R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Το παιδί που είπε ψέματα στο χρόνο

Μεγαλώνοντας σωστά το παιδί μέσα σου

Τα πρωινά που η πόλη σε έκαιγε και τη νύχτα που παρακαλούσες να ξημερώσει, ένα μικρό παιδί ήρθε και σου έπιασε το χέρι.

Σου είπε με μάτια-φωτιές να μην το ξεχάσεις ποτέ κάπου κλειδωμένο, εκεί που συνήθως το αφήνεις, σε εκείνη τη σκοτεινή και γεμάτη μούχλα αποθήκη ή σ’ εκείνο το φωτεινό δωμάτιο, που οι λευκές ακτίνες του καίνε τα μάτια. Δε θες να μεγαλώσεις. Η φυλακή στην οποία νομίζεις πως ζεις έχει σβηστεί από το χάρτη του παιδιού που άφησες στο σπίτι. Δεν μπορεί να σε επισκεφτεί και χάνει κάθε μέρα το επισκεπτήριο της Κυριακής.

single photo Γιατί οι άνθρωποι δεν θέλουν να μεγαλώσουν; Γιατί θέλουν να ζουν στην ψευδαίσθηση ότι δεν έχουν κάνει σαλάτα τη ζωή τους; Ότι έχουν χάσει τον αυθορμητισμό τους; Αντιμετώπισέ το, άνθρωπε! Δεν μπορείς να λες πια την αλήθεια σε όλους. Δεν μπορείς να χορεύεις ξέφρενα με τη μουσική κάποιου παρακμιακού παιδικού τραγουδιού. Δεν μπορείς πια να λες «δεν μπορώ» και κάποιος να σου αλλάζει γνώμη με το κλισέ «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω». Παρ’ όλα αυτά, μέσα στην ειρωνεία μου και την κυνική αυτή διατύπωση, ούτε εγώ θέλω να πω αντίο στο παιδί που έχω δίπλα μου και με στοιχειώνει.

Η ζωή σου μπορεί να είναι τέλεια και να περνάς τέλεια. Στο «τέλεια» να έκανες μια ώριμη επένδυση και να έκτισες μια βίλα ονείρων. Ξέχασες όμως, το παιδικό δωμάτιο. Είπες ψέματα λοιπόν στον «μεγάλο» σου εαυτό ότι θα φρόντιζες εκείνον τον μικρούλη που σε κυνηγάει από τα 18 και εσύ του λες «άσε με, θέλω να μεγαλώσω». Να ξέρεις πάντως, όσο τον διώχνεις τόσο πιο πολύ θα πει πως θες να μείνεις για πάντα παιδί.

Μα, σκέψου λίγο... Τις μέρες που έπαιζες στο παγωμένο πάτωμα και δεν σε ένοιαζε τίποτα πάρα μόνο το παιχνίδι που εσύ ο ίδιος έστηνες. Εσύ έβαζες τους κανόνες. Όλα ήταν σχετικά και είχαν να κάνουν με το πώς θα έβλεπες εσύ τα πράγματα. Όποιος πήγαινε αντίθετα σ’ αυτό ή σου επιδείκνυε το δικό του τρόπο να φανταστείς το παιχνίδι σου, τότε τον έδιωχνες ή φώναζες τη μαμά να «καθαρίσει».

single photo

Τώρα δουλεύεις, έχεις διαφορετικές ευθύνες και προβλήματα. Συμβιβάζεσαι, συμβιβάζεσαι και συμβιβάζεσαι. Λες ψέματα ότι συμφωνείς και πας παρακάτω. Θυσιάζεις τη φαντασία του παιδιού που κρύβεις μέσα σου. Είναι λογικό, επομένως, να μη θέλουμε να μεγαλώσουμε; Όχι, δεν είναι, γιατί έχουμε ήδη μεγαλώσει κι αυτό συνεπάγεται με χαλασμένη λογική. Οι ενήλικες ανέκαθεν δεν ήταν λογικοί. Προσπάθησε, λοιπόν, να μεγαλώσεις σωστά το «παιδί σου» και αποδέξου το. Μην παίζεις θέατρο και σταμάτα να λες ψέματα γιατί θα αρχίσεις να τα πιστεύεις και στο τέλος, όταν πέσει πάνω στο κεφάλι σου η αυλαία, θα κοιτάς εκείνο το παιδί στην πρώτη σειρά που θα σε κοιτάει. Θα σε χειροκροτάει αργά, χωρίς όμως να σε κρίνει. Απλά τα μάτια του μπορεί να είναι και λίγο δακρυσμένα...αναλόγως το πόσο καλός ηθοποιός ήσουν.

single photo Το καλύτερο πράγμα με το να μεγαλώνεις είναι ότι δε χάνεις όλες εκείνες τις ηλικίες που ήσουν πριν. Είσαι κάθε μέρα μια τελειωμένη ζύμη. Έτοιμη να μπει στο φούρνο την καθημερινότητας. Κάθε λεπτό που περνάει, οι εμπειρίες σου θα σε κάνουν και πιο «τέλειο» με την έννοια του ολοκληρωμένου και του διαφορετικού... γιατί είναι τέλειο να είσαι διαφορετικός.

κείμενο | εύη μίνου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου