...κι όπου βγει



Αγάπη, έχεις προσέξει ότι δεν είναι εύκολη υπόθεση μια βόλτα στην πόλη; Ούτε μια βόλτα στο πάρκο είναι πια "μια βόλτα στο πάρκο". Έχεις προσέξει ότι σκοτώνω τις Κυριακές για να αγαπήσω τις Δευτέρες; Ότι προσπαθώ να αντέξω τη στάσιμη ζωή μιας γεμάτης Τσιμισκή, με τα ακουστικά στα αυτιά; Να γεμίσω μια νεκρή εικόνα με ήχους που τρέχουν. Να ανταλλάξω την κόρνα με το ακορντεόν, την στριγκλιά του φρένου με την φυσαρμόνικα.

Έχεις προσέξει ότι δεν μας φτάνει μια ζωή; Ότι προσπαθούμε να χαμογελάσουμε για να πιστέψουμε πως χαμογελούμε; Ότι σκρολάρουμε στη δυστυχία των άλλων για να ξορκίσουμε τη δική μας; Κανένα άλλο χάπι δεν μπορεί να νικήσει γρηγορότερα την θλίψη.

κείμενο | τάσος θώμογλου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης
have-you-noticed

Προσπαθώ. Να χαμογελάσω πίσω από ένα κόντρα status. Κόντρα σε ό,τι είμαι και νιώθω. Και όσο πιο δημοφιλές γίνει, τόσο πιο πολύ θα μείνω αυτό που είμαι. Αλλά θα προσπαθώ. Θα κλείσω τα μάτια ένα βράδυ στο κρεβάτι και θα τα ανοίξω άστεγος σε ένα παγκάκι. "Μπαμπά, είδα έναν κύριο που δεν είχε σπίτι ο καημένος κι έμενε στον δρόμο. Αλλά χαμογελούσε! Ναι, δεν στεναχωριόταν!". Προσπαθεί κι αυτός...

Χαμογελάω για να αντέξω τον χειμώνα. Γελάω δυνατά για να αντέξω εμένα. Ζητώ χρόνο, δεν μου φτάνουν τα λεπτά. Χρόνο για να κλέψω τον χρόνο άλλων. Και τρώω όλο το φαγητό μου, επειδή κάποια παιδιά δεν έχουν. Έχω γίνει σαν μπαλόνι, ας προσπαθήσει να τα ταΐσει κάποιος επιτέλους...

Αλλά αγάπη, προσπαθώ. Κύριέ μου, προσπαθώ. Να χορέψω ένα βαλσάκι στην βροχή, χωρίς να λερώσω τα παπούτσια μου. Να πουλήσω ψιλή γκρίνια και μια μύτη ψηλή, να ξινίσω με καθετί που δεν μπορώ να κάνω εγώ και απαιτώ να κάνουν οι άλλοι για μένα. Και προσπαθώ να ρουφήξω -σαν το τελευταίο τζάνκι- μια στάλα από την ανέμελη ζωή της νεολαίας στη Ναυαρίνου και στη Μελενίκου. Να χωθώ σε μια νεόπλουτα παρακμάζουσα καφετέρια στη Δελφών και να αισθανθώ τη μυρωδιά του χωριού μου. Αυτό το φρέσκα καμένο οξυγόνο, να γεμίσει τα πνευμόνια μου αλήθεια. Προσπαθώ. Να ξεχάσω.

have-you-noticed

Θέλω χρόνο. Cross fit στο γυμναστήριο. Κοκτέηλ σε μια ταράτσα, βόλτα έξω από τα σινεμά, καφέ χωρίς λόγο, δουλειά, πίσω, μπρος, στο αστικό με κουκούλα -να μη με δει κανείς, ρεπόρτερ του δρόμου, του κινητού και του instant update -για να με δουν όλοι, περνώ διαβάσεις, σταματώ σε βιτρίνες, αγοράζω βιβλία, τα διαβάζω σε καφέ για να έχει λόγο ο καφές, δίνω συμβουλές-απωθημένα σε φίλους, τρώω προφιτερόλ, χτίζω προφίλ, γκρεμίζω ανθρώπους, λέω καλημέρα στον γείτονα, σκάβω τον λάκκο στον απέναντι, πιστεύω πρώτος τα ψέματά μου, κλαίω στα φανερά, χαίρομαι στα κρυφά, καπνίζω και δεν πρέπει, τρώω και δεν πρέπει, βλέπω το απίθανο ηλιοβασίλεμα της παραλίας και δεν πρέπει.
Περπατάω στητός, ευθεία μέσα από τα αυτοκίνητα. Tα σταματημένα.
Mε ακουστικά στα αυτιά, παρακαλώ για χρόνο και για αγάπη. Όλα έχουν σταματήσει και πάω εμπρός.

have-you-noticed

Θα βγει ο χειμώνας. Κι ας μας βγει η ψυχή.

κείμενο | τάσος θώμογλου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης