R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Ο Μεγάλος Θυμός

Εκφράζω το θυμό μου με στυλ και μετά τα σπάω όλα

Έχεις ξυπνήσει κι ετοιμάζεσαι για δουλειά. Ο καιρός είναι καλός, ο ήλιος λάμπει και εσύ είσαι σε καλό mood.

_Ενώ ετοιμάζεσαι, αποφασίζεις να ανοίξεις την τηλεόραση για να μάθεις κανένα νέο και την ώρα που βάζεις κάλτσες, ακούς τον Παπαδάκη να ωρύεται. Τρομάζεις, σου φεύγει η κάλτσα από τα χέρια και είσαι σίγουρη ότι κάτι τραγικό συμβαίνει. Μετά από ένα λεπτό αντιλαμβάνεσαι ότι δεν έχει συμβεί τίποτα, απλά τσακώνεται με τον Άδωνη, του οποίου τα σάλια νομίζεις ότι φτάνουν μέχρι τον καναπέ σου. Την κλείνεις ευθύς αμέσως, αποφασισμένη να διατηρήσεις την καλή σου διάθεση.

single photo Το λεωφορείο καθυστερεί τραγικά κι όταν επιτέλους έρχεται, βλέπεις να κρέμονται χέρια και πόδια από τα κενά στις πόρτες και ταυτόχρονα να προσπαθούν να μπουν όσοι περίμεναν στη στάση μαζί σου, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα καταπληκτικό μωσαϊκό από αυτά που μόνο ο ΟΑΣΘ μπορεί να φτιάχνει τα πρωινά. Αποφασίζεις να πάρεις το επόμενο και περιμένεις με αγωνία να δεις σε πόση ώρα έρχεται. Και, ναι! Είναι μόλις 20 λεπτά. «Όχι...όχι....δε θα χαλαστώ», σκέφτεσαι και σηκώνεις το χέρι για ταξί. Μπαίνεις. Βρωμάει τσιγάρο και ποδαρίλα, αλλά κάπου στον αέρα αιωρείται και μια εσάνς από κεφτέδες. Σου έρχεται μια πρωινή αναγούλα, αλλά την καταπολεμάς με κόπο. Αυτό που δεν μπορείς να καταπολεμήσεις εύκολα όμως είναι ότι ο ταξιτζής προσπαθεί να σου πιάσει κουβέντα για τον ΕΝΦΙΑ που πρέπει να πληρώσει αύριο και, γενικά, για τη ρημάδα τη ζωή του, που τον έριξε στα τάρταρα. Φτάνεις στον προορισμό σου και ξεροκαταπίνεις δίνοντας τα 5.40…

Πηγαίνοντας να πάρεις καφέ, διαπιστώνεις πως έχεις ήδη καθυστερήσει 20 λεπτά στη δουλειά κι απ’ τα λεφτά που είχες μαζί σου, σου έχουν μείνει μόνο 3 ευρώ. Άρα, δεν φτάνουν για να πάρεις τσιγάρα... Ο τύπος στο μπαρ σού φτιάχνει τον καφέ με ξινισμένα μούτρα και στο δίνει με μισή καρδιά, λες και του πήρες τον τελευταίο καφέ του κόσμου. «Δε μας παρατάς κι εσύ;», μουρμουρίζεις, αρπάζεις τον καφέ και φεύγεις τρέχοντας για το γραφείο, σίγουρη πως θα τα ακούσεις για την καθυστέρηση. Όταν φτάνεις, όλοι είναι ήδη εκεί και σε κοιτάνε με σηκωμένο φρύδι που πάλι άργησες. «Εντάξει... έχουμε κι εμείς θεματάκι με το πρωινό ξύπνημα...τι να κάνουμε τώρα δηλαδή;», σκέφτεσαι, αλλά τους προσπερνάς αγέρωχη και πας στο γραφειάκι σου.

Αντικρίζεις μια στοίβα με ατέλειωτη δουλειά από χθες και δίπλα άλλη μια στοίβα που μάλλον προσγειώθηκε εκεί πριν φτάσεις. Στέκεσαι από πάνω και τα κοιτάς, κατεβάζεις τα αυτιά σαν κουτάβι και εκείνη ακριβώς τη στιγμή συνειδητοποιείς ότι μέσα σε μόλις μία ώρα όλη η σπάνια καλή πρωινή σου διάθεση έχει πάει περίπατο μαζί με τον Παπαδάκη, τον Άδωνη, τον οδηγό του ΟΑΣΘ, τον ταξιτζή, το μπαρμάνι....

Κι ενώ αισθάνεσαι το αίμα να ανεβαίνει σταδιακά στο κεφάλι σου και να πλημμυρίζεις από οργή που θες να αγιάσεις, αλλά δεν σ’ αφήνουν, ο καφές γλιστράει από τα χέρια σου, κάνει μερικά διπλά τόλουπ στον αέρα και προσγειώνεται μεγαλοπρεπώς πάνω στη στοίβα των χαρτιών, πιτσιλώντας μέχρι και τα γυαλιά σου… .Ακολουθούν μερικές στιγμές σιωπής από όλους και μετά από λίγο ακούς πίσω σου μερικά πνιχτά χαχανητά. Και τότε τρελαίνεσαι! Σε κατάσταση αμόκ πετάς την τσάντα σαν να τινάζεις από πάνω σου κατσαρίδα, βγάζεις τα γυαλιά, τα εκτοξεύεις πάνω στο γραφείο και ξεστομίζεις όσες βρισιές ξέρεις, όποια καινούργια έχεις μάθει από την Τούμπα και επινοείς και δύο τρεις δικές σου. Όλοι σε κοιτάνε φοβισμένοι, αλλά δεν σε ενδιαφέρει. Είσαι μία χύτρα που της έχει φύγει το καπάκι και πετάει το φαί στα ντουβάρια της κουζίνας....

single photo Γκρρρρρρ!
Ο θυμός είναι ένα συναίσθημα που το καταπίεζα πάντα. Δεν ξέρω ποιος μου έμαθε -υποθέτω οι γονείς μου- να το κρύβω, αλλά όσο με θυμάμαι, κάθε φορά που θύμωνα προσπαθούσα να μην ξεσπάω όπως μου ερχόταν, δηλαδή με φωνές, βρισιές, σπάσιμο αντικειμένων, ξύλο, κτλ. Αντίθετα κλεινόμουν στο καβούκι μου μέχρι να μου περάσει. Η αλήθεια είναι πως προσπάθησα πολλές φορές στη διάρκεια των χρόνων να αλλάξω αυτό το στοιχείο του χαρακτήρα μου, αλλά απέτυχα παταγωδώς. Βέβαια, επειδή όπως λένε πρέπει να φοβάσαι το ξέσπασμα όποιου κάνει υπομονή, όσες φορές τα νεύρα και ο θυμός μου αποφάσιζαν να βγουν από το κουτάκι που τα έκλεινα, μεταμορφωνόμουν σε ένα πλάσμα που ούτε εγώ η ίδια αναγνώριζα. Μετάλλαξη κανονική.
Ο θυμός, όπως και όλα τα άλλα συναισθήματα, πρέπει να εκφράζεται. Το λένε κι οι ειδικοί. Είναι απόλυτα φυσιολογικός και μπορεί να αποδειχτεί ακόμα και χρήσιμος, διότι φέρνει στην επιφάνεια πράγματα και καταστάσεις που μπορεί να μας ενοχλούν, λειτουργώντας ως ξυπνητήρι. Αυτό που πρέπει να κάνουμε, είναι να μάθουμε να ερμηνεύουμε τα σημάδια. Όπως πολλοί εκεί έξω σίγουρα έχετε καταλάβει (μαζί με σας κι εγώ), ο καταπιεσμένος θυμός δε χάνεται, απλά βρίσκει άλλους, προβληματικούς τρόπους έκφρασης. Έχετε πονοκέφαλο; Τρίζετε τα δοντάκια σας όταν κοιμάστε; Όταν οδηγείτε συμπεριφέρεστε σαν Ταλιμπάν; Αν ναι, ψάξτε το λίγο παραπάνω. Γελάτε ειρωνικά και λέτε «ναι», ενώ εννοείτε «με τίποτα»; Καθυστερείτε να κάνετε κάποια δουλειά ή επινοείτε «εμπόδια»; Υποφέρετε στη σιωπή, περιμένοντας να εκλάβετε συμπόνια για το δράμα που ζείτε; Αν η απάντηση στα παραπάνω είναι ναι, εκδηλώνετε έναν άλλο τρόπο έκφρασης του καταπιεσμένου θυμού: την παθητική επιθετικότητα (passive aggressive).

Η καταπίεση του θυμού έχει όμως και παθολογικές – ψυχικές συνέπειες. Αύξηση της αρτηριακής πίεσης, σου λέει, καρδιαγγειακά προβλήματα, χρόνια «επιθετική ετοιμότητα», ακόμα και κατάθλιψη. Επίσης, συνδέεται και με πόνους στο σώμα, προβλήματα στο σεξ ή και ανικανότητα. Άλλοι, σε πιο ακραίες μορφές, μπορούν ακόμα και να αυτοτραυματίζονται.

Θυμώνω με τακτ

Υπάρχουν κάποιοι τρόποι με τους οποίους μπορούμε να εκφράζουμε το θυμό μας λειτουργικά, χωρίς να χρειαστεί να παίξουμε ξύλο και ο πιο αποτελεσματικός τρόπος, όπως λένε οι ειδικοί, είναι η ανάπτυξη μιας διεκδικητικής συμπεριφοράς. Να διεκδικούμε δηλαδή, αυτό που θέλουμε με ηρεμία και ψυχραιμία.

Αν, για παράδειγμα, ζητήσετε από το φίλο σας να ψωνίσει από το σούπερ μάρκετ και εκείνος δεν το κάνει, δεν αντιδράτε λέγοντάς του πως είναι αναίσθητος, πως δε σας υπολογίζει, πως σας θεωρεί υπηρέτριά του και άλλα τέτοια (...τα κορίτσια ξέρουν). Ο σωστός και διεκδικητικός τρόπος είναι να του πείτε ότι ξέχασε να κάνει αυτό που ζητήσατε, τι σας έκανε να σκεφτείτε αυτό που έκανε και να του ζητήσετε να μην το ξανακάνει. Με το εξαπολύσετε κατηγορίες, χρησιμοποιώντας υπερβολικούς χαρακτηρισμούς το μόνο που θα καταφέρετε είναι να τον κάνετε να αμυνθεί, να θυμώσει και να ενταθεί ο καβγάς.

Γενικά, όταν θυμώνουμε, πρέπει να θυμώνουμε με «τρόπο». Δεν επιρρίπτουμε ευθύνες και δεν ερμηνεύουμε – αναλύουμε τα συναισθήματά μας, προσπαθώντας να καταλάβουμε πώς σκέφτηκε ο άλλος και γιατί, αποδίδοντάς του συχνά και κακή πρόθεση.

single photo Μερικές χρήσιμες τεχνικές για να αποφεύγουμε τον θυμό μας:
- Δείχνουμε κατανόηση και σκεφτόμαστε ότι απλώς έγινε ένα λάθος ή μια παρεξήγηση
- Χαλαρώνουμε με μουσική, γιόγκα, ακόμα και με τη φαντασία μας
- Εκτονωνώμαστε δημιουργικά με σπορ ή παίζοντας angry birds
- Πηγαίνουμε μια βόλτα
- Το ρίχνουμε στην πλάκα
- Αποφεύγουμε τους ανθρώπους που μας εκνευρίζουν
- Σκεφτόμαστε τα αποτελέσματα ενός πιθανού ξεσπάσματος

Αν δεν πιάσουν τα παραπάνω, σπάστε τα όλα.