Αντιμετωπίζοντας τα απωθημένα...

Και με όσα δεν είπες ποτέ τι σκοπεύεις να κάνεις; Δεν είναι αποσκευές τ’ ανείπωτα ν’ αφήνεις πίσω αυτά που δε χωράνε. Μέσα σου τα κουβαλάς όσο μακριά κι αν φεύγεις. Αλλάζεις δρόμους, κατευθύνσεις, τρέχεις χιλιόμετρα, χρονομετράς αντοχές, ψάχνεις προορισμούς, αλλά εκείνα που δεν τόλμησες ποτέ να ξεστομίσεις δεν πτοούνται από τις αποστάσεις. Έχουν δική τους φωνή τα μυστικά σου και μπορούν να γίνουν πολύ εκδικητικά σε ανύποπτες στιγμές. Μην ξεχνάς ότι τα φίμωσες κάποτε βίαια. Γιατί να σε λυπηθούν τ’ αδικημένα κομμάτια σου, λοιπόν, αφού ήσουν εσύ εκείνος που τους στέρησε τ’ οξυγόνο;

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης
Τ'ανείπωτα

Πόσες ακόμη φορές θα νιώσεις μια επικείμενη έκρηξη να πάλεται στα μηνίγγια σου και πόσες φορές ακόμη θαρρείς θα τη γλιτώσεις στο παρά πέντε; Για πόσο ακόμη θ’ αφήνεις αυτόν τον στυφό κόμπο ν’ ανεβαίνει στον λαιμό σου, να σε πονάει και να σου κόβει την αναπνοή ενώ εσύ θα προσπαθείς με νύχια και με δόντια να συγκρατήσεις μια ακόμη κραυγή φυλακισμένη βαθιά στο στήθος σου;

Είναι άτιμες συντροφιές τ’ ανείπωτα. Γίνονται καπνός από τσιγάρο που καίει το στέρνο σου τις νύχτες ενώ εσύ παραμυθιάζεσαι πως για λίγο, όταν ξεφυσάς, βγάζεις μαζί του κι εκείνα. Είναι εκκωφαντικές σιωπές που βουίζουν σαν ουρλιαχτά μέσα στο κεφάλι σου. Είναι ακάλεστες σκέψεις που σε κάνουν να τινάζεσαι ανεξέλεγκτα στο πέρασμά τους λες και θα τις τρομάξεις με σπασμωδικές κινήσεις και θα φύγουν.

Τ'ανείπωτα

Πνίγεσαι μα δε μιλάς. Προτιμάς να τρώγεσαι, να κατασπαράζεις τον ίδιο σου τον εαυτό εθελοτυφλώντας απέναντι στο ξέσπασμα που παραμονεύει πίσω από κάθε κοφτή σου ανάσα. Κάνεις πως δε βλέπεις τις συνέπειες που καιροφυλακτούν να πάρουν τα ηνία μετά το δικό σου «μπαμ». Γιατί είτε θέλεις να το παραδεχτείς είτε όχι το «μπαμ» αυτό θα γίνει αργά η γρήγορα, το ξέρεις. Θα έρθει η ώρα που ο οργανισμός σου θα πάρει ο ίδιος τις αποφάσεις που δεν παίρνεις εσύ, μόνο που όταν αυτό συμβεί δε θα υπολογίσει τίποτε και κανέναν. Ούτε καν εσένα. Γίνεται τολμηρά αδίστακτος εκείνος που έχει στερηθεί την ελευθερία του για καιρό όταν έρχεται η ώρα να τη διεκδικήσει βλέπεις.

Τ'ανείπωτα

Μην προσπαθείς να ξεφύγεις απ’ όσα δεν είπες, ακούς; Είναι εσύ. Τ’ αυτιά σου στις φωνές του μυαλού σου δεν μπορείς να τα κλείσεις. Το μυαλό σου ακούει κυρίως όσα δε θες να πεις. Το μυαλό σου λέει κυρίως όσα δε θες ν’ ακούσεις. Κι εσύ ως πότε θα προσπαθείς με ψεύτικες εικόνες να καλύψεις αληθινούς ήχους; Με πόσα άχρηστα ερεθίσματα θα τροφοδοτήσεις τον εαυτό σου μέχρι να σου ξεφύγει για να ζήσει όλα τα όχι και τα μη σου μαζεμενα; Θεριεύεις ένα αγρίμι κι όσο το κρατάς δέσμιο τόσο πιο επικίνδυνο γίνεται καθώς παίζεις με τη δική σου φωτιά.

Μη φοβάσαι τις λέξεις. Οι σιωπές πονάνε περισσότερο. Γυρνάνε μπούμερανγκ στον κάτοχό τους, κοχλάζουν σαν το αίμα σε κατάσταση ασταμάτητης ταχυπαλμίας. Στην αρχή τις νιώθεις μόνο εσύ όπως τους πρώτους έντονους παλμούς που μάχονται εκεί μέσα. Όσο συσσωρεύονται όμως ανεβαίνουν σαν την παλίρροια πριν ξεκινήσουν σαν λάβα έξω από σένα πια την ολέθρια τυφλή τους πορεία. Η λάβα στο τέλος παγώνει. Μα πρώτα έχει κάψει τα πάντα στο πέρασμά της.

Τ'ανείπωτα

Έτσι και τ’ ανείπωτα. Αν δεν τ’ αφήσεις να ειπωθούν θα σε παγώσουν αφού πρώτα σε κάψουν ζωντανό. Ξεμονάχιασε μια μέρα τον φόβο σου και πες του τα. Και μεταξύ μας, ξέρεις εσύ ποιος είναι αυτός που προτίμησα να ονομάσω «φόβο».

Τ'ανείπωτα

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια |οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης