... Κακούργημα εξ αμελείας

Κι έρχεται η νύχτα. Η νύχτα απ’ την οποία δεν μπορεί το υποσυνείδητό σου να κρυφτεί όσο και αν το προσπαθήσεις. Θα βγει στην επιφάνεια να σε στοιχειώσει με τυμπανοκρουσίες κι όσο πιο πολύ κόντρα του πας εσύ τόσο πιο επώδυνο θα γίνεται εκείνο για να σε τιμωρήσει.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου
Ένα ταξίδι από το αίμα στο νερό

Τις νύχτες είναι όλα πιο έντονα. Κι όχι επειδή τη μέρα οι σκέψεις σου σε αφήνουν σε ησυχία. Εξάλλου αν ξεχνούσες κάτω από το φως του ήλιου όσα σε βασανίζουν, αν διέγραφες εντελώς με το που άνοιγες τα μάτια σου το πρωί τη μορφή που σε έχει πλημμυρίσει, δε θα ήταν το συναίσθημα αληθινό. Θα το ονόμαζες απλώς ανάγκη κάλυψης της απάλευτης μοναξιάς σου. Όμως δεν είναι αυτό και το ξέρεις. Είναι μια ανάγκη πραγματική και απόλυτα προσωποποιημένη που σε πονάει συνεχώς. Απλώς τα βράδια θεριεύει.

Τα βράδια δεν είναι πάντα εκεί οι φίλοι σου να παίζουν τους παλιάτσους προσπαθώντας να σε κάνουν να σκάσεις έστω ένα χαμόγελο. Δεν πέφτουν βροχή οι υποχρεώσεις για να σε αποπροσανατολίσουν για εκείνο το μισό δευτερόλεπτο που πρέπει να συγκεντρωθείς στη δουλειά σου όταν η κυρίαρχη σκέψη αναγκάζεται για τόσο δα να γίνει φόντο στο μυαλό σου.

Ένα ταξίδι από το αίμα στο νερό

Τα βράδια είστε εκείνη κι εσύ. Δυο σας. Μόνοι σας, αγριεμένοι και εντελώς απογυμνωμένοι. Εκείνη θα σου μιλάει στο αυτί με τη χροιά της μοναδικής φωνής που κατάφερε να σε ξεσηκώσει τόσο. Εσύ θα απαντάς βρίζοντας. Θα πνίγεις ουρλιαχτά. Θα καταπίνεις καπνούς, θα καίγεσαι και θα τους φτύνεις στα μούτρα του ανεκπλήρωτου. Διότι αυτοί είναι που σφαδάζουν περισσότερο τις νύχτες, οι έρωτες οι ανεκπλήρωτοι.

Ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι κακούργημα εξ αμελείας. Σε σκοτώνει αργά και βασανιστικά, κατατρώει τα πάντα σου, μα ο αυτουργός δεν μπορεί να κατηγορηθεί για τίποτε. Δεν μπορείς να τον συλλάβεις, δεν μπορείς να του υποβάλεις καμιά ποινή, δεν μπορείς να τον κλείσεις στη φυλακή σου ισόβια. Στην περίπτωση ενός ανεκπλήρωτου έρωτα ο καταδικασμένος είναι το θύμα. Ναι, δεν υπάρχουν νόμοι στο συναίσθημα, όλα λειτουργούν αλλιώς. Ανάποδα. Ολέθρια. Απόλυτα. Καταδικαστικά. Αν ψάξεις λογική θα σου απαντήσει το χάος.

Ένα ταξίδι από το αίμα στο νερό

Το κενό σε στήνει στα τρία μέτρα. Η πλάτη σου γδέρνεται στον τοίχο που ύψωσε ο απών. Ο άνθρωπος που ποτέ δε θα έχεις. Τα όχι του στέκονται απέναντί σου σαν εκτελεστικό απόσπασμα κι εσύ παραδομένος μα όχι λιποτάκτης μένεις να τον κοιτάς κατάματα χωρίς να σε νοιάζει πια το πότε θα πατήσει τη σκανδάλη η απουσία του για να σε αποτελειώσει.

Γι’ αυτό σου λέω, υπάρχει το τέλειο έγκλημα. Λέγεται έρωτας ανεκπλήρωτος. Και είναι επικίνδυνες οι νύχτες, είναι συνεργοί. Σε εκθέτουν στο έλεός του πιο ευάλωτο από ποτέ.

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου