R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Το ντοσιέ με τα ‘Σκέφτομαι και γράφω’

Μια βουτιά στις σκέψεις του παρελθόντος

Σε ένα ράφι της βιβλιοθήκης φιγουράρει ένα ντοσιέ από εκείνα που βάζαμε τα «Σκέφτομαι και γράφω» στο δημοτικό.

Την εποχή εκείνη που το σκέφτομαι προηγούνταν όντως του γράφω και τα γραφόμενα δεν περνούσαν από μικροσκόπιο. Οι μακροσκελείς αναλύσεις ήταν περιττές, δεν τυραννούσαν τη σκέψη και άφηναν ελεύθερο το χέρι να περιγράψει στο χαρτί όσα παρατηρεί, νοιώθει και αφουγκράζεται ένα μαθητούδι. Κι όλες αυτές οι αληθινές σκέψεις αποτυπώνονται στο χαρτί και προξενούν εντύπωση στον αναγνώστη του σήμερα.

Θέμα: «Τι θα ήθελα πολύ και γιατί». Έτος: 1995... 20 χρόνια πίσω.

«Θα ήθελα πολύ τώρα που είμαι μικρή να είχα πολλά βιβλία γιατί μου αρέσουν πολύ. Όταν μεγαλώσω θα ήθελα να ζω στη Θεσσαλονίκη μαζί με τις θείες μου και να έρχομαι στη Βέροια όταν έρχονται κι αυτές. Αυτό θέλω να κάνω όταν μεγαλώσω».

single photo Και συνεχίζω να ξεφυλλίζω τα συρτάρια των παιδικών χρόνων. Επόμενο θέμα: «Τι φτάνει στ’ αυτιά μου από το παράθυρο».
«Μια ανοιξιάτικη μέρα καθόμουν στο γραφείο μου και από το παράθυρο άκουσα κάτι φωνές. Οι φωνές ήταν αυτές: κελαηδήματα πουλιών, η φωνή του κόκορα της κυρ-Μαρίας, ακούστηκε μια κότα να φωνάζει χαρούμενη επειδή γέννησε αυγά, ένας σκύλος γάβγιζε, μια γάτα νιαούριζε. Σε λίγο άκουσα και τις φωνές των συντρόφων που με φώναζαν να κατέβω κάτω να παίξω και εγώ τους είπα μισό λεπτό να ακούσω το κελάηδημα του πουλιού και κατεβαίνω! Αλλά σε λίγα λεπτά τους φώναξα και τους είπα ότι δε θα κατέβω. Σε λίγο άκουσα κι άλλες διαφορετικές φωνές να έρχονται πάλι από το παράθυρο. Οι φωνές ήταν αυτές: τα φύλλα που ανέμιζαν, η βροχή που ακουγόταν και τα παιδιά που έτρεχαν να πάνε στα σπίτια τους. Μετά άκουσα κάποιος να χτυπάει το παράθυρο. Πήγα αμέσως να το ανοίξω και τι να δω, ένα σπουργιτάκι να μπαίνει μέσα. Το σπουργίτι κελάηδησε σαν να μου έλεγε «κράτα με εδώ μέχρι να σταματήσει η βροχή!»

Τα διαβάζω κι απορώ... τόσες λέξεις στη σειρά παράξενα βαλμένες. Τα πρώτα βήματα-δείγματα γραφής ενός ανθρώπου που προσπαθεί να μάθει να εκφράζεται και να οργανώνει, να συνδέει και να χρωματίζει. Από τη συλλαβή φθόγγων, από τα μαμά, μπαμπά, μπάλα, κατακτούμε τόσα... τον κόσμο των λέξεων, των άπειρων δυνατοτήτων.

Το πρώτο σκέλος: όνειρο παιδικό, όνειρο τωρινό, όνειρο παντοτινό. Τα βιβλία, αγάπη μεγάλη. Μια προσωπική βιβλιοθήκη, το πιο ζεστό μέρος του σπιτιού, η καλύτερη συντροφιά.

Επιστέφω στο πρώτο θέμα. Οι επιθυμίες μου. Έτος: 1999. Δε θα μεταφέρω ολόκληρο το κείμενο. Εδώ το σκηνικό αλλάζει: «Η μεγαλύτερη επιθυμία μου είναι να αποκτήσω δικό μου δωμάτιο και να το διακοσμήσω όπως θέλω εγώ». Φαίνεται με το πέρασμα των χρόνων οι βραχυπρόθεσμες επιθυμίες έγιναν πιο σημαντικές. Το δωμάτιό μου το μοιραζόμουν με τον αδερφό μου. Τώρα που διαβάζω τις γραμμές αυτές, έχοντας ζήσει στο δικό μου σπίτι, κατακτώντας το δικό μου δωμάτιο, ομολογώ ότι εκείνες οι στιγμές αγάπης, παιχνιδιού, τσακώματος, γέλιων, ήταν οι πιο όμορφες και ξένοιαστες της ζωής μου. Εκεί στο παιδικό δωμάτιο. Που δεν ήταν αποκλειστικά δικό μου. Αλλά ήταν γεμάτο καβγάδες και φιλιώματα!

single photo

Είναι περίεργα όλα αν κοιτάς προς τα πίσω. Περίεργα όμορφα, περίεργα αληθινά, απλοϊκά. Και τα χρόνια εκείνα τόσα κοντά και τόσο μακριά συνάμα. Σαν τη διαφήμιση που βλέπω τελευταία... στη ζωή αυτό που δε θα σου αρέσει είναι πως τα χρόνια γρήγορα περνούν.

Και θα κλείσω με τις τότε σκέψεις μου, σκέψεις αναλλοίωτες στο διάβα του χρόνου: «Πώς θα ήταν ο κόσμος αν τον φώτιζε ο ήλιος της αγάπης»

«Αν συνέβαινε αυτό, ο κόσμος που ζούμε θα ήταν πολύ διαφορετικός από το σημερινό. Το μίσος και ο φόβος θα είχαν εξαλειφθεί από τις καρδιές των ανθρώπων. Μαζί και οι πόλεμοι. Δε θα υπήρχαν ορφανά, πείνα και πόνος. Τεράστια ποσά που σήμερα ξοδεύονται για τους εξοπλισμούς θα είχαν διατεθεί για ειρηνικούς σκοπούς. Εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο θα αποκτούσαν τα αγαθά που στερούνται σήμερα. Θα έλειπαν από τον κόσμο πολλά κακά που βλέπουμε γύρω μας»

Αν ο ήλιος της αγάπης φώτιζε τις καρδιές μας θα ήμασταν πιότερο άνθρωποι...

κείμενο | άννα γκασνάκη
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης