R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Αποφάσισα να μη θυμώνω

Κι είδα πως τελικά είναι θέμα επιλογής

Θυμός. Κάνει την εμφάνισή του όταν νιώθουμε ότι μας θίγουνε, μας προσβάλουνε ή καταπατούν τις αξίες μας και τον συναισθηματικό μας κόσμο.

Σε άλλους ανθρώπους κάνει την εμφάνισή του και για λιγότερο σημαντικούς λόγους. Άλλος θα θυμώσει που του έφαγαν τη θέση του πάρκινγκ, άλλος γιατί κόπηκε σε ένα τεστ, άλλος γιατί λερώθηκε το παντελόνι του.

single photo Εγώ, σε γενικές γραμμές είμαι ευερέθιστη, ευέξαπτη. Ένας μικρός τραμπούκος που ξεσπάει χωρίς δεύτερη σκέψη, όταν έχει να κάνει με την οικογένειά μου, τους ανθρώπους που εκτιμώ και αγαπάω, καθώς επίσης και με τον δικό μου προσωπικό χώρο.

Υπάρχουν άνθρωποι που όλα αυτά τα χρόνια πάτησαν τα κουμπιά μου με μεγάλη επιτυχία σαν να ήμουν το πιο εύκολο τηλεχειριστήριο στην αγορά. Πρόσφατα μάλιστα, έφτασα οριακά στο σημείο να χάσω εντελώς τον εαυτό μου. Έφτασα σε σημείο να νιώθω πως έχω βγει έξω από το σώμα μου, να μην έχω απολύτως κανέναν έλεγχο και να παρατηρώ τον εαυτό μου να φωνάζει και να τρέμει από τα νεύρα και την ένταση. Δύσπνοια, ταχυκαρδία, κρίση πανικού και ό, τι ακολούθησε, ήταν ένα θολό τοπίο.

Ήταν όμως και ο λόγος που είπα «φτάνει». Είχε έρθει η στιγμή να απεγκλωβιστώ. Αρκετά αφέθηκα στη δίνη αυτού του συναισθήματος και στον μη έλεγχο των αποτελεσμάτων. Πλέον αναγνωρίζω πως αυτός ο τρόπος αντίδρασης δε με εκφράζει. Παίρνω βαθιές ανάσες, μετράω μέχρι το 10, μετράω προβατάκια, αστεράκια, μηχανάκια και ό, τι άλλο βρω, αλλά δεν το αφήνω να με καταβάλλει.

Αποφάσισα λοιπόν, να γίνω σταρχιδίστρια. Και προς αυτήν την κατεύθυνση κινούμαι. Προσπαθώ να υιοθετήσω αυτήν την υπέροχη τακτική και να μην τα παίρνω όλα τόσο σοβαρά. Να μην αγχώνομαι και να μη θυμώνω. Δεν ξέρω πώς έγινε, αλλά και οι τρεις κολλητοί μου είναι όλοι τους χαλαροί τύποι. Αυτό που αποκαλούμε «ήρεμη δύναμη». Συγκεκριμένα, ο Λευτέρης, τα τελευταία πέντε χρόνια θύμωσε μετρημένες δυο φορές. Πραγματικά ώρες-ώρες σκέφτομαι να τον στείλω σε κανένα ιατρικό εργαστήριο για να του κάνουν ειδικές αναλύσεις και πειράματα. Και να προσθέσω για όσους έχουν απορία, πως όχι, δεν είναι υψηλά τα «ζεν» του επίπεδα από «χημείες» ή «οινοπνεύματα». Απλά, έτσι είναι. Και τον θαυμάζω γι’ αυτό και αυτό με έφερε στο σημείο να αναρωτηθώ.

single photo

Άραγε ο τρόπος αντιμετώπισης των πραγμάτων και ο θυμός είναι θέμα αυτοσεβασμού, καταπιεσμένης υπερηφάνειας ή μεθοδικού αυτοελέγχου; Μήπως ο σταρχιδισμός είναι σε κάποιους ανθρώπους κωδικοποιημένος στο DNA τους, όπως είναι ας πούμε, το χρώμα των ματιών τους; Μήπως κάποιοι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι σε έναν φαύλο κύκλο καταπιεσμένων συναισθημάτων όταν κληρώθηκε το γενετικό τους λαχείο;

Τα όρια ανοχής και τα όρια έντασης του θυμού διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Αρχικά, είναι θέμα βιωμάτων, του περιβάλλοντος που βιώσαν και των ανθρώπων με τους οποίους συναναστράφηκαν. Μετά είναι καθαρά θέμα επιλογής. Ο τρόπος αντίδρασης είναι πολύ προσωπικός, όμως είναι και κάτι το οποίο εξελίσσεται και βελτιώνεται. Δεν υπάρχουν οι ατάκες «έτσι είμαι εγώ», «αυτά βίωσα, οπότε δικαιολογούμαι». Αυτά είναι δικαιολογίες που λέμε για να κρυφτούμε πίσω από την αδυναμία της εξέλιξης και το φόβο της αλλαγής. Όσο μένεις θυμωμένος, δημιουργείς μια κινούμενη άμμο απραξίας, αποπροσανατολισμού και εσωτερικής καταστροφής μες στην οποία βουλιάζεις όλο και πιο βαθιά.

single photo

Επιλέγεις να μη θυμώσεις για να μη χαλάσεις τη μέρα σου. Επιλέγεις να μη θυμώσεις για να μη βουλιάξεις σε αυτήν την μη αναστρέψιμη ψυχολογική παγίδα. Επιλέγεις να μη θυμώσεις γιατί πολύ απλά επιλέγεις να δεις την πραγματική αξία των πραγμάτων και να εστιάσεις σε αυτά που έχουν σημασία. Ο κάθε άνθρωπος, το κάθε συναίσθημα έχει τόση δύναμη πάνω μας όση εμείς επιλέγουμε να του δώσουμε. Εμείς τρέφουμε και τροφοδοτούμε τις καλύτερες, αλλά και τις χειρότερες σκέψεις μας. Εξάλλου, μέσα μας γνωρίζουμε ότι η ζωή είναι μικρή για να κρατάμε θυμό, κακία, νεύρα και εκδικητικά συναισθήματα. Πρώτα εμάς καταστρέφουν και μετά τους άλλους.

single photo «Ο καθένας μπορεί να θυμώσει, είναι εύκολο. Αλλά να θυμώσεις με το σωστό άνθρωπο, στο σωστό βαθμό, για το σωστό λόγο, τη σωστή στιγμή και με το σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο.»
-Αριστοτέλης

κείμενο | χάιντι σεραφειμίδου
φωτογραφίες | χάιντι σεραφειμίδου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας