Παιχνιδιάρικο Καλοκαίρι

Καλοκαίρι και φεγγάρια γεμάτα. Έρωτες φτιαγμένοι από καύσωνα και φωνές τα βράδια από τους εναπομείναντες στην πόλη που ξεχύνονται στην παραλία, σε παγκάκια, στα κάστρα, στα παρκάκια, για να μεθύσουν, να ζήσουν, να ονειρευτούν, να γίνουν ρέμπελοι κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό κρατώντας συντροφιά ακόμη και σε όσα τους λείπουν.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης
Έφηβη Εποχή

Το καλοκαίρι είναι εποχή που μεγεθύνει το συναίσθημα. Αν είσαι ερωτευμένος θα ξεσαλώσεις, αν είσαι μόνος θα θες απεγνωσμένα να ερωτευτείς κι αν είσαι καψούρης αλλά κάπου το ‘χασες θα δαγκώνεις κάθε βράδυ τον εαυτό σου προκειμένου να μη στείλεις μήνυμα σ’ εκείνον που έφυγε αλλά εσύ ακόμη σκέφτεσαι σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Πού να βρεις ησυχία όταν έξω βράζει ο τόπος και πώς να μείνεις σπίτι όταν ακούς τα vibes της πιο έφηβης εποχής του χρόνου να χορεύουν μέσα σου μανιωδώς; Είναι και που δεν κοιμάται ποτέ τούτη η πόλη και καλά κάνει. Δεν είμαστε για ύπνο τώρα, δεν είναι να χάνουμε δευτερόλεπτο ζωής.

Ο ιδρώτας να στάζει στο πρόσωπό σου και η ατμόσφαιρά να μυρίζει μπαρουτιασμένες αγκαλιές. Αυτό είναι το καλοκαίρι. Το συναντάς σε κάθε δρομάκι, δίπλα στη θάλασσα, στις θέες, στα ηλιοβασιλέματα, στις παραλίες, στα βραχάκια, στην άμμο, ακόμη και δίπλα στον Θερμαϊκό την ώρα που αράζεις με δυο τρεις άλλους ρέμπελους κατάχαμα στη σανιδένια προβλήτα ή όπως αλλιώς λέγεται αυτό. Προσπαθώντας να ξεχάσεις ότι το φεγγάρι είναι ρομαντικό και -ρε γαμώτο- κάποιος τώρα είναι αλλού ή αγκαλιάζοντας αυτόν που έχεις δίπλα σου, καρφώνοντάς τον με το πιο παθιάρικο πολλά υποσχόμενο βλέμμα που διαθέτεις.

Έφηβη Εποχή

Και κάπου εκεί πίνεις μια ακόμη γουλιά από ένα παγωμένο αλκοολούχο κάτι, τραβάς και μια τζούρα απ’ το τσιγάρο σου πιο πολύ για να δεις τον καπνό να ανεβαίνει στον γοητευτικό βρόμικο ουρανό της πόλης και να διαλύεται όπως αυτά που δε λες. Και να τη η ατμόσφαιρα φίλε μου.

Αυτό είναι το καλοκαίρι. Και το παγωτό που τρέχει ανάμεσα στα δάχτυλά σου κάνοντάς σε να νιώθεις πάλι παιδί. Και τα σώματα που παραβλέπουν την αφόρητη ζέστη λιώνοντας μαζί στα ίδια σεντόνια. Και τα μυστικά που λες στους κολλητούς σου τα βράδια που μπακουρεύετε παρέα στα σοκάκια. Και τα ταξιδάκια που κάνεις σε κοντινούς προορισμούς νομίζοντας πως έτσι κάπως οι τάσεις φυγής σου θα ξεγελαστούν για λίγο. Και οι ξέφρενες μουσικές στα υπαίθρια πάρτι. Και τα ήσυχα βράδια που μοιράζονται δύο σε απόμερα σημεία.

Έφηβη Εποχή

Και το άρωμά του ή το άρωμά της που σε στοιχειώνει μπερδεμένο με τη μυρωδιά του αντηλιακού. Και το μάτι σου που γυρνάει μπροστά στη φωτιά που ανάψατε όλοι μαζί στην αμμουδιά φτιάχνοντας εικόνες. Και ο έρωτας που κάνετε εκεί που σκάει το κύμα χωρίς να σας βλέπει κανείς. Και τα ξενύχτια μ’ εκείνους τους τύπους που γνώρισες χτες τα ξημερώματα από τη διπλανή σκηνή. Και το παγωμένο νερό που πέφτει πάνω σου για να ξεπλύνει τ’ αλάτια που βαρέθηκες χτες να αποχωριστείς και τ’ άφησες να γίνουν δεύτερο δέρμα. Και η αλητεία του ωτοστόπ μ’ ένα σακίδιο στην πλάτη για να το παίξεις jack Kerοuac επί 6 ολόκληρα χιλιόμετρα. Και τόσα άλλα να γευτείς, τόσα να νιώσεις ακόμη.

Αυτό είναι το καλοκαίρι. Και μυρίζει φωτιά κι απόδραση.

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια |οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης