R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Χιπστερο-αθηναϊκή αισθητική.

Η νέα ελληνική τάση στην τηλεόραση και τα media.

Ξαφνικά με έπιασε μια «φλασιά» να παρακολουθήσω ελληνικές σειρές μιας και ξαφνικά τα κανάλια αποφάσισαν να επενδύσουν ξανά στο ελληνικό σενάριο.

Πολλές απ’ αυτές (οι περισσότερες) είχαν την κλασική αισθητική ελληνικής σειράς. «Μα καλά», λέω από μέσα μου, «τόσα χρόνια δεν βαρέθηκαν να ακολουθούν την ίδια συνταγή σεναρίου με την ίδια αδιάφορη σκηνοθεσία που ‘αναδεικνύεται’ απά υπερβολικές και αντι-τηλεοπτικές ερμηνείες;». Οκ, δεν βαρέθηκαν. Οκ, εκμεταλλεύονται το άλλο σκεπτικό «από το να δω τούρκικα με μουστακαλήδες που δέρνουν τη γυναίκα τους, καλύτερα αυτό».

single photo Όμως παρατήρησα ότι κάποιες σειρές και εκπομπές έχουν μια πολύ περίεργη αισθητική. Μοιάζει «ξένη» και απόμακρη (όχι απαραίτητα με την κακή έννοια). Καταλαβαίνω μετά από μία συζήτηση με την φίλη μου ότι αυτή η εντύπωση δεν βρίσκεται μόνο στο δικό μου κεφάλι. Πρώτον, χαίρομαι που δεν είμαι τελικά «η τρελή του χωριού». Δεύτερον, παρατηρώ αυτό το γεγονός τα τελευταία χρόνια, αλλά δεν δίνω παραπάνω σημασία στο θέμα. Τρίτον, δεν μπορώ να περιγράψω αυτή την αισθητική αλλά και το τι ακριβώς μου προκαλεί.

Μετά από σκέψη και «έρευνα» σε παλαιότερες σειρές, κατάφερα να ορίσω αυτή την αισθητική ως «χιπστερο-αθηναϊκή αισθητική». Και για να μην με πείτε αμέσως ρατσίστρια και κακίστρω με τους φίλους Αθηναίους και για να μην αρχίσω να στέλνω τα φιλιά μου στην όμορφη Αθήνα σαν ξανθιά παρουσιάστρια, θα φέρω παραδείγματα από πολλά fields και όχι αποκλειστικά από την τηλεόραση, για να γίνω όσο πιο κατανοητή γίνεται.

Για παράδειγμα, μία νέα σειρά multi-character που την συνοδεύει μια ελαφροκουλτουριάρικη indie «μουσικούλα» με ξυλόφωνο και ακορντεόν. Οι πρωταγωνιστές είναι ή χίπστερ ή κυριλέ χίπστερ. Όλα είναι εναλλακτικά και «ακομπλεξάριστα». Το θέμα είναι ότι αυτή η σειρά NOMIZΩ ότι μου αρέσει. Υπάρχει ένας ρεαλισμός μέσα σε όλο αυτό. Ταυτόχρονα, θέλω να βγάλω τα μάτια μου και να τα φάω. Μήπως έχω συνηθίσει σε διαφορετική τηλεόραση; Ναι έχω, αλλά τι δεν κάνει αυτή την σειρά δήθεν; Μήπως είναι δήθεν και απλά προβάλλει αυτό τον νεοπλουτισμό των 30αρηδων που πάνε για καφέ στην Πλάκα, κάνουν τζόκινγκ, τρώνε ΜΟΝΟ organics, κάνουν σεξ σαν φρεσκοερωτευμένοι και το βράδυ πάνε στην όπερα ή σε κάποια performance με τα 5χρονα παιδιά τους που έχουν βγει από κατάλογο της Maison Marasil; Από την άλλη, μπορεί η σεναριογράφος να είναι genius και έξυπνα να ειρωνεύεται όλα αυτά, βάζοντας μας μέσα σε αυτό το πλαίσιο.

single photo Μάλλον λάθος παράδειγμα διάλεξα για να σας ορίσω αυτόν τον «χιπστερισμό». Είναι όπως το αναπάντητο ερώτημά μου για το αν ο Κυνόδοντας είναι δήθεν. Πενήντα φορές είδα την ταινία και ακόμα δεν κατέληξα. Κατάλαβα απλά ότι δεν έχει και μεγάλη σημασία.

Για μένα ξεκάθαρη χιπστερο-αθηναϊκή αισθητική είναι: εκπομπές που μιλούν για καλή ζωή και για το πώς πρέπει να τρέφεται ο Vegan σκύλος μου, σειρές και συνεντεύξεις που είναι σκηνοθετημένες με «μπρίο και στυλ», η οποιαδήποτε online-free εφημερίδα που ψάχνει «κοινωνικό μήνυμα» πίσω από οτιδήποτε, ραδιοφωνικοί σταθμοί με εκφωνήτριες που κάνουν περίεργες τις φωνές τους έτσι ώστε να σε γαληνεύουν με τη χαλαρότητα τους με αποτέλεσμα να αποκοιμηθείς στο τιμόνι, τα ντοκιμαντερίστικα βιντεάκια διαφόρων sites για το bullying, την ομοφοβία κ.λπ. ενώ στην πραγματικότητα αντιμετωπίζουν τα θέματα αυτά με μία δήθεν κατανόηση και δήθεν ειλικρίνεια που σε εκνευρίζει, καθώς φλερτάρουν με τα όρια της εκμετάλλευσης θεμάτων-ταμπού.

Το παραδέχομαι. Διαβάζω online εφημερίδες 24 ώρες το 24ωρο, βλέπω βιντεάκια για το ρατσισμό, χαζεύω με δέος τα μυστικά κάποιου ξεχασμένου μοντέλου για τη σωστή διατροφή και τρελαίνομαι να μαθαίνω από άσχετους πώς να κατασκευάζω άσχημα έπιπλα από ξύλινα τελάρα. Μπορεί, λοιπόν, κάποιος να μου πει τι στο καλό συμβαίνει; Με τους Αθηναίους δεν έχω κανένα πρόβλημα. Απλά τυχαίνει να είναι η πρωτεύουσα των media. Δε θα είμαι λοιπόν απόλυτη και θα το αφήσω πάνω σας. Αυτή η νέα τάση που τώρα ξαφνικά εμφανίζεται στη ζωή μας από το πουθενά, με βρίσκει καχύποπτη απέναντί της αλλά και προβληματισμένη για το ποια ταμπέλα να της βάλω. Νεοπλουτισμός, δηθενιά και ξενομανίας Ή νέα, εναλλακτική και βελτιωμένη έκδοση της σημερινής, συνηθισμένης αδιάφορης ελληνικής αισθητικής;

single photo Το σίγουρο είναι ότι η κακογουστιά έχει γίνει πια συνήθεια. Ο πήχης είναι χαμηλά και έχει γίνει πια πολύ βαρύς για να τον σηκώσει μόνος του κάποιος. Αν προσπαθήσει παρ’ όλα αυτά να το κάνει, θα είναι θρασύς ή επαναστάτης;

κείμενο | εύη_μίνου
επιμέλεια | αλέξανδρος_κόγκας+τάσος_θώμογλου