Ένα τελευταίο ποτό μαζί

Γυρνάω σπίτι. Νύχτα, ξημερώματα, ώρα άγνωστη. Ο χρόνος δε μετράει όταν γεμίζει απουσίες εξάλλου, δε στο έχουνε πει; Τι διαφορά έχει αν σε σκέφτομαι και είναι 2.00 το ξημέρωμα ή αν η ανατολή με βρίσκει μαζί σου χωρίς εσένα; Κίνηση πρώτη. Πετάω όπου βρω τα κλειδιά επιβεβαιώνοντας το πόσο πολύ αδιαφορώ για την τάξη γύρω μου. Και μέσα μου. Κίνηση δεύτερη. Κάτι να πιώ. Να βάλω κάτι να πιώ. Κίνηση τρίτη. Ένα τραγούδι background. Μπορεί ένα από εκείνα ή κάποιο που θυμίζει εκείνα. Ξέρεις ποια λέω. Εσύ μου τα έμαθες.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης
Αν με άντεχες θα έμενα

Μη νομίζεις ότι ξέχασα ν’ ανάψω τα φώτα. Προτιμώ να μη βλέπω γύρω μου πολλά για να βλέπω τα μέσα μου καλύτερα. Δε φημίζομαι για τον ρομαντισμό μου αλλά για το σκοτάδι μου. Και όχι, δεν τη βρίσκω με την απαισιοδοξία. Για την ακρίβεια δεν έχω χειρότερο απ’ τους μίζερους. Αν προτιμώ το σκοτάδι είναι γιατί περισσότερο γουστάρω να αισθάνομαι τη ζωή παρά να την κοιτάζω. Και στο σκοτάδι οι αισθήσεις αναπτύσσονται στο έπακρο. Θέμα επιβίωσης βλέπεις. Ούτε αυτό στο έχουνε πει;

Αν με άντεχες θα έμενα

Λοιπόν, αν αντέχεις κάνε μαζί μου ένα τσιγάρο απόψε. Πιθανότατα δε θα σου μιλήσω. Όχι πολύ τουλάχιστον. Έτσι είμαι εγώ, αν θες κάτι να μάθεις διάβασέ με ή νιώσε με. Άκου τις σιωπές μου και γέμισε τες αγγίγματα. Ή μίλα μου αν θες. Μίλα μου και άσε τη χροιά της δικής σου φωνής να ταράξει τους παλμούς μου. Ίσως μετά να σε φιλήσω και να φύγουμε πάλι μαζί. Πάντα μέσα σ’ εκείνο το σκοτάδι που μου κρατάει παρέα εδώ και χρόνια.

Αν με άντεχες θα έμενα

Ξέρεις τι θα ήθελα να ανταλλάξουμε αυτήν τη φορά; Δυο μαύρες καρδιές. Δυο μικρές μαύρες καρδιές γεμάτες φόβο να μας θυμίζουν όσα κάνουμε πως δεν υπάρχουν πια. Μιας και ήρθες μέχρι εδώ, θα σου πω ότι δεν έχω πολλά να δώσω. Μόνο αυτές τις σιωπές και κάτι ατέλειωτες βόλτες γεμάτες αβεβαιότητα για το αύριο, γεμάτες εικόνες που δεν έχεις ξαναδεί και που ίσως ποτέ να μην αντικρίσεις πάλι. Είναι που δεν έχω ησυχία, είναι που ψάχνομαι και δεν μπορώ να σου δείξω πού έχω παρκάρει την ύπαρξή μου για να νιώσεις σιγουριά. Ούτε εγώ η ίδια θυμάμαι πια.

Αν με άντεχες θα έμενα

Πολλές φορές νιώθω ότι δεν κολλάω πουθενά. Λες και κάποιος με έφτιαξε κάνοντας πειράματα με αντιθέσεις. Ή σαν να φύτρωσα μια νύχτα από το πουθενά. Καλά, όχι ότι με αφορά το από πού και το μετά. Στο ενδιάμεσο όμως ρε γαμώτο θα ήθελα να σε είχα. Θα το ‘θελα πολύ. Ό,τι κι αν αυτό σημαίνει. Γιατί, να, ίσως φταίει και που μαζί σου το να μείνω δε με τρόμαξε τόσο. Ίσως φταίει που για πρώτη φορά η λέξη «μείνε» μου φάνηκε γοητευτικότερη απ’ τη φυγή. Παπαριές. Μη με παρεξηγείς, σου είπα δεν το ‘χω με τον ρομαντισμό. Μα ό,τι κι αν μου συνέβη τελικά εξαιτίας σου δε θέλω να το εκλογικεύσω.

Όχι απόψε. Όχι τώρα που «είσαι εδώ». Μείνε λίγο ακόμη. Κερνάω άλλο ένα πριν την κάνουμε και οι δυο πάλι για αλλού.




κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια |οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης