...αυτό το α...

κείμενο | δώρα βέτσου */* φωτογραφίες | δώρα βέτσου */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + τάσος θώμογλου

"Σ' αγαπώ" και "Σ' αγαπάω". Πόση, αλήθεια, διαφορά μπορεί να κάνει ένα γράμμα; Πόση λαχτάρα παραπάνω κρύβει αυτό το επιπλέον -α-;

Σ' αγαπάω, όπως πεινάω, διψάω... για μένα ίδιας ζωτικής σημασίας.

agapao-asynaireta

Λατρεύω τους ανθρώπους που αγαπάνε ασυναίρετα. Που φωνάζουν "σ' αγαπάω" και γεμίζει το στόμα τους, σα να έφαγαν λαίμαργα ένα μεγάλο κομμάτι σοκολάτα με φουντούκια. Που το ψιθυρίζουν και μοιάζει με βαθιά ανάσα λίγο πριν βουτήξουν στα βαθιά.

Αυτό το -α-, όταν τονιστεί σωστά, διαλύει κάθε αμφιβολία, κάθε μαύρη σκέψη, εξαγνίζει κάθε δαίμονα, εξαφανίζει όλα τα "πριν" και υπόσχεται από μόνο του το "μετά". Δεν μπορεί να σου εξασφαλίσει το "για πάντα". Αυτό δεν κατοχυρώνεται- θέλει δουλειά. Μπορεί όμως να σου δώσει τη δύναμη να το δουλεύεις κάθε μέρα και κάθε νύχτα με τον ίδιο ζήλο. Κι όλα αυτά ένα φωνήεν...

agapao-asynaireta

Ενώ το άλλο, το συνηρημένο... τόσο γλυκανάλατο... βγαλμένο από ελαφριές νουβέλες, μεξικάνικες μεταγλωττίσεις και χλιαρούς έρωτες. Δοκίμασε να το πεις μπροστά στον καθρέφτη. Γελάς και κοροϊδεύεις! Μοιάζεις με "γαλλιδούλα" στάρλετ σε ρομαντική κομεντί ή με ασπρόμαυρο ζεν πρεμιέ που ερωτεύτηκε τη φτωχή του υπάλληλο.

Κατάλαβες τώρα γιατί δεν εμπιστεύομαι συνηρημένες αγάπες;

Κατάλαβες γιατί αγαπάω ασυναίρετα;

Γιατί αν αγαπήσω αλλιώς, γελάω. Είναι σα να βγάζω τη γλώσσα στον καθρέφτη...

agapao-asynaireta