Αλίμονο σε αυτόν που θα μπερδέψει τον παρανοϊκό με τον δεδομένο

Πόσο απέχει η τρέλα από τη λογική; Έναν έρωτα. Ναι. Έναν έρωτα. Άσε τις λεπτές κόκκινες γραμμές και πιάσε τα μεγάλα αλλοπρόσαλλα πάθη. Στο όνομα της παράνοιας θ’ αντέξω μα θα μπορώ να κάνω ό,τι γουστάρω πια δίχως να πρέπει ν’ απολογηθώ –όχι ότι το έκανα ποτέ- αλλά να, η αιτία για όλα πλέον θα είναι Αυτός. Κι η μόνη λογική εξήγηση για την κατάστασή μου θα είναι, ναι, η παράνοια. Το πέπλο Του. Η ομίχλη Του στα μάτια σου, αυτό είναι η παράνοια η δική Του. Μα θες με πιστεύεις, θες όχι, ποτέ σου δε θα έχεις δει πιο καθαρά πριν σε τυφλώσει.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
epikaloumai-paranoia
epikaloumai-paranoia

Φευ! Πόσα δε θα έκανα αν ήμουν εκτός εμβέλειας της επήρειάς της. Πόσα δε θα έλεγα, πόσα δε θα ανεχόμουν, πόσα δε θα μπορούσα καν να διανοηθώ. Πόσα δε θα επέτρεπα (νομίζεις δεν καταλαβαίνω πότε πιστεύεις ότι με παίζεις;). Μα και πόσα δε θα ζούσα. Πόσα δε θα γνώριζα για μένα και πόσα δε θα είχα γευτεί. Κι έτσι μπορώ τώρα πια να δηλώνω τρελή. Με περισσή περηφάνια για την επίγνωση αυτή της τρέλας μου που με καθιστά κάτι σαν παραδόξως παρανοϊκή από επιλογή. Κι όσο αδύναμη φαντάζω στο έλεός Του, τόσο τρομακτική μπορώ να φανερωθώ έχοντας τη φλόγα Του μέσα στο στήθος μου να βράζει.

epikaloumai-paranoia

Έτσι κι αλλιώς το να τα βάλει κανείς με έναν παρανοϊκό του είδους (μου), είναι ένα τολμηρό εγχείρημα εξ αρχής, αξιοθαύμαστο ωστόσο και μόνο σε επίπεδο θάρρους. Διότι σε κάποιον που πιστεύει σε όλα και σε τίποτε και που θεωρεί πως το αδύνατο δεν υφίσταται πια -γιατί έτσι, απλώς αρκεί που κοιτάζει μέσα στα δυο σου μάτια- τι μπορείς να αντιτάξεις για να του πας κόντρα θαρρείς;

Γι’ αυτό κι εγώ -και να με συγχωρείς για το λεξιλόγιό μου, τρελή είμαι όμως και θα μου επιτρέψεις να μη φιλτράρω τα λόγια μου- πουτάνα όλα θα τα κάνω στο πέρασμά μου, αρκεί να θες. Να δω τα χείλη σου να σχηματίζουν τη λέξη «θέλω», κατά προτίμηση μ’ εκείνο το «σε» μπροστά που με ξεσηκώνει, ν’ ακούσω τη φωνή σου να της δίνει ζωή και τα μάτια σου να γυαλίζουν από την έντασή της κοιτώντας τα δικά μου κι εγώ, στο λέω, τα πάνω κάτω θα φέρω και θα φωνάξω πως είναι για σένα μόνο.

epikaloumai-paranoia

Και θα φτιάξω απ’ την αρχή μια μουσική μόνο δικιά μας, εσένα να θυμίζει κάθε νότα της και κάθε γύρισμά της και θα ΄ναι «σαν να μη σταματάω το τραγούδι ποτέ» για όσο με κρατάς με στίχους αναγραμματισμούς του ονόματός σου σε κάθε του συνδυασμό. Για σένα μόνο.

Φτύνοντας το «για σένα» στα μούτρα του υπερτροφικού εγωισμού μου –γνωστός τοις πάσι πια μα σχεδόν απενεργοποιημένος (ακόμη) στα χέρια σου. Η παρένθεση ανήκει στις στιγμές της διαύγειάς μου ή αν θες στο γεγονός πως έχω όπως είπα επίγνωση της παράνοιάς μου, για να εξηγούμαστε. Αλίμονο σε αυτόν που θα μπερδέψει τον παρανοϊκό με τον δεδομένο, μην το κάνεις, σε προειδοποιώ.

epikaloumai-paranoia
epikaloumai-paranoia

Άνευ ορίων την ορίζω την τρέλα μου, λοιπόν. Έτσι μ’ αρέσει. Για να μπορώ άνευ ορίων να ορίζω και τις πράξεις μου και τα μπορώ μου κι αυτό που μ’ έχει καταλάβει ολόκληρη κι έχει την όψη σου και με κάνει να τρέμω. Άλλοτε από οργή, άλλοτε από πόθο, άλλοτε από εξουθένωση, άλλοτε από κάτι που δεν έχει καν ακόμη ονομαστεί. Δεν ξέρω τι είναι όντως. Και κάπως έτσι πάλι γυρνάμε σ’ αυτήν. Την τρέλα (σου γαμώτο). Δεν είναι κύκλος. Δεν είναι ευθεία. Έχει τη ροή ενός καρδιογραφήματος που απεικονίζει, να στο πω επιστημονικά, μια ξεγυρισμένη φλεβοκομβική ταχυκαρδία. Ψάξτο.

Ups and downs το μυαλό 160 το λεπτό σε απόλυτη υποτιθέμενη ηρεμία, σου λέει, μα «όχι κοπέλα μου, δεν είναι παθολογικό το αίτιο». Και να φλερτάρεις ασύστολά κάθε στιγμή με τον νευρικό κλονισμό μα να μη θες να παραδώσεις ρε φίλε τα όπλα, όχι ακόμη, όχι τώρα.

Κι έτσι καταλήγεις να φέρεσαι, πώς αλλιώς. Σαν τρελός. Σαν. Τρελός. Για σένα.

epikaloumai-paranoia
epikaloumai-paranoia

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης