R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Για μια χούφτα τρίχες

Εντάξει, βάλαμε και ζελέ 888 στα νιάτα μας με άρωμα τριαντάφυλλο, πόσο ακόμη θα το πληρώσουμε;

Είναι αχάριστες οι τρίχες, πάει και τελείωσε.

Εσύ μιλάς γι’ αυτές και τα λόγια σου πλημμυρίζουν από τα πιο λεπτά αισθήματα, τις φροντίζεις σ’ όλη τη ζωή σου σαν εύθραυστα, μικρά παιδιά, ξοδεύεις χρήματα μόνο για πάρτη τους και ξαφνικά… Σε αποχαιρετούν μια φριχτή μέρα μεμονωμένα και ύπουλα, χωρίς αντίο, χωρίς ευχαριστώ, χωρίς οίκτο. Έρχεται μια ώρα που πρέπει να αποδεχτείς στωικά πως στο ίδιο σου το κεφάλι, ελάχιστα μακριά από το στρατηγείο της λογικής σου, μια ανταρσία διαρκείας βρίσκεται σε εξέλιξη. Ω, Θεέ μου πώς να βαστάξει κανείς τέτοιον πόνο…

Αλλά στο συγκεκριμένο ζήτημα ούτε στο θεϊκό στοιχείο μπορεί να βρεθεί παρηγοριά. Ο Θεάνθρωπος Ιησούς σε κάθε απεικόνισή του, ακόμη και επάνω σε αυτόν τον ίδιο τον Σταυρό του μαρτυρίου Του, διαθέτει μια πλούσια κόμη, ένα μακρύ καρέ υγιέστατο και επιβλητικό. Ακόμη και ως Θείο βρέφος έχει περισσότερα μαλλιά από εμένα. Ο Απόλλων παρουσιάζεται ως ακερσεκόμης, ο Ποσειδώνας με μια μαλλούρα μέχρι τον κώλο. Οι πλούσιοι βόστρυχοι συνόδευαν γενικά την εικόνα κάθε αξιομνημόνευτου πολεμιστή και ήρωα. Μπορεί κανείς ας πούμε να φανταστεί τον Αχιλλέα με ροξάκι; Η τον τρομερό Διομήδη να εμφανίζεται στο πεδίο της μάχης με πλαγιοδάνειο τύπου κληματαριάς;

Μένουν κάτι ανήσυχοι μεσήλικες (βλ. Σωκράτης, Θουκυδίδης), οι οποίοι πρωτοπόρησαν και στον τομέα της τριχόπτωσης, που φαίνεται πως αποδίδεται στην εγκεφαλική υπερδιέγερση. Παρηγοριά στον άρρωστο λέω εγώ και κλείνω αποθεώνοντας τον απόλυτο κασίδα, τον αρχαίο ημών Αισχύλο, ο οποίος θρυλείται πως έχασε τη ζωή του όταν ένας αετός θαμπώθηκε από την καλογυαλισμένη φαλάκρα του, την πέρασε για βράχο και άφησε μια χελώνα (το θήραμά του) να σκάσει επάνω της. Το αποτέλεσμα ήταν το κεφάλι Τσάκωνα του Αισχύλου να ανοίξει σαν παραγινωμένο καρπούζι και η χελώνα να πλασαριστεί δικαιολογημένα στην δεύτερη θέση του hall of fame των χελωνών της αρχαιότητας, μετά από αυτήν του Αισώπου. Τιμή και δόξα στον σύντροφο Αισχύλο.

Τα μαλλιά θα πέσουν κάποτε. Δεν έχουν καμιά αίσθηση δικαιοσύνης φωλιασμένη στις ρίζες τους. Δικαιολογίες του τύπου «έχω μεγάλο μέτωπο», «φταίει το κράνος του στρατού», «είναι η στάση του σκεπτόμενου (Παλαμάς)», πλέον δεν ακούγονται ούτε από τον Ζουγανέλη. Ζούμε με το φάσμα της φαλάκρας να αιωρείται σαν Δαμόκλειος σπάθη πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Έχουν κι οι γυναίκες τα δικά τους, άλλα πώς νομίζετε τα καταφέρνουν τόσα χρόνια να μας στέλνουν νωρίτερα; Το μαλλί είναι για τον άντρα καημός. Και η τριχόπτωση είναι απώλεια, είναι θάνατος και αισχρή εγκατάλειψη. Αδικία, αχαριστία, πίκρα, απογεύματα μελαγχολίας και αναπάντητα ερωτήματα. Εξάλλου, κάθε εγκατάλειψη φαίνεται άδικη σε αυτόν που μένει πίσω.

single photo Είναι αυτή τη στιγμή που μιλάμε ένας Ινδός, από αυτούς που καλύπτονται πατόκορφα με στάχτες και μετά από ένα χρόνο «πλένονται» στα βοθρόνερα του Γάγγη. Κι όμως αν και οδεύει στα 70, έχει μαλλιά μέχρι τα φρύδια. Αυτό είναι δίκαιο; Γιατί αυτός κι όχι εγώ; Συμβάλλει αυτός στην έρευνα; Αυτός δεν προσφέρει στις εταιρείες καλλυντικών ούτε τον πυρετό του κι εγώ που έχω αγοράσει για την ενδυνάμωση των μαλλιών μου μέχρι και μυελό των οστών ετοιμόγεννης καμήλας παίρνω τα δασύτριχα φρύδια του. Εντάξει, βάλαμε και ζελέ 888 στα νιάτα μας με άρωμα τριαντάφυλλο, πόσο ακόμη θα το πληρώσουμε;

Γιατί να είναι τόσο δύσκολη η ζωή; Αν οι τρίχες είναι απαραίτητες για την ανθρώπινη φύση, κάτι σαν το συκώτι και την κωλοτρυπίδα ας πούμε, γιατί να υπάρχει αυτή η αδυσώπητη επιλογή, το διαρκές άγχος του θανάτου; Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου πως κάθε τρίχα που εγκαταλείπει τη ζεστή φωλίτσα που φυλάω ειδικά γι’ αυτήν στο κεφάλι μου για να προσκρούσει κατατσακισμένη στο μαξιλάρι μου, στο ανοιχτό βιβλίο, ανάμεσα στα δάχτυλά μου, στην πετσέτα μου, στο σιφόνι, είναι μια μαλακισμένη τρίχα που οφείλει να πληρώσει τη λάθος επιλογή της. Ίσως να μην άξιζε ποτέ της να φιλοξενείται στο κεφάλι μου. Με κάτι τέτοιες κατινίστικες φιλοσοφίες της τρίχας προσπαθώ να ξεγελαστώ.

single photo Μάταια όμως. Κάθε φορά που αντικρίζω έστω και μια μικρή, τιποτένια τρίχα μου πεσμένη, ανέστια, να σπαρταράει ή να ξεψυχά μπροστά στα μάτια μου, είναι ίδιος ο πόνος. Είναι ένας πόνος βαθύς για το δικό της πρόωρο χαμό και μια μαύρη υπενθύμιση για τον δικό μου αναπόφευκτο θάνατο. Μα φαίνεται πως έτσι είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος. Προορισμένος να πονά γι’ αυτά που είχε και έχασε και αναγκασμένος να προχωρά με όσα του έχουν απομείνει.

κείμενο | αλέξανδρος_κόγκας
επιμέλεια | τάσος_θώμογλου+πωλίνα_ταϊγανίδου