R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Όχι, δεν είσαι ο Bukowski…

Πρέπει να προσπαθήσεις περισσότερο

Την τελευταία φορά που θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζει το περίφημο ποίημα «Κλαμπ Κόλαση 1942»_

_και τον Bukowski με λόγο αποσπασματικό και τεμαχισμένο να παραληρεί και να διαολοστέλνει τα πάντα εκτός από το αλκοόλ, που στα μάτια του φάνταζε σανίδα σωτηρίας, όχι, δεν έπαθα σοκ, αλλά απογοητεύτηκα. Στην περίπτωση αυτή όμως, κατανοεί κανείς πως μιλάμε για έναν συγγραφέα που καθιέρωσε τον δικό του, ιδιαίτερο τρόπο γραφής και σεβόμαστε τον τρόπο με τον οποίο μας παρουσιάζει τον εαυτό του να πίνει σ’ ένα δωμάτιο χαζεύοντας το λιμάνι του San Pedro. Στην περίπτωση που κάποιος αναρωτηθεί «Αν αυτό είναι Ποίηση(;)» γρήγορα θα απαντηθεί το ερώτημά του, σκεπτόμενος πως «Είναι ο Bukowski. Τέλος». Αρέσει ή όχι, αυτός είναι. Αυθεντικός και εκκεντρικός.

single photo Το πρόβλημα προκύπτει τη στιγμή που ξεπροβάλλουν οι επίδοξοι αντιγραφείς του. Σε ολοένα και περισσότερα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, «πέφτεις» επάνω σε λεκτικά μορφώματα «μοντέρνων μπουκοφσκικών ποιητών». Στην προσπάθειά τους να δοκιμάσουν τις δυνατότητές τους στο χαρτί, περιγράφουν πώς ανεβοκατέβηκαν τη σκάλα, πώς έσβησαν το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας, πώς μάλωσαν με το αδέσποτο της γειτονιάς. Τα βαφτίζουν «ποιήματα», τα ταυτίζουν με αυτά του Bukowski, πετάνε και την ταμπέλα του «μοντέρνου» και ξεμπέρδεψαν. Παρηγορούνται βέβαια, και από την ελευθερία που ενυπάρχει στον όρο Τέχνη και... να το αριστούργημα!

Κανένας δεν είναι σε θέση να κρίνει όποιον του αρέσει ο πιο απλός τρόπος γραφής, ο πιο μοντέρνος και ελλειπτικός. Ωστόσο, δεν μπορείς να παραβλέψεις την αντιγραφή, την απομίμηση, την κακογραμμένη πρόζα που διψά για ταύτιση με τους στίχους του Bukowski. Μερικές φορές είναι καλύτερο οι λάτρεις της τέχνης απλώς να τη θαυμάζουν, να την απολαμβάνουν, να είναι οι δέκτες και όχι -σώνει και καλά- αυτοί που θα τη δημιουργήσουν.

Εξετάζοντας το θέμα –Bukowski και λοιποί- από προσωπική οπτική γωνία, ο ισοπεδωτικός τρόπος γραφής του μου φαίνεται ότι εκφυλίζει τον όρο Ποίηση και πως «ρουφά» όλη τη μαγεία της. Δε δηλώνω φανατική «Καρυωτακική», προτιμώ στίχους με περισσότερα στολίδια, αλλά και στολίδια να μην έχουν, τουλάχιστον να είναι αινιγματικοί, λογοπαιγνιακοί, να προκαλούν στο μυαλό και στο μάτι μια ίντριγκα και όχι απλώς να παραθέτουν στιγμές της τετριμμένης πραγματικότητας.

single photo

Παρά τον ωμό τρόπο γραφής του, ο Bukowski μέσα από τους στίχους του, φανερώνει με έμμεσο τρόπο την ποιητική καταβολή του, την έτερη χάρη των ποιητών της παρακμής, που σου υπενθυμίζει διαρκώς ότι διαβάζεις τις σκέψεις ενός ταλαντούχου συγγραφέα- ποιητή, κάτι το οποίο δεν μπορεί να φανεί μέσα από τις λογοτεχνικές απόπειρες των νεοφώτιστων επίδοξων αντιγραφέων του. Και εκεί είναι που οι περισσότεροι αποτυγχάνουν. Το καλύτερο θα ήταν να προσεγγίσουν την ποίηση και γενικότερα τη λογοτεχνία με περισσότερη ευγένεια και σεβασμό.

Γιατί, ας μη γελιόμαστε, αυτό που κάνει ο Bukowski φαίνεται απλό, αλλά πάντοτε, το φαινομενικά απλό είναι στην πράξη το πιο περίπλοκο.

κείμενο | κατερίνα τσάμη

επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας