Δύο και, και δύο αν

"Εσύ είσαι αυτή που λατρεύω, θα είσαι πάντα η πόρνη μου.
Η μητέρα του παιδιού μου, κι ένα παιδί στην καρδιά μου."

Ο Πέτρος. Κάθεται στο παγκάκι, με το κεφάλι σκυφτό. Κοιτάζει τα κόκκινα σταράκια του που κινούνται στο ρυθμό της drum machine, καθώς τραγουδάει τους στίχους που ακούει στα κόκκινα ακουστικά. Δεν υπάρχουν οι άλλοι για αυτόν, μόνο τα τσόφλια από σπόρια δίπλα στα παπούτσια του και κάτι κουτσουλιές στα πλακάκια. Είναι στο κέντρο της πόλης, με τα μάτια ερμητικά σκυφτά και τραγουδάει στίχους δυνατά. Τόσο δυνατά, όσο τους ακούει. Όσο μιλάνε μέσα του εκείνη τη στιγμή.

κείμενο | τάσος θώμογλου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης
ava-adore

Αλλαγή πλάνου. Κάμερα απέναντι, πλάνο γενικό. Ένας τύπος -ναι ο Πέτρος- ουρλιάζει φάλτσα κάτι αγγλικούς στίχους που βρίζουν πού και πού. Βαράει τα πόδια σαν ξεβιδωμένος drummer και φοράει ένα μαύρο μπλουζάκι που έχει ένα τεράστιο "ZERO" κι ένα ασημένιο αστέρι. Κόσμος περνάει τη Ναυαρίνου και τον κοιτάει περνώντας. Άλλοι γελούν για λίγο, άλλοι κουνάν το κεφάλι, άλλοι δεν δίνουν σημασία -τα έχουν συνηθίσει αυτά εδώ- μια μαμά πιάνει σφιχτά το παιδί της από το γιακά, δυο-τρεις high and dry κάθονται και τον ακούνε, ένας σκύλος τρώει μια πεσμένη κρέπα. Δίπλα από το παγκάκι του Πέτρου υπάρχει ένα άδειο παγκάκι. Το πλησιάζει ένα κορίτσι με ένα κίτρινο φόρεμα. Από αυτά τα αέρινα, τα ανοιξιάτικα, που μόνο τα κορίτσια μπορούν να περιγράψουν αναλυτικά. Εγώ δεν μπορώ, δεν είμαι κορίτσι. Αυτή όμως είναι. Και όμορφο, γιατί το πρόσωπό της θυμίζει ποίημα. Και σοφιστικέ, γιατί κρατάει ένα βιβλίο του Καμύ. Και δροσερή, γιατί κρατάει ένα φρέσκο πορτοκαλί χυμό. Και με ωραίο όνομα, γιατί την λένε Εύα. Η Εύα κάθεται στο παγκάκι.

ava-adore

"Θα είσαι πάντα η πόρνη μου, γιατί είσαι αυτή που λατρεύω.
Θα βγάλω το στραβό σου δόντι, θα είσαι τέλεια σαν κι εμένα."

Ο Πέτρος έχει κλειστά τα μάτια. Ο κιθαρίστας έχει γονατίσει στα πόδια του και σολάρει. Τα κορίτσια από κάτω παραληρούν και του πετάνε νερό από τα μπουκάλια για να τον δροσίσουν. Τα φώτα είναι επάνω του. Μπλε και κόκκινα σποταριστά, αλωνίζουν το κοινό και καταλήγουν σε αυτόν. Ανοίγει τα μάτια. Πλακάκια, σταράκια, κουτσουλιές και σπόρια. Και κάτι κίτρινο στην αριστερή άκρη του ματιού. Γυρίζει το κεφάλι. Βλέπει την Εύα.

Η Εύα ήδη τον κοιτάζει. Πίνει τον χυμό της. Ανέκφραστη. Ούτε απορία, ούτε αποστροφή. Κάθεται ήσυχα στο παγκάκι, πίνει τον χυμό και τον κοιτάζει που τραγουδά.

ava-adore

Κάμερα απέναντι. Πλάνο γενικό. Δυο κυρίες με μπιζού και χωρίς φο, πιασμένες αγκαζέ. Ένας νεαρός με φόρμες που έχει βγάλει βόλτα τον σκύλο του. Πέντε μαθήτριες με τις σχολικές τσάντες στους ώμους. Ο μαγαζάτορας της κρεπερί. Όλοι κοιτούν την Εύα και τον Πέτρο που κοιτιούνται μεταξύ τους. Ο υπόλοιπος κόσμος συνεχίζει νε περπατά. Η Εύα να πίνει τον χυμό της. Ο Πέτρος να τραγουδά.

"Δεν πρέπει ποτέ να είμαστε χώρια".

Η Εύα αφήνει το καλαμάκι από το στόμα της. Του χαμογελά.

Εύα: "Δεν πρέπει ποτέ να είμαστε χώρια".

Ο Πέτρος της χαμογελά. Σηκώνονται όρθιοι κοιτώντας ο ένας τον άλλον.

"Δεν πρέπει ποτέ να είμαστε χώρια".
"Δεν πρέπει ποτέ να είμαστε χώρια".

Φεύγουν προς την αντίθετη κατεύθυνση.

"Δεν πρέπει ποτέ να είμαστε χώρια".


κείμενο | τάσος θώμογλου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης