R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Δεν υπάρχει δεν μπορώ…

Η φιλανθρωπία δεν είναι ούτε εποχιακή, ούτε ηλεκτρονική, ούτε ακριβή

Περπατάω στους δρόμους της πόλης και καταλαβαίνω πως έχω γίνει λίγο πιο επιφυλακτική και δύσπιστη με τους επαίτες γύρω μου.

Έχω ακούσει ιστορίες για κυρίες που δεν ξέρουν κυριολεκτικά τι έχουν στους τραπεζικούς του λογαριασμούς και βγαίνουν στον δρόμο και ζητιανεύουν –και μάλιστα πολύ πειστικά- γιατί μάλλον αυτό τους αρέσει να κάνουν. Με αυτούς λοιπόν τους «υπέροχους» ανθρώπους η μπάλα παίρνει και εκείνους που έχουν πραγματική ανάγκη. Αλλά δε γίνεται κοντά στα ξερά να καίγονται και τα χλωρά.... Πρέπει να υπάρχει τρόπος να τους βοηθήσουμε αυτούς που το χρειάζονται πραγματικά. Και όσο το σκέφτομαι, υπάρχουν πολλοί.

single photo

Όχι λοιπόν δεν θίγω το θέμα αυτό επειδή αρχίζει και κρυώνει ο καιρός ή επειδή είναι γιορτές. Η φιλανθρωπία δεν είναι εποχιακό μαγαζάκι σε μια γωνία. Δικαιολογίες για να μείνουμε απλοί παρατηρητές μπορούμε να βρούμε άπειρες. Η ευρηματικότητά μας κάτι τέτοιες στιγμές απλά διευρύνεται με έναν τρόπο μαγικό. Όποιος λοιπόν δεν θέλει να βοηθήσει, να έχει τα κότσια να το πει και όχι να κρύβεται πίσω από ένα ασθενικό «δεν μπορώ». Όποιος θέλει να πηγαίνει με παρωπίδες καλά θα κάνει να συνεχίσει τον δρόμο του. Η στρουθοκάμηλος μια χαρά περνάει όταν χώνει το κεφάλι της μέσα σε τρύπες.

Ας σταματήσουμε λοιπόν την δήθεν λύπηση από απόσταση. Ας σταματήσουμε να λέμε την ατάκα «μακάρι να μπορούσα να βοηθήσω». Μπορούμε και όμως κάποιοι από εμάς επιλέγουν να κρυφτούν στην αναπαυτική τους πολυθρόνα, πίσω από την οθόνη του υπολογιστή, μέσα από ένα post στο facebook. Σύμφωνα λοιπόν με την ποσότητα των like και των σχολίων που θα συλλέξει, θα ανακουφιστεί και θα σκεφτεί ότι έβαλε το λιθαράκι του σε αυτόν τον διαδικτυακό αγώνα υποστήριξης.

Εγώ όλα αυτά τα βρίσκω παπαριές (και συγγνώμη για το "ανεπτυγμένο" λεξιλόγιό μου). Δεν λέω να γίνουμε «Μητέρα Τερέζα», ούτε να βγούμε να πολεμήσουμε σ’ έναν πόλεμο που δεν είναι καν δικός μας, σε κάποια ξένη χώρα που έπεσε τυχαία το μάτι μας κάνοντας ζάπινγκ. Απλά λέω να σταματήσουμε να κάνουμε τα στραβά μάτια και να εθελοτυφλούμε και να νομίζουμε πως με το να σχολιάζουμε τα δρώμενα, αυτομάτως συμμετέχουμε κιόλας.

single photo

Ο κόσμος δεν χρειάζεται φωτεινές επιγραφές, ούτε ξακουστούς ήρωες. Χρειάζεται καθημερινούς ανθρώπους που δίνουν λίγο από τον χρόνο τους και συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια χωρίς τυμπανοκρουσίες. Για παράδειγμα, όπως πάμε στο σουπερ – μάρκετ αντί να αγοράσουμε ένα γάλα, ας πάρουμε δυο και ας το δώσουμε το ένα σε κείνη την κυρία που ξέρουμε και που μένει παρακάτω και ζει μόνη της σε ένα άδειο σπίτι χωρίς ρεύμα και θέρμανση.

single photo

Ίσως κάποιος να πει «δεν έχω λεφτά να βοηθήσω. Έχω χάσει και εγώ την δουλειά μου και τα βγάζω δύσκολα πέρα». Ξέρεις κάτι, δεκτό και σεβαστό γιατί στην ίδια φάση είμαι και εγώ. Όμως με την σειρά μου θα ρωτήσω, ξέρεις να μαγειρεύεις; Γιατί αν ξέρεις μπορείς να πας στους καταυλισμούς των αστέγων μια φορά την βδομάδα και να μαγειρέψεις για αυτούς, φαγητά που κάποιοι άλλοι αγόρασαν. Ξέρεις να διαβάζεις; Μπορείς να πας μια-δυο ώρες την βδομάδα σε άσυλο με ορφανά και κακοποιημένα παιδιά και να τους διαβάσεις ένα παραμύθι, μια ιστορία. Να τους δώσεις την ελπίδα μέσα από αυτές τις σελίδες πως ο κόσμος εκεί έξω δεν είναι τόσο κακός όσο φαίνεται.
Ξέρεις να γράφεις; Κάνε ένα διάλλειμα από τις ερωτικές ιστορίες που πουλάνε και γράψε την ιστορία αυτών των ανθρώπων. Γράψε για να ακουστούν. Ή γράψε για να διαβάσουν. Δεν χρειάζεται να έχεις λεφτά για να βοηθήσεις.

Καρδιά χρειάζεται. Καρδιά και ταπεινοφροσύνη.

κείμενο | χάιντι σεραφειμίδου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας