R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Είμαι μόνη, είσαι μόνος, είμαστε στο αστικό

Η αξέχαστη πρώτη βόλτα

Φέτος, για πρώτη φορά, άρχισα να χρησιμοποιώ για τις μετακινήσεις μου το αστικό λεωφορείο.

Μα θα μου πείτε «τόσα χρόνια τι έκανες κοπέλα μου; Πέταγες για να πας στη δουλειά σου ή σε πήγαινε ο μπαμπάκας με τη λιμουζίνα;» Η απάντηση είναι ότι τόσα χρόνια ζούσα στην μικρή Καλαμάτα και δεν χρειάστηκε ποτέ να χρησιμοποιήσω την «υπερσύγχρονη» αστική μεταφορά της. Εκτός αυτού, πάντα είχα την τάση να το σνομπάρω και να το παίζω «η αριστοκράτισσα με το ποδήλατο». Δεν φανταζόμουν ποτέ λοιπόν, ότι το αστικό θα έμπαινε στη ζωή μου.

single photo Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που μπήκα σε λεωφορείο του ΟΑΣΘ. Ήταν βράδυ σε μία σκοτεινή στάση της Τούμπας. Πριν φύγω από το σπίτι, είχα κάνει σκονάκι τις στάσεις απ’ όπου έπρεπε να αλλάξω γραμμή και φυσικά είχα κατεβάσει στο κινητό το ειδικό υπερ -εξελιγμένο app του ΟΑΣΘ. Είδα το λεωφορείο να καταφτάνει και κρύος ιδρώτας έλουσε το μέτωπο μου. «Μα πού πάω σαν βλαχάκι; Αυτή η πόλη θα με πνίξει». Το αστείο είναι πως ενώ είδα τον αριθμό του λεωφορείου, όταν αυτό σταμάτησε και άνοιξε η πόρτα, εγώ πανικοβλήθηκα, έβαλα ασυναίσθητα το κεφάλι μου μέσα και ρώτησα με δήθεν χαλαρό στιλ έναν επιβάτη: «Αυτό δεν είναι το 12;». Κούνησε βαριεστημένα το κεφάλι του και μου είπε ξερά: «Ναι». Πετάχτηκα μέσα σαν φοβισμένη στρουθοκάμηλος. Στη διαδρομή κοιτούσα υπερκινητικά αριστερά-δεξιά μέσα στο σχεδόν άδειο λεωφορείο, αλλά «ευτυχώς» μόνο οι παρανοϊκές μου σκέψεις μου κρατούσαν συντροφιά.

Ο καιρός πέρασε και το αστικό έγινε για μένα πια καθημερινότητα, με αγαπημένη συνήθεια την παρατήρηση των ανθρώπων μέσα σε αυτό. Σε λίγους μήνες είχα αρχίσει να παρατηρώ περισσότερο τον εαυτό μου. Το αστικό είχε αρχίσει να μου επιβάλλει έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς κάθε φορά που πέρναγα την μπλε πόρτα του. Ήταν σαν να μεταλλασσόμουν και να γινόμουν κι εγώ άλλο ένα κομμάτι του συνόλου του. Ο Φρόυντ στην «Ψυχολογία των μαζών» λέει ότι η «μάζα ψάχνει απελπισμένα έναν αρχηγό να την επηρεάζει και να αποφασίζει γι’ αυτή». Ε, το λεωφορείο είχε γίνει ο αρχηγός μου. Το ερώτημα όμως είναι το εξής: Αυτός ο αρχηγός μας φέρνει πιο κοντά ή μας «καταπίνει» για να μας παρασέρνει μαζί του όπου πάει;

Κάθε πρωί βλέπω ανθρώπους με μάσκες. Τις φοράνε με διακριτικότητα στη στάση κι όταν ανεβαίνουν στο λεωφορείο απομονώνονται και σκέφτονται. Ταξιδεύουν μέσα στο λαβύρινθο των σκέψεων και των προβλημάτων τους. Είναι σαν χώρος διαλογισμού θα μπορούσε να πει κανείς, μόνο που έχει απαράβατο dress code τη μάσκα που ανέφερα πιο πάνω. Το μεγάλο κοντράστ είναι ότι ο διαλογισμός αυτός είναι καθαρά ατομικός σε έναν χώρο με εκατοντάδες αγνώστους. Μήπως φοβόμαστε να μην χάσουμε την ταυτότητά μας, που διασφαλίζεται από τις σκέψεις που κρατάμε μόνο για εμάς;

single photo Από την άλλη, το «άγγιγμα» σε καταστάσεις συνωστισμού, το απλό μα ειλικρινές «σόρυ!» όταν ξενυχιάζεις κάποιον, το eye contact flirting της μισής ώρας που δεν θα έχει καμία κατάληξη, «η παραχώρηση της θέσης σε κάποιον που την έχει πραγματικά ανάγκη» όπως λέει και η κυρία από τα μεγάφωνα και άλλα πολλά, με βάζουν σε ακόμα πιο μπερδεμένες σκέψεις. Μπορεί τελικά «ο αρχηγός ΜΑΣ» να θέλει να μας φέρει πιο κοντά και να κάνει με κάθε ευκαιρία ένα κήρυγμα υπέρ της συλλογικότητας.
single photo

Πάλι καταλήγω στην ανάμνηση της πρώτης μου μετακίνησης. Ο φόβος προς τη μεγαλούπολη έχει πια εξαφανιστεί. Η «φιλοξενία» και η παρέα που μου προσέφερε όμως ο «αρχηγός» μου θύμιζε τη ζωή στο πατρικό μου. Δεν ήταν πάντα εύκολα τα πράγματα και οι γονείς μου μπορεί να είχαν νεύρα ή εγώ να έκανα επαναστάσεις που είχαν κάθε φορά μια διαφορετική κατάληξη. Στο τέλος της ημέρας όμως, καθόμασταν όλοι μαζί μπροστά από την τηλεόραση. Ακόμα και τσακωμένοι, ακόμα και χωρίς να ανταλλάσσουμε κουβέντα, ο αρχηγός-τηλεόραση μάς καθήλωνε στον ίδιο καναπέ. Ασπρόμαυρο το συμπέρασμα. Ενώ λοιπόν δημιουργούνται κάποιες συνθήκες για το αντίθετο, μάλλον τελικά καθηλωνόμαστε σε μία καθημερινότητα που έχουμε ως θέλω τους άλλους, μα ως πραγματική ανάγκη τον εαυτό μας και την αξία της διαφορετικότητάς μας ή την υπεραξία της μοναξιάς.

κείμενο_φωτογραφίες | εύη_μίνου
επιμέλεια | αλέξανδρος_κόγκας+ιάκωβος_καγκελίδης