R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Για σένα που θα ‘ρθεις.

Το μετά δεν υπάρχει ποτέ. Υπάρχει μόνο ένα τοσοδούλικο τώρα.

Σε βλέπω. Είσαι όμορφος.

Στέκεσαι στη γωνία και με κοιτάζεις…
Χαμογελάς μ’ αυτό το χαμόγελο που ξέρεις.
Σε ζω. Ζω τις βόλτες μας με το αυτοκίνητο. Ή μήπως μηχανή έχεις μηχανή; Να σου πω την αλήθεια, ακόμη και καρότσι του σούπερ μάρκετ να είναι εμένα θα μ’ αρέσει.
Σε νιώθω. Με καταλαβαίνεις. Κλαίμε, γελάμε, τρελαινόμαστε.
Σε βλέπω. Είσαι πάντα λίγο χαμένος στη δημιουργία σου.
Σου φέρνω ένα ποτήρι με νερό επειδή αισθάνομαι πως διψάς. Με κοιτάς μ’ εκείνο το βλέμμα που ξέρεις. Μου επιβεβαιώνεις πόσο καλά σε ξέρω.

single photo Σε ζω. Ζω τις διακοπές μας ακόμη και μέχρι το διπλανό παρκάκι, του οποίου την ύπαρξη αγνοούσα. Και τις συνεχείς εκπλήξεις σου που μπορεί να είναι ακόμη και κάτι καινούργιες τσίχλες με γεύση ανανά.
Τα πάντα στο σπίτι μου είναι ήρεμα. Οι τοίχοι, τα έπιπλα, τα κάδρα. Μπαίνεις μέσα και αισθάνεσαι αμέσως τη γαλήνη του σπιτιού. Τα πάντα στο σπίτι μου είναι ήρεμα. Εκτός από το μυαλό και τα στιχάκια μου. Κι εσύ μου τα ταράζεις ακόμη πιο πολύ.
Είσαι ό,τι έλειπε από το παζλ των ημιτελών συναισθημάτων μου. Είσαι ό,τι ονειρεύομαι.
Και δε με νοιάζει που θα χωρίσουμε. Γιατί όλοι κάποτε χωρίζουν. Μου αρκεί που θα έχουμε ζήσει μαζί κάποιες λίγες στιγμές που κρατούν για πάντα.

Με ανεβάζεις εκεί ψηλά. Εκεί που δε θα μπορούσα να φτάσω ποτέ μόνη μου. Όπως και να το κάνουμε, τον εαυτό μου δεν τον είχα ποτέ ψηλά κι ας έχω καταφέρει να κάνω όσα ποτέ κανείς δεν πίστευε ούτε περίμενε από μένα.
Δίνεις τα καλύτερα σε μένα. Θέλεις να φάω το καλύτερο φαγητό, να πιώ το καλύτερο κρασί. Να γεμίσεις τα μέσα μου με ακόμη περισσότερη ευτυχία.

Σε βλέπω. Όλα τα σημεία που σε κάνουν τρωτό, όλες τις αδυναμίες σου. Μ΄ αφήνεις να σε δω και να σε βοηθήσω γιατί δε φοβάσαι. Γιατί καταλαβαίνεις πως ο χρόνος είναι πάντα πολύ λίγος και πως ότι μπορούμε πρέπει να το ζήσουμε τώρα. Το μετά δεν υπάρχει ποτέ. Υπάρχει μόνο ένα τοσοδούλικο τώρα. Να, δες… Όλα τα «μετά» μας είναι τα «τώρα» μας και όλα τα «τώρα» μας γίνονται τόσο γρήγορα ένα «πριν», που δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει.

Εσύ όμως το ξέρεις αυτό. Σ’ ευχαριστώ που μοιράζεσαι το τώρα σου μαζί μου. Σ’ ευχαριστώ που δεν το αφήνεις να περάσει. Σ’ ευχαριστώ που εσύ είσαι εσύ, και δε σε πειράζει που εγώ είμαι εγώ. Κι αυτό δεν αλλάζει.

single photo

Σε βλέπω. Σε νιώθω. Σε ζω.
Κι εσύ με βλέπεις, απλά δε με έχεις δει ακόμη για πρώτη φορά.
Μερικές φορές, λυπάμαι πραγματικά τον εαυτό μου που κάθεται και σε ζει χωρίς εσένα. Αισθάνομαι κάθε μέρα να γερνάω και να σέρνω τις μέρες στο πέρασμά μου. Ό,τι και να έχω κάνει, στο τέλος της μέρας σκέφτομαι πάντα εσένα που έρχεσαι που και που μόνο σε κάτι όνειρα θολά, χωρίς όψη και σχήμα.
Κάποιες –πολλές- φορές αφήνω το παράπονο και το κρίμα μου να με πάρει, γιατί παρόλο που ξέρω πως έχω τη ζωή μπροστά μου και είμαι πραγματικά μικρή, αισθάνομαι τόσο γριά και κουρασμένη.

Δεν ξέρω αν φταίει που δε μ’ έχεις δει ακόμη για πρώτη φορά, αλλά εγώ αυτό θέλω να πιστεύω.
Τα πάντα ξέρω πως θα έρθουν και αυτό δε με απασχολεί. Το μόνο που με πικραίνει είναι το γαμώτο που μου λείπεις κι ας έχω τόσους αδιάφορους, λυπητερούς εραστές να ικανοποιούν το ανικανοποίητο.

single photo Ακόμη χειρότερα, ξέρω πως αυτό είναι ένα απ’ τα λίγα πράγματα πουν δεν μπορώ να επηρεάσω.
Βρίσκομαι απλά σε μια διαρκή αναμονή και σου γράφω.
Μετά διαβάζω τα γράμματά μου, καταπίνω ακόμη ένα γαμώτο που με πνίγει, και φοράω το καλύτερο μου χαμόγελο γιατί πρέπει να φτιάξω μια ζωή και να προσπαθήσω να της δώσω κάποια ουσία.
Καληνύχτα σου και πάλι. Το κρεβάτι έχει δύο μαξιλάρια.
Το ένα μονίμως βρώμικο. Το άλλο μονίμως καθαρό.

κείμενο+φωτογραφίες | νίκη_ζερβού
επιμέλεια | τάσος_θώμογλου+αλέξανδρος_κόγκας