Διώχνω πριν τη φυγή. Φεύγω πριν με διώξουν

Μη με παρεξηγείς. Έτσι έχω μάθει. Να ξεγλιστράω. Αυτό έχω επιλέξει, αν προτιμάς. Όμως δεν μπορώ να γίνω κάτι άλλο για σένα. Έτσι μεγάλωσα. Και, ναι, έρχονται στιγμές σκοτεινές όσο εγώ η ίδια που νιώθω μόνη. Μόνη ανάμεσα σε τόσο κόσμο, μόνη ανάμεσα σε όσους επικαλούνται αγάπη. Μα δεν είναι αυτά για μένα. Δεν ξέρω καν τι είναι για μένα. Όταν πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει πονάω.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
damaged
damaged

Διώχνω όσα είναι να φύγουν πριν φύγουν. Αν νιώσεις το χάδι μου θα γίνεις στάχτη κι εσύ, θα φυσήξω και θα σε πάρει τ’ όνειρο μακριά μου. Να σε γλιτώσω θέλω. Μη με παρεξηγείς. Έτσι έχω μάθει. Διώχνω πριν τη φυγή. Φεύγω πριν με διώξουν. Δε γουστάρω να γίνομαι συνήθεια. Ας είναι. Προτιμώ να παραμένω απωθημένο. Μη με παρεξηγείς.

Όταν ξυπνάω έχω μόνο μια εικόνα στο μυαλό μου. Την ίδια εικόνα που έχω και κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, αν κοιμηθώ. Το δικό μου απωθημένο. Κι ύστερα γυρνάω πλευρό, κλείνω τα μάτια και γίνομαι στάχτη εγώ. Σε όσους φωνάζουν τ’ όνομά μου, σε όσους έχουν κάτι να μου δώσουν γυρνάω πλάτη. Κι αν ακούσω να γίνεται λόγος για συναίσθημα τρομάζω. Βάζω τα γέλια και νομίζω πως την ακούω να γελάει. Να μου γελάει. Ή να με γελάει.

damaged

Αν γίνεται μη νοιάζεσαι για μένα. Κι αν νοιάζεσαι αν μπορείς κράτα το για τον εαυτό σου. Όποιος νοιάζεται έχει προσδοκίες. Κι εγώ δεν έχω τίποτε να δώσω. Γι’ αυτό μην περιμένεις κάτι από μένα. Άδικος κόπος. Κι αν νοιάζεσαι άφησέ με να είμαι. Μη με παρεξηγείς. Έτσι έχω μάθει. Αν αυτό σε παρηγορεί θα πω ότι σε πιστεύω, θα ζητήσω μια συγγνώμη κι ας ξεμπερδεύουμε. Δεν ξέρω αν θα την εννοώ μα δεν έχει σημασία. Σου λέω αυτό που θέλεις ν’ ακούσεις μπας και μ’ αφήσεις στην ησυχία μου. Δεν τα θέλω αυτά που έχεις να μου δώσεις γιατί ξέρω ότι όσα δίνονται παίρνονται πίσω διπλά και τριπλά. Κι εγώ στο είπα. Έχω αδειάσει.

damaged

Το βλέπεις τώρα πως δεν αξίζει; Να μένεις εδώ λέω. Δεν αξίζει. Είναι πιο εύκολη η φυγή λένε. Δεν ξέρω αν ισχύει αλλά δεν υπάρχει λύτρωση στην απώλεια. Αν μείνεις θα γίνω η δική σου κι όσο δένεσαι τόσο πιο βάναυσο θα είναι το μετά. Γιατί εγώ δε μένω πια πουθενά.

damaged
damaged

Ζω σε μια ανάμνηση και παλεύω σε μια πραγματικότητα. Γι’ αυτό έχω δυο εαυτούς. Τον μαχητή και τον πληγωμένο. Ο δεύτερος είναι κακός κι ο πρώτος εκτελεστής. Αν διάβαζες πολλά παραμύθια παιδί θα ξέρεις ότι οι κατάρες λύνονται με έναν μόνο τρόπο. Μα κι αν ακόμη ισχύει, αν πιστέψω στη μαγεία δεν πιστεύω πια στο αντίδοτο. Την αγάπη.

Μη με παρεξηγείς. Έτσι έχω μάθει. Από άγγελο προδόθηκα κι έγινα δαίμονας για να μην προδώσω. Και τώρα καληνύχτα. Θα κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα. Θα ξεγλιστρήσω. Θα νιώσω μόνη. Και θα θυμηθώ. Το δικό μου απωθημένο.

damaged
damaged

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης