Όλα εγώ τα φτιάχνω, όλα εγώ τα χαλάω

Μην έρθεις αντιμέτωπος με τις πιο άγριες τάσεις φυγής μου, αυτό ήθελα σήμερα να σου πω. Είναι μια ανάγκη ενός πλάσματος που ζει με το δικό μου αίμα και δεν έχει υπάρξει άνθρωπος ακόμη να το καταλάβει. Να καταλάβει ότι δεν πρέπει να το φοβάται κι ας δείχνει ότι δαγκώνει. Ίσως και να θέλει μια επαφή που δεν έχει μάθει να ζητάει. Ξέχνα το.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
fyge-ela

Παράθυρα. Από τόση δα μου άρεσαν τα παράθυρα, είχα εμμονή σου λέω με τα παράθυρα. Μα στάσου νομίζω αυτό το έχω ξαναπεί. Να κοιτάω απ’ έξω τα παράθυρα των σπιτιών που λες και να φαντάζομαι το δικό μου καταφύγιο του δικού μου εσωτερικού κόσμου μ’ εκείνη την ατμόσφαιρα του παράνομου έρωτα στον αέρα που με ζει. Κι αυτό φυγή είναι μα προς τα μέσα.

Και να κοιτάζω απ’ τα παράθυρα έξω όταν είμαι στο δικό μου καταφύγιο και να σκέφτομαι κόσμους άλλους, ακόμη ξένους που σαν σειρήνες με φώναζαν από παιδί μ’ εκείνο το ξελογιαστικό «φύγε» εννοώντας «έλα». Μα πάντα προτιμούσα το φύγε κι ας αγαπούσα το έλα.

Είναι παράξενο που ο κόσμος παίρνει μορφή σύμφωνα με τα συναισθήματά μου.

fyge-ela
fyge-ela

Αλλά αυτό είναι κάτι που κι εσύ το παθαίνεις, το ξέρω. Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Όταν σου λείπει –μη με ρωτάς ποιος, έχεις ήδη απαντήσει- ο ήλιος γίνεται εκνευριστικός ξαφνικά, σε κάνει να θες να βάλεις τα κλάματα σαν μωρό παιδί που δεν το αφήνουν να βγει έξω να παίξει. Λες και κάποιος έχει πένθος αλλά το σύμπαν δε σέβεται τον πόνο του και χαίρεται με θράσος. Αν έχει συννεφιά η κατάθλιψή σου βρίσκει αφορμή να ξεσπάσει. Ο κόσμος γίνεται γκροτέσκος, τρομακτικά γελοίος κι ανούσια φανφαρώδης. Όλα σου φταίνε.

fyge-ela

Μα δες πόσο γαμάτα λάμπει ο ήλιος τελικά όταν είστε μαζί. Μη με ρωτάς με ποιον. Έχεις ήδη απαντήσει δυο φορές. Κι οι συννεφιές…-έλα πες το, μεταξύ μας είμαστε! Οι συννεφιές ταυτίζονται με ζεστές αγκαλιές ακόμη και για σένα. Για σένα, ναι, τον ακατάδεκτο. Τον κλειστό. Τον τρομακτικό και φοβισμένο. Ο κόσμος είναι όμορφος κι η τάση σου να μιλήσεις σε όποιον βρεις μπροστά σου καταντάει σχεδόν κωμική.

Καταλαβαίνεις τώρα; Όλα εσύ τα φτιάχνεις, όλα εσύ τα χαλάς.

fyge-ela
fyge-ela

Όλα εγώ τα φτιάχνω, όλα εγώ τα χαλάω. Κι αυτά τα πάνω-κάτω, τα ακραία μου πάνω-κάτω, είναι που με κάνουν να διαλέγω το φύγε ενώ αγαπώ το έλα. Μη θες να με διαχειριστείς, δεν μπορείς. Δεν μπορώ. Κι απ’ το να φύγεις διαλέγω το φεύγω, κι αυτό το έχω ξαναπεί. Πολλές φορές. Μα τώρα η διαφορά είναι πως εσύ είσαι εδώ κι εσύ είσαι ακόμη εδώ παρότι προσπάθησα να σε διώξω γιατί τώρα να φύγω δε βαστάω πια. Εσύ κι εσύ. Όχι, δεν είναι τυπογραφικό λάθος, πες το ποιητική αδεία και πάμε παρακάτω. Είναι από τις φορές που μόνο εγώ καταλαβαίνω τι θέλω να πω, κι αυτό πάλι είναι ίσως αμφίβολο.

fyge-ela

Μα, όχι, δε θα φύγω τώρα. Γιατί έχω καταφέρει λίγο να τρομάξω κι αυτό με προκαλεί. Πάντα με προκαλούσε ο φόβος. Γι’ αυτό θα μείνω. Είναι ή εγώ ή εκείνος τελικά.

Αν δε βγάλεις άκρη απόψε δεν απολογούμαι για όσα διάβασες. Εσύ ήσουν εξάλλου που κάποτε ισχυρίστηκες πως αγαπάς το χάος του μυαλού μου.

fyge-ela

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης