Ταξιδιάρηδες, άγνωστοι μου 'φίλοι'

Απόψε την είδα αλλιώς. Το σπίτι δεν με χωρούσε.
Αρκετά με τους τέσσερεις τοίχους "ασπίδα" στη ζωή, "θωράκιση" στη καθημερινότητα. Με πέθανε η ρουτίνα και θέλω να ανασάνω.
Είπα θα βγω έξω. Με κοντομάνικο, δίχως ομπρέλα κι ένα μπουφανάκι στο δεξί χέρι, μην τυχόν και ο Μάης στα μισά του, μου ξηγηθεί περίεργα και δεν έχει τη προσμονή του καλοκαιριού.
Περπατούσα στη θάλασσα κι είχα στα αυτιά μου, τον "Ερωτικό" και τα τραγούδια του Σταύρου Μύθου, να μου θυμίζει πως το οξυγόνο στο δίνουν και οι νότες.
Το αεράκι έφερνε από μακριά τραγούδια του Σταμάτη. Λέω δεν μπορεί. Βγάζω τα ακουστικά από το κινητό μου και-ναι-ο αέρας φέρνει τον "Κράου" στα αυτιά μου.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης + τάσος θώμογλου */* εξώφυλλο | λευτέρης τσότσος */* επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + τάσος θώμογλου
Γωνιές του Μάη

Μπροστά μου, η Βίκυ με το Χρήστο παρέα. Πρωταγωνιστούν στο "Για Όνομα" και χαίρονται την επιτυχία, την αγάπη του κόσμου, τα βράδια στη Μονή Λαζαριστών και στις πιο after ώρες, την ίδια τη πόλη, λουσμένη στην μαγιάτικη νυχτερινή ηδονή της.
Η Ελευθερία Αγγελίτσα έχει βγάλει βόλτα τον σκύλο της. Την πετυχαίνω στη στροφή στην Αγίας Σοφίας. Απόψε ξεκινά να "ταξιδεύει με τον ΠΑΟΚ". Νέο κορίτσι, νέα ηθοποιός, έτοιμη να σε ταξιδέψει στο "παγκάκι της ζωής" του Σταθμού Λαρίσης.
Στην Ζεύξιδος, ο Στάνκογλου πίνει μπύρα μετά τη πρόβα με φίλους του. Περπατώ και ξαναβάζω στα αυτιά μου, ραδιόφωνο.

Βάζω Real fm. Τη Σαπφώ Ματσιώρη. Εγώ τα απογεύματα μου, δεν μπορώ δίχως Σαπφώ. Να ακούσω τις επιλεγμένες μελωδίες της, τη χροιά της φωνής της να με παρακινεί να αντέξω τη ρουτίνα, τα στραβά μου, τα ζόρια και την τοξικότητα των άλλων.
Σε ένα καφέ κάθονται ο Αλέξανδρος Ρήγας με τη Σοφία Μουτίδου. "Πολύ κακές λέξεις" η παράσταση τους που σκορπά γέλιο. Γέλιο στα δύσκολα που ζούμε-ξέρεις πόσο σπουδαίο είναι αυτό;

Γωνιές του Μάη

Τους μιλάω. Ο κόσμος είναι χάλια, όλοι είμαστε χάλια και το ξέρουμε, αλλά θα το παλέψουμε. Με κοιτά στα μάτια ο Αλέξανδρος χαμογελαστός, μου το λέει "θα παλέψουμε" και με πείθει. Γιατί ο Άλεξ, όταν λέει κάτι το πιστεύει.

Έξω από το Κρατικό, βλέπω δυο κυρίες αγκαζέ. Φιλαρέτη και Σταμούλη. Το σαλονικιώτικο θέατρο αγκαζέ. Οι ρίζες του καλού. Ετοιμάζονται για τον "Αγαπητικό της Βοσκοπούλας". Ο Φασουλής έφυγε πριν λίγο με τον Παντελιδάκη.
Όσο μου μιλάνε, ο Αναστασάκης και η Τσιμά μπαίνουν στο αυτοκίνητο της δεύτερης και μας χαιρετάνε βιαστικοί από μακριά. Θα πάνε στη μονή Λαζαριστών για κάποιες δουλειές. Κάτι τελευταίες λεπτομέρειες η Τσιμά θα δει για την "Ανασκαφή 2". Ξεπαρκάρουν και φεύγουν. Θα ανακοινώσουν εντός ωρών το πρόγραμμα από το 2ο Φεστιβάλ Δάσους. Ένα καλοκαίρι, θέατρο και τραγούδι στη "κορφή" της πόλης.
Στη στροφή, ο Καλφαγιάννης περπατά και μιλά στο κινητό. Λογικά τέλειωσε η βραδινή του παράσταση στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ και θα πάει να πιει ένα ποτό κάπου εδώ γύρω.

Χριστέ μου, τι βόλτα είναι αυτή στο κέντρο της Θεσσαλονίκης; Ούτε τρέηλερ τηλεοπτικού σταθμού να σας περιέγραφα...Μόνο αυτούς τους "αναγνωρίσιμους", αναγνωρίζω πλέον στη πόλη; Τι σχιζοφρένεια με διακρίνει;
Overdose έπαθα από τη πολύ τη Τέχνη και "τα βλέπω όλα σε κουΐντες και αυλαίες θεατρικές";

Γωνιές του Μάη

Παίρνω τηλέφωνο τον Σταμάτη. Τώρα θα τέλειωσε το live. Θέλω επειγόντως να βρεθούμε. Μου λέει "ραντεβού στης Γιάννας". Πρώτα του λέω, θα περάσω από τον "Λευτέρη" και έπειτα θα πάμε για φαγητό στη Γιάννα.
Βρισκόμαστε για καφέ και τσιγάρο. Να τα πούμε όλα. Για έρωτες-όχι με τα λόγια, αλλά με τα μάτια. Με κοιτά ο Κραουνάκης και "ακτινογραφεί" τα πάθη και τα λάθη μου. "Σκανάρει" σαν μικρό παιδί αγνά και τόσο φιλικά. Με ρωτά, με στριμώχνει, με σκουντά, γελάμε με τα ωραία μας (υπάρχουν και αυτά, σε αυτή τη ρουφιάνα τη ζωή).
Έμεινα μαζί του 40 λεπτά και ήταν λες και έζησα το πιο αναζωογονητικό πεντάωρο της εβδομάδας μου.

Βγαίνω από το ξενοδοχείο και πέφτω πάνω στην ομάδα του θεάτρου Τ. Εκεί που τα παιδιά παρουσιάζουν το "Παλτό" του Γκόγκολ και βγήκαν να διασκεδάσουν μετά τη παράσταση.
Ο Αντωνόπουλος από τους "Γαμπρούς για πούλημα" με το ποδήλατο του, κάνει βόλτα στην πλατεία Αριστοτέλους και μου λέει πόσο λυπάται, που θα είναι εδώ, έως τη Κυριακή μόνο. Του αρέσει η Θεσσαλονίκη, κι ας είναι τίγκα στην υγρασία.
Παραδίπλα, η Μαρία Κωνσταντάκη βγαίνει από ένα ταξί με τη βαλίτσα της. Παίζει στο "Για Όνομα" αλλά τα Δευτερότριτα είναι στην Αθήνα, λόγω τηλεοπτικών υποχρεώσεων. Επέστρεψε Θεσσαλονίκη αεροπορικώς και το καραγουστάρει που θα είναι στη πόλη έως τέλος Μάη.
Η Σαρμή, ο Χρίστος Στυλιανού, ο Γκραουζίνις κάθονται στη "Μυρσίνη" και συζητάνε την τέχνη της ζωής.
Ο Λουδάρος με φίλους του, παραδίπλα στο "La Place Mignonne"-το αγαπημένο μου στέκι.
Στο δίπλα τραπέζι, ο Δημήτρης Σιακάρας και ο Νίκος Νικολάου, αλληλοπειράζονται και απολαμβάνουν το ποτό τους.

Γωνιές του Μάη

"Εμπύρετοι" ρυθμοί Τέχνης και συνάμα επικοινωνίας ανθρώπων, σε μια πόλη που κάθε της γωνιά στο κέντρο, πλημμυρίζει δημιουργικότητα.
Ανθρώπους που από το υστέρημα της ψυχής τους, "βογκάνε" να βγάλουν την καρδούλα τους στη σκηνή. Κοπιάζουν να φανεί στο φως η αλήθεια τους.
Να ταξιδέψει ο κόσμος μαζί τους. Να γελάσει, να συγκινηθεί, να προβληματιστεί, να ξεφύγει μέσα από μεγάλα κείμενα και ωραίες μελωδίες.
Αποκούμπι και παρηγοριά η Τέχνη. Ζει, παλεύει, ετοιμάζεται, λαχταρά, βρίσκει λιμάνι ένωσης και επικοινωνίας ανάμεσα σε ανθρώπους.

Όλα επιλεκτικές συναντήσεις ημερών, λες και φτιάξαν μια στιγμή. Για μένα. Μια στιγμή, μια βόλτα στη πόλη.
Που είναι γεμάτη γκρίζο, γκρίνια, στραβομουτσιασμένους ανθρώπους, μιζέριας και κατήφειας κατασταλάξεις, μα έχει κι αυτές τις φωτεινές εξαιρέσεις.
Φωτεινές εξαιρέσεις σε έναν "σκουρόχρωμο" κανόνα ζωής.
Και να φανταστείς ότι βγήκα μόνος μου να περπατήσω στη πόλη. Αλλά κι εγώ, τη Σαπφώ μου είχα παρέα στα "αυτιά του ραδιοφώνου" μου.
Ζωή δίχως μια στάλα Τέχνη, δεν σκαμπάζει για να ΄ναι αληθινή.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης + τάσος θώμογλου
εξώφυλλο | λευτέρης τσότσος
επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + τάσος θώμογλου