R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Η Ευρώπη είναι η παιδική μας χαρά

Τρέξε μαζί μου

Ο Brett Anderson τα είπε πριν από εμένα, για εσένα.

Τα είπε όπως αρμόζει σε οποιονδήποτε άνθρωπο έχει νιώσει -έστω και για λίγα λεπτά- ΘΕΟΣ. Και αυτό τελικά είναι που πρέπει να κάνουμε και εμείς. Όχι, να νιώσουμε Θεοί… γι’ αυτό αρκεί λίγο αλκοόλ και μπορούν να το κάνουν όλοι. Εμείς θα πάμε στα δύσκολα. Θα φτιάξουμε βαλίτσες, θα τις κουβαλάμε στη βροχή και το πλακόστρωτο, στο ξερό χώμα και τη ζεστή σκόνη. Θα σπάνε τα τακούνια σου κι εγώ θα αλωνίζω στις γλυκές λίμνες των Άλπεων για δροσερό νερό. Θα έχει μεσημεριάσει και θα ψάχνεις την πιο γυαλιστερή λεμονάδα στα στενά της Pucca, αφήνοντας εμένα να νοιάζομαι μόνο για τον καθαρό πάγο στα ποτήρια.

single photo Θα μας μάθουν οι σταθμοί. Κι εμείς θα μάθουμε τα ονόματα των τρένων. Θα τα φωνάζουμε με τα μικρά τους, λες και είναι αδέρφια μας. Τα μάτια σου θα γεμίσουν βουνά, η μνήμη σου θα γεμίσει θάλασσα. Κι εγώ θα με βρίζω, χωρίς να ακούς, για όλες τις στιγμές που δεν σου χάρισα ως τώρα. Για αυτές που έχω αφήσει να στραπατσαριστούν μέσα στην γκρι βαλίτσα μου. Και θα σε μαλώνω που τρέχεις πέρα δώθε στο διάδρομο, θα σε παρακαλώ να μην ακουμπάς το μάγουλό σου στο σκληρό τζάμι και θα αγανακτώ κάθε φορά που βγάζεις τη γλώσσα στον κοιμισμένο συνεπιβάτη. Θα σε μαλώνω και θα εύχομαι να μη μου δώσεις καμία σημασία.

Θα χαθούμε στους δρόμους του Βερολίνου. Θα ψάχνουμε για μέρες ο ένας τον άλλον, μόνο και μόνο για να θυμηθούμε το «μαζί» μέσα από το «χώρια», μόνο και μόνο για να γκρεμίσουμε το τείχος που και πάλι χτίσαμε. Θα σε βρω στη Μαδρίτη, έξω από τη συναυλία των Pumpkins, να σκουπίζεις το μαύρο μέηκ-απ από τα μάτια και να κοιτάς την άσφαλτο, έτοιμη για τα επόμενα. Δε θα μιλάς, αλλά θα καταλαβαίνω, στο υπόσχομαι. Δε θα σταματήσω μέχρι να ξορκίσεις τη νοσταλγία για το μεσογειακό καλοκαίρι στα νορβηγικά φιόρδ. Δε θα σταματήσεις μέχρι να συνηθίσω τη μοναχική πολυκοσμία του Λονδίνου, χαζεύοντας τη ζωή μέσα από ένα γυάλινο ασανσέρ κολλημένο κάπου στον έκτο όροφο.

Ξέρω πως θα με συγχωρέσεις για το σπιρτόκουτο στο οποίο θα ζούμε. Μπορεί να είναι μικρό, αλλά θα νιώθεις πιο ελεύθερη από ποτέ. Θα εξερευνήσεις κάθε γωνιά και κάθε γέφυρα εκεί έξω και εγώ θα κρατώ λευκούς υάκινθους στη βόλτα για να μη σε ενοχλεί η μυρωδιά των καναλιών. Και να δεις, όλοι οι θόρυβοι θα σκορπίσουν από τη δυνατή μουσική. Κραυγές, αναφιλητά, φωνές και προστακτικές, όλα θα χαθούν. Ακούς; Καμιά προστακτική!

single photo

Λύσε τα μαλλιά σου λοιπόν και τρέξε. Λύσ’ τα και άσε τα γαλλικά μαϊστράλια να ξεπλύνουν τον Βαρδάρη από πάνω τους. Λύσ’ τα για να μην ακούς τα σκιερά μαντάτα των κοστουμιών και τους εθελόκακους ψιθύρους των πεζοδρομίων. Για να μου δώσεις την ευκαιρία να τυφλωθώ από την αντηλιά καθώς θα μένω μέτρα πίσω με έναν καφέ και ένα βρωμιάρικο τσιγάρο στο χέρι. Μη γυρίσεις να κοιτάξεις τον καπνό που θα φυσώ, αυτός είναι η μόνη αξιοπρέπειά μου. Εσύ να κοιτάς μπροστά, στον επόμενο άνεμο, στο επόμενο τραγούδι.

single photo

Ο Brett μας το λέει χρόνια πια. Και το λέει μέσα από ασπρόμαυρα πλάνα, πάνω σε φωταγωγημένες σκηνές, μέσα από λιωμένες κασέτες και χιλιάδες Play. Ας τον ακούσουμε απόψε, έτσι για την διαφορά. Ας αφήσουμε τα άπλυτα πιάτα έξω από το πλυντήριο για ένα βράδυ και για όλα τα βράδια. Είναι τόσα πολλά και τόσο λερωμένα που δεν τα χωρά, δεν τα θέλει. Όπως τα όνειρά μας, που δεν χωρούν σε καμιά ρεαλιστική συνθήκη και σε κανένα τόπο, που δεν ανήκουν μόνο σε εμάς, αλλά σε όλους. Όχι από αλτρουισμό, αλλά από εγωισμό, γιατί πονάει το οικείο.

Αλλά όπως και να έχει, μη σε νοιάζει. Εσύ μόνο τρέχα. Τρέχα να τα διαδώσεις. Και όλα θα πάνε καλά.

κείμενο | τάσος θώμογλου
φωτογραφίες | εύη μούρνου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας