R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

...και άνοιξε τότε η λίμνη και έγινε θάλασσα

Μια ζωή να σε χωράει

Εκείνη είχε έρθει από μακριά, «απ’ την ανατολή» όπως συνήθιζε να λέει.

Και ήταν όντως ανατολή το νησί της, και ήταν όντως ακόμα νησί της, κι ας τη χώριζαν πλέον ένα αιγαίο πέλαγος και ο κορμός της ηπειρωτικής Ελλάδας, αδιάλλακτος και συμπαγής.

single photo Κυριακή απόγευμα στη λίμνη. Σχεδόν δεν κατάλαβε πώς βρέθηκε εκεί και γιατί. Από την θάλασσα την ανοιχτογάλαζη και παιχνιδιάρα, την απέραντη που όλα τα ενώνει, στην γκριζοπράσινη λίμνη, όμορφη μα στατική, γαλήνια -και πώς να μην είναι άλλωστε- ασφαλής μέσα στην υπερπροστατευτική αγκαλιά των βουνών. Αλλά κι ο ουρανός είναι διαφορετικός εδώ, σκέφτηκε, πιο χαμηλός, σχεδόν πάντα συννεφιασμένος. Μόνο το υγρό στοιχείο είναι κοινό, οι βόλτες στις όχθες του νερού εκεί που πάντα εναπόθετε τις σκέψεις της να ξεκουραστούν.

Ήρθε για να αλλάξει κάτι λέει, για να ξεφύγει, μα κατάλαβε τώρα πως όπου κι αν πας δεν μπορείς να ξεφύγεις από τον εαυτό σου. Τόσο σημαντική φράση μέσα στην κοινοτυπία της… Οι δαίμονες σε ακολουθούν μέχρι να βρεις το θάρρος να τους κοιτάξεις κατάματα και να τους αντιμετωπίσεις, όλα τ’ άλλα είναι απλώς μετακομίσεις. Και μετατοπίσεις. Όπως κι αν το δεις πάλι σ’ εσένα θα γυρίσεις. Μα τι την έπιασε τώρα με τις ομοιοκαταληξίες; Γελούσε μόνη κι ένιωσε ξαφνικά πιο ανάλαφρη.

Άλλωστε το μόνο που ήθελε, μου είχε πει κάποια στιγμή, ήταν ένα σπιτάκι με αυλή μέσα στο κάστρο. Κι ας της λένε οι γονείς της πως έχει υγρασία εκεί, κι ας είναι τα κτίσματα παλιά. Να μαζεύονται δυο φίλοι το καλοκαίρι να μοιράζονται κρασάκι και στιγμές. Με τον σκύλο, τις γατούλες της και τα μυρωδικά στις γλάστρες. Αυτό είναι που μετράει.

single photo Το πιο δύσκολο λοιπόν είναι να βρεις τι είναι αυτό που μετράει για σένα και μόνο για σένα. Ποια ζωή θα φτιάξεις που θα σε χωράει αλλά δεν θα σε στριμώχνει. Αυτή που θα ανοίγει γλυκά όσο μεγαλώνεις κι αναπτύσσεσαι και δημιουργείς και θα’ χει μέσα όσα είναι σημαντικά. Μόνο αυτά. Και αν τη φανταστείς και τη βάλεις στόχο, τότε δεν φοβάσαι τίποτα, ούτε καν τις πρώτες άσπρες τρίχες στα μαλλιά σου.

Θα το βρω το σπιτάκι που ονειρεύομαι, αποφάσισε. Και πλημμύρισε από αυτό το μαγικό συναίσθημα όπου όλα σου είναι άγνωστα και γι’ αυτό συναρπαστικά, εκεί που ένας νέος κόσμος σε καλεί να τον εξερευνήσεις. Θυμήθηκε τότε έναν φίλο να λέει πως σε όσους περισσότερους τόπους ζήσει κανείς είναι σαν να πολλαπλασιάζεται η ζωή του. Σε πολλές ζωές, σε πολλά παράλληλα σύμπαντα, που άπαξ και τα γνωρίσεις, συνεχίζουν να υπάρχουν και να πάλλονται μέσα σου για πάντα.

Το βράδυ κοιμήθηκε βαθιά, μετά από πολλές νύχτες αϋπνίας. Ονειρεύτηκε λέει πως κολυμπούσε μέσα στην λίμνη, και άνοιξαν τότε τα βουνά, και το νερό ελευθερώθηκε, και η λίμνη έγινε θάλασσα…

κείμενο | στέλλα μούρνου
φωτογραφίες | στέλλα μούρνου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου