, σατανικά απολαμβάνω την ομορφιά του Κρόνου...μέχρι να τον ΄΄ομορφύνω'' και αυτόν.

------ΣΣΣΣΣΡΟΟΥΠ...ρούφηξε το κοκτέιλ της και συνέχισε το καταστροφικά όμορφο έργο της, αφού κατάφερε να σας κάνει να ταυτιστείτε μαζί της.

κείμενο | εύη μίνου
επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης