Ένα ανέκδοτο ποίημα του ΜΙΧΑΛΗ ΔΕΛΤΑ

Ένας αρχαίος "συμπολεμιστής του Μέλλοντος" που δεν φοβάται να δείξει τα τραύματά του, στην πρώτη του ποιητική εμφάνιση.

Απλώνω τα χέρια μου επάνω σου
Κι ας μην είσαι εδώ
Αισθάνομαι μικρές βελόνες να μου
τσιμπάνε τις παλάμες
Καθώς ανιχνεύω την αύρα σου με αργές
κινήσεις από το κεφάλι
μέχρι κάτω στα πέλματα

Γνωριστήκαμε στο Μέλλον
Σα δύο στρόβιλοι άσβεστης αλήθειας
Κι η αγάπη μας για αυτήν, μας ξέρασε εδώ
Πίσω, κάτω στη Γη των υποταγμένων

Τι ντροπή, να ζούμε εμείς εδώ
Εσύ αρρώστησες κι εγώ, παραλίγο να τρελαθώ
Παραλίγο να βάψω τα χέρια μου με αίμα

Αγγίζω απαλά το στέρνο σου
Ακούω τους πνεύμονές σου που τρεμοσβήνουν
μέσα σε εκδικητική λαγνεία.
Δυο αντρικά ονόματα, εντός κι εκτός συνόρων
Στα όρια του Θανάτου

Εσύ αναβλύζεις θέληση κι εγώ, στη μέση του ωκεανού
καίω τους δαίμονες που παρέσυρα μαζί μου
σε αυτή εδώ την πτώση.

Μετά θα φοβηθούμε γιατί ως άνθρωποι
δεν την αντέχουμε όλη την αλήθεια.
Εγώ θα περιμένω, όχι να καταλάβουμε,
μα να θυμηθούμε το ποιοί είμαστε

Βγάζοντάς με έτσι από τη ανόητη θέση,
να ερμηνεύσω την αθανασία.

Μιχάλης Δέλτα