R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Για όσους απορρίφθηκαν

Και έγιναν πιο δυνατοί

Τα πρωινά είναι η πιο δύσκολη στιγμή της μέρας.

Τις περισσότερες φορές ονειρευόσουν άλλες ιστορίες, πιο ενδιαφέρουσες. Και μη γελιόμαστε, θα προτιμούσες να ζήσεις εκεί πέρα πολύ παραπάνω. Μ’ εκείνους που θα ήθελες να έχεις δίπλα σου, στα μέρη που φαντάζεσαι πως θα ‘σαι ευτυχισμένος.

Ξεκινάς τη μέρα μ’ ένα γρύλισμα για να μη σε πάρει από κάτω τόσο νωρίς. Προχωράς σαν ζόμπι μέχρι το μπάνιο κι όταν κοιτιέσαι στον καθρέφτη αντιλαμβάνεσαι πώς είσαι μέσα σου βαθειά. Χωρίς μάσκες ή καθωσπρεπισμούς που σε αναγκάζει ο κόσμος να φοράς.

Πίνεις καφέ σκέτο, δυνατό και λεπτό με το λεπτό αρχίζεις να του μοιάζεις. Γίνεσαι κι εσύ δυνατός και απόλυτος. Ντύνεσαι για τη δουλειά και λίγο πριν βγεις, πάλι μπροστά στον πούστη τον καθρέφτη, χαμογελάς μήπως και καταφέρεις να τη βγάλεις σήμερα.

single photo Δουλεύεις, τρέχεις σε υποχρεώσεις, ζητάς συγγνώμη απ’ τον διπλανό σου στο λεωφορείο και απλώς συνεχίζεις. Συνεχίζεις να ζεις διώχνοντας τις σκέψεις, περιμένοντας να τελειώσεις απ’ όλα αυτά τα ανούσια και να γυρίσεις σπίτι πριν προλάβει να νυχτώσει. Να ανάψεις στο μπαλκόνι ένα τσιγάρο, τώρα που κανείς δε θα σε αρπάξει απ’ τα μούτρα για την μπόχα, και μετά να κοιμηθείς νωρίς. Έχεις γεμάτη μέρα αύριο…

Ξαπλώνεις και αρχίζουν οι αφίξεις. Ξεκινάς με αναμνήσεις όσων έγιναν ή ειπώθηκαν και παλεύεις με λόγια και πράξεις που ακόμα συνεχίζουν να πονάνε. Θυμάσαι για να νιώσεις. Πότε όμορφα, πότε σκατά, οτιδήποτε. Αρκεί να καταλήξεις και πάλι στο ότι σε απέρριψε και έτσι, μ’ αυτήν τη σκέψη, να σε πάρει ο ύπνος. Ξυπνάς κάθε πρωί για να παλέψεις με τους δαίμονες που σε κούρασαν το προηγούμενο βράδυ.

Όμως αυτό είναι θάρρος. Θάρρος που αρχίζεις να το νιώθεις. Και χωρίς να το καταλαβαίνεις, νύχτα με τη νύχτα, γίνεσαι όλο και πιο δυνατός. Αναισθητοποιείς εκείνο το κομμάτι σου που πονούσε και κερδίζεις χρόνο για να βρεις τη γιατρειά. Αντιλαμβάνεσαι πως όλα έγιναν για να πάρεις ένα μάθημα. Να γίνεις καλύτερος σε μια πλευρά σου που μόνο εσύ ξέρεις πως νοσεί.

Αρχίζεις να βλέπεις τις χαραμάδες στην πανοπλία σου, τα τρωτά σημεία που μπορούν να χαρίσουν τη νίκη σε όποιον τα χτυπήσει. Βλέποντάς τα όμως, σταματούν να είναι αδυναμίες. Μεταλλάσσονται. Γίνονται μέρη της ομορφιάς σου. Μαθαίνεις με τον καιρό να τα αγαπάς και δεν τα κρύβεις.

single photo

Η αξία της ζωής δεν είναι στις επιτυχίες. Ποτέ δεν ήταν, να σου πω την αλήθεια. Μπορεί να καταφέρεις τους στόχους σου και να προχωρήσεις παρακάτω, η γνωστή αδηφάγος φύση του ανθρώπου βλέπεις. Η αξία της ζωής είναι εκεί που απέτυχες για κάποιους, που σε έδιωξαν μακριά κι εσύ δεν το άφησες να σε τσακίσει. Εκεί που σε απέρριψαν κι όμως εσύ δε δέχτηκες να κανείς το ίδιο στον εαυτό σου.

Κάθε απόρριψη που έλαβες ήταν και μια δοκιμασία. Από κείνες τις σκληρές, τις μεταμφιεσμένες που σου αλλάζουν τη ζωή. Τόσο πολύ μάλιστα που σε όσους σε έδιωξαν χρωστάς ένα ευχαριστώ κι ένα χαμόγελο.

Ακριβώς το ίδιο χαμόγελο που αρχίζεις να παρατηρείς πλέον στον καθρέφτη.

κείμενο | γιάννης κατάκης
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας