R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Φταίει ο Έρωτας.

Οι άνθρωποι δεν συγχωρούν αυτούς που από έρωτα εκπέσανε.

Έχεις ακόμη μια πάνα να φουσκώνει ανάμεσα στα σκέλια σου. Στον τοίχο απέναντί σου εντοπίζεις μια πρίζα.

Δεν έχεις ακόμη μυαλό να σκεφτείς πως στον κόσμο των μεγάλων μπορεί να χρησιμεύει σε κάτι. Το μόνο πράγμα που θέλεις είναι να χώσεις τη νηπιακή σου γλώσσα μέσα της. Μεγαλώνεις. Όχι πολύ. Ο έλικας του ανεμιστήρα γυρίζει μονότονα μπροστά στα μάτια σου και κάνει τις αδύναμες τρίχες σου να ανεμίζουν. Δεν σε απασχολεί. Η μόνη σου σκέψη είναι αν αξίζει να θυσιάσεις τη λειτουργικότητα του δείκτη σου για ένα εντυπωσιακό θέαμα ακατάσχετης αιμορραγίας και σπαραξικάρδιων κραυγών. Αρτιμελής έφηβος πια, ακουμπάς στην κουπαστή του καταστρώματος και φλερτάρεις με την ιδέα της πτώσης στα βαθυγάλαζα νερά. Λένε πως όλοι μας έστω και για ελάχιστα δευτερόλεπτα φαντασιωνόμαστε μια ελεύθερη πτώση κάθε φορά που βρισκόμαστε σε ένα υψηλό σημείο. Ελάχιστοι είναι αυτοί που τελικά θα το επιχειρήσουν.

single photo
«είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που πέφτει από τον πεντηκοστό όροφο μιας πολυκατοικίας και καθώς πέφτει επαναλαμβάνει: «Μέχρι εδώ όλα καλά, μέχρι εδώ όλα καλά... Σημασία δεν έχει η πτώση, αλλά η πρόσκρουση…», La Haine (1995)

Είμαστε εμείς οι άνθρωποι ένας υπερμεγέθης κεφτές από κρέατα, ζουμιά, κόκκαλα και σωληνάκια. Είπαν πως κυριαρχούμε σ’ αυτόν τον πλανήτη επειδή έχουμε προικιστεί με το αγαθό της σκέψης. Είμαστε νοήμονες και επιβαλλόμαστε στα υπόλοιπα ζώα με τον μόνο τρόπο που ξέρουμε: με την πουστιά. Η ιστορία μας σ’ αυτόν τον πλανήτη είναι ένας δούρειος ίππος που μέσα του στοιβάξαμε όσα κουτιά της Πανδώρας φτιάξαμε ή κλέψαμε και ταξιδεύοντας μέσα του στον χωροχρόνο προσπαθούμε να τα πουλήσουμε σε οποιονδήποτε άλλον έξω απ’ τη φάρα μας. Αλλά όπως και να το κάνουμε είμαστε αξιαγάπητοι. Ίσως όμως είμαστε τόσο υπέροχοι και λαμπεροί επειδή ακριβώς σε συγκεκριμένες στιγμές της ζωής μας λέμε και κάνουμε πράγματα που μόνο η λογική δεν τα υπαγορεύει. Βλέπετε μέσα σ’ αυτούς τους τόνους εγκεφάλου που κουβαλάμε εμείς οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να φωλιάσουν και κάποια ενοχλητικά σαράκια. Οι παρορμήσεις.

Ο έρωτας ας πούμε. Οι έρωτες συνήθως καταλήγουν σε ένρινους αναστεναγμούς και στομαχικές διαταραχές. Εκτός αν είναι αγοραίοι οπότε η κατάληξη είναι ρέστα από πενηντάρικο και μια υποψία ηπατίτιδας. Εδώ όμως δεν έχει σημασία η κατάληξη. Πέφτεις στο κενό και ψιθυρίζεις: «μέχρι εδώ, όλα καλά»… Συχνά μάλιστα ο έρωτας καθορίζει όχι μόνο τη ζωή μας, αλλά και ολόκληρη τη διαιώνιση του είδους. Κι όμως είναι εντελώς άλογος. Είναι μια περίεργη βδέλλα που κολλάει παροδικά στο μυαλό σου και ρουφάει ακόρεστα κάθε λογική σκέψη, φτύνοντας παράλληλα μέσα του ανωριμότητα, παιχνιδίσματα και ενήλικα κυνηγητά γύρω από κούνιες και τραμπάλες. Ένας μαλάκας και μισός γεννιέται ακόμη και μέσα στους πιο γενναίους του είδους μας και αναλαμβάνει έστω και για λίγο χρέη πηδαλιούχου. Αυτός μπορεί να σε οδηγήσει σε αποφάσεις που δεν θα έπαιρνες ποτέ, σε πράξεις που δεν θα έκανες ποτέ, σε μέρη που δεν θα πήγαινες ποτέ. Και κάθε φορά που πας να αντισταθείς σου δίνει μια κλωτσιά στ’ αρχίδια και σε κλειδώνει στο πιο σκοτεινό αμπάρι.

«Κατάλαβες τι κάνει ο θεός; Φτιάχνει τέτοια πλάσματα και μετά τα αφήνει αδέσποτα. Και δεν τον νοιάζει αν εμένα μου κόβει τα πόδια. Εγώ τι κάνω τώρα;», Ας περιμένουν οι γυναίκες (1998)
Κι είμαστε όλοι με τόσο ύπουλο τρόπο συνένοχοι σ’ αυτήν την μεθυστική απώλεια της λογικής μας. Κατανοούμε. Τα δικαιολογούμε όλα. Αν είσαι τεμπέλης και δεν ξυπνήσεις να πας στη δουλειά σου, θα σε δείξω με το δάχτυλο. Αν έπαιζε η ομάδα σου και ξέχασες να πάρεις το παιδί σου απ’ το μπαλέτο, θα σε κακοχαρακτηρίσω. Αν πεινάσεις και κλέψεις για να φας, θα σε πω κλέφτη και άτιμο. Αν όμως είσαι ερωτευμένος… Α, τότε αλλάζει το πράγμα. Τότε κρύβεις στο βλέμμα τις εικόνες από το άπειρο, εκεί όπου ταξίδεψες και είδες τις παράλληλες γραμμές της πραγματικότητας να ενώνονται και να μπλέκονται σε σχήματα καρδιάς και λουλουδιών. Έχεις δει αγαπητέ μου τα τελευταία ψηφία του αριθμού π, και είμαι σίγουρος πως αν τα βάλω στη σειρά θα σχηματίσω τον αριθμό του τηλεφώνου της. Έχεις γίνει ο πιο γλυκός μαλάκας.

Θα σε βλέπω να βουτάς στο κενό και θα σου βαράω παλαμάκια. Θα στριφογυρνάς δερβίσικα με το ξεροκέφαλό σου να στοχεύει την άσφαλτο. Κι εγώ; Να καθίσω να περιμένω την ώρα που οι λογικές αποφάσεις μου θα με οδηγήσουν σε μια ενάρετη ζωή και σε έναν καταπληκτικά λογικό θάνατο; Μπα. Θα απενεργοποιήσω τον έλεγχο τον παρορμήσεων και θα βουτήξω στο κενό. Θα διασχίζω σύννεφα από κιλότες, λυτά μαλλιά και σφιχτά κανιά. Θα κολυμπήσω σε πελάγη από αφρισμένες βυζοχωρίστρες και υπερτροφικές κλειτορίδες. Προσκρούοντας δεν θα λεκιαστεί καμιά άσφαλτος από το δικό μου αίμα. Απλά θα κοκκινίσω λίγο ακόμη τα ζουμερά χείλη που πάνω τους θα αναπηδήσω μέχρι να με ρουφήξουν τελικά στο πιο σκληρό, το πιο αιχμηρό κι επικίνδυνο φιλί που δόθηκε ποτέ.

single photo

κείμενο | αλέξανδρος_κόγκας
επιμέλεια | τάσος_θώμογλου+πωλίνα_ταϊγανίδου