R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Περνώ και μόνη μου καλά

Όταν το ‘μαζί’ καταντάει υπερεκτιμημένο

Έχει καιρό που διάβασα ένα άρθρο για τα φαινομενικά καημένα άτομα που παρατηρεί κανείς να πίνουν καφέ ή να τρώνε το μεσημεριανό τους μόνα_

_σ' ένα τραπεζάκι στο βάθος του εστιατορίου, όταν στο γύρω χώρο επικρατούν, ως επί το πλείστον, παρέες και ζευγαράκια. Το να αντιμετωπίζει κανείς όλα τα εν λόγω άτομα με λύπηση ή ακόμα κι επιφύλαξη, με κάνει, αν μη τι άλλο, να απορώ σχετικά με το ποια ψυχολογικά συμπλέγματα διαμορφώνουν το σκεπτικό των συγκεκριμένων “σκεπτικιστών”.

single photo Ανέφερα τις προάλλες σε ένα φίλο ότι είναι αρκετές οι φορές που πηγαίνω μόνη για μία κούπα τσάι, παρέα με ένα βιβλίο ή το laptop μου, κι ακόμα ότι ανάμεσα στις επιλογές του να φάω σ' ένα εστιατόριο μόνη ή να λιμοκτονήσω επειδή δεν έχω παρέα και ντρέπομαι να με κοιτάνε οι γύρω, διαλέγω φυσικά την πρώτη. Και μάλιστα την απολαμβάνω. Το σχόλιο του φίλου ήταν ότι δεν την “παλεύω”. Προφανώς, πολλά είναι τα άτομα που μοιράζονται τη συγκεκριμένη άποψη• αρκεί να προσέξεις τα βλέμματα τριγύρω σου τη στιγμή που κάθεσαι στο τραπέζι και παραγγέλνεις, κι ενώ περνάει η ώρα δεν εμφανίζεται η παρέα σου ή το ζευγάρι σου. Ή τη στιγμή που δαγκώνεις την πρώτη μπουκιά από το σάντουίτς σου και νιώθεις να σχηματίζονται συννεφάκια πάνω από τα κεφάλια μερικών με μήνυμα “Την καημένη, δύσκολο πράγμα η μοναξιά”. Εκείνη τη στιγμή πολύ θα ήθελα να είχα ένα μικρόφωνο και να άρχιζα το “πιο καλή η μοναξιά”, αλλά φοβάμαι πως δεν έχει να κάνει με μοναξιά η όλη υπόθεση.

Κάποιοι έχουμε απλά τη δυνατότητα να απολαμβάνουμε στο έπακρο την παρέα του εαυτού μας• ναι, ναι, κι όμως γίνεται κι αυτό. Δε χρειάζεται να είμαστε όλοι ίδιοι, ούτε φυσικά να αντιμετωπίζουμε όλες τις καταστάσεις με πανομοιότυπο τρόπο. Εσύ μπορεί να θεωρείς ότι το να σε βλέπουν μόνο-η σ' ένα δημόσιο χώρο είναι αποκαλυπτικό ή ακόμα κι εξευτελιστικό. Εγώ από την άλλη χρειάζομαι κάποιες στιγμές “daydreaming” μέσα στην ημέρα. Θα θυμάμαι πάντα τα λόγια του φίλου μου Basil: “Απλά δεν μπορώ αν δεν περάσω έστω μία ώρα την ημέρα μόνος με τον εαυτό μου και τις σκέψεις μου”, “Τα λέμε αργότερα, πάω για daydreaming”.

Και ναι, ξέρω, μπορείς να περάσεις ώρες “μοναχικότητας” και στο σπίτι σου, δε χρειάζεται να βγεις έξω για κάτι τέτοιο. Το θέμα είναι όμως ότι η παρέα δεν είναι πάντα εύκαιρη, οπότε δεν υπάρχει λόγος να καταπιέζει κανείς τα “θέλω” του τη δεδομένη στιγμή. Και κινηματογράφο και θέατρο θα επιδιώξω να πάω μόνη• άλλωστε, δε νομίζω ότι επισκέπτεται κανείς αυτά τα μέρη για κουβεντούλα και τσιγάρο, είναι μάλλον περισσότερο προσωπική υπόθεση.

single photo Η αλήθεια είναι ότι από τη μία προβληματίζομαι σχετικά με το λόγο που αυτή η προσωπική πράξη ελευθερίας προκαλεί τις συγκεκριμένες αντιδράσεις, από την άλλη όμως το απολαμβάνω και λίγο. Το να ξέρεις ότι οι ενδόμυχες σκέψεις λύπησης του άλλου δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, έχει την πλάκα του. Ξέρεις κάτι που του άλλου του διαφεύγει, οπότε καταλήγεις να τον λυπάσαι εσύ. Επίσης, παραδέχομαι ότι το να περνάω στιγμές μόνη με κάνει να αισθάνομαι δυνατή. Δυνατή επειδή δε χρειάζομαι συνέχεια κάποιον να με κάνει να νιώθω ασφάλεια ή ολοκλήρωση. Το να μπορείς να περνάς καλά με τον εαυτό σου σημαίνει ότι μπορείς να περνάς καλά και με τους γύρω σου. Δε νομίζω, όμως, ότι ισχύει και το αντίθετο…

κείμενο | χαρά-ελευθερία_ζέρβα
επιμέλεια | αλέξανδρος_κόγκας+ιάκωβος_καγκελίδης