R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Πλώρη το όνειρο...

In the summertime

Αντίστροφα θα το πάρω.

Επιστροφή στη βάση. Βάζεις το κλειδί και μπαίνεις στο σπίτι. Χαιρετίζεις την καθημερινότητα. Μελαγχολείς και ταυτόχρονα –σχεδόν πάντα- δεν κατανοείς πόσο γρήγορα πέρασαν οι μέρες. Μα νοιώθεις και μια ανακούφιση που επέστρεψες στο γεμάτο οικείες γωνιές μέρος. Γέμισες μπαταρίες; Ή πλέον δεν αρκούν οι ηλιακοί φορτιστές, η θαλασσινή αύρα, το δροσερό αεράκι; Μπορεί να μην... άλλα πάντα είναι μια ένεση ζωτικότητας.

single photo Η προετοιμασία του ταξιδιού σε συνδυασμό με το ίδιο το ταξίδι και την απόλαυση της διαμονής έχουν ευεργετικό ρόλο. Απόδραση μιας εβδομάδας. Μπροστά στην πλανεύτρα θάλασσα. Έτσι συνήθιζα κι έτσι πάντα θα την αποκαλώ. Όταν το νερό τυλίγει το κορμί σου μια αίσθηση ελαφρότητας, ελευθερίας και απεραντοσύνης σε πλημμυρίζει. Ένα όνειρο με γοργόνες, κουρσάρους, δελφίνια, μυστήρια πλάσματα της φύσης, ονειρικά, απατηλά και μη.

Οι πατούσες βυθίζονται στην αμμουδιά. Άμεση επαφή με τη μάνα γη. Ηλεκτρισμένα φορτία. Τη στιγμή εκείνη, που η όμορφη αυτή εποχή σου δίνει την ευκαιρία, ίσως και τη δύναμη, να τη βιώσεις πάμπολλες φορές, νοιώθεις, αν αφεθείς, πιότερο κομμάτι του κόσμου γύρω σου, του χώματος που πατάς. Δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω αυτή την αίσθηση. Είναι σαν να σε λούζει το νερό της βροχής, να διεγείρονται όλες σου οι αισθήσεις, να είσαι και να αισθάνεσαι ζωντανός. Ένα αναπόσπαστο κομμάτι. Γη και ουρανός. Νερό κι αλάτι. Οι ρίζες, το δέντρο κι οι ψιχάλες της βροχής. Μεταμορφώνεσαι σε όλα. Γίνεσαι... όλα!

Ηλιοβασίλεμα που πνίγεται στη θάλασσα. Χρώματα μπερδεμένα. Πίνακες ζωγραφικής που κανένας ζωγράφος δε δύναται να αποτυπώσει με τόση ακρίβεια. Κακά τα ψέματα όσες στιγμές κι αν απαθανατίσεις η μαγεία ξεφτίζει. Μένουν οι αναμνήσεις να σου θυμίζουν πως κάποιος, κάπου, κάποτε… υπήρξε εκεί και θέλεις να κρατήσεις αναλλοίωτα όλα αυτά μα η μνήμη ενίοτε σε προδίδει. Και προσπαθείς! Να χρωματίσεις τις δικές σου εικόνες, να τις πλουτίσεις με αρωματικές και συναισθηματικές δόσεις ώστε να διατηρηθούν ανέπαφες.

Ανέπαφες, λοιπόν. Σαν τα σπιτάκια πλάι στο κύμα. Τα πρώτα μάλλον της περιοχής. Μικρά, συμμαζεμένα, που δεν έχουν τίποτα συγκριτικά με τις καινούριες μεζονέτες παραθέρισης, αλλά κρύβουν αρώματα και μουσικές από μια εποχή που δεν υπάρχει και για το λόγο αυτό έχουν τα πάντα και δεν υστερούν σε τίποτα. Μικρά, τακτοποιημένα, έχουν ό,τι χρειάζεται, λιτά κι απέριττα, μέσα κι έξω. Μια «πολυτελής» λιτότητα που καθρεφτίζεται στα πρόσωπα των ανθρώπων που κατοικούν και στη σκιά εκείνων που έμεναν.

single photo

Μια φέτα καρπούζι στο χέρι των παιδιών που τρέχουν στην αυλή, τσίπουρο στο τραπέζι, χταποδάκι από την πρωινή ψαριά και τους ήχους της θάλασσας, αιώνιο τραγούδι των Σειρήνων. Αυτές τις εικόνες πλάθω στο μυαλό μου. Από κάτι που δεν έζησα και μου φαντάζει ολωσδιόλου αληθινό.

Οι διακοπές είναι χαρά, ξενοιασιά, ευκαιρία να έρθεις πιο κοντά στον εαυτό σου και τους γύρω σου. Να κάτσεις παρέα με ένα ηλικιωμένο ζευγάρι κάτω από μια κληματαριά και να ακούσεις όσα με λόγια δεν θα ειπωθούν ποτέ. Να χάνεσαι στο απέραντο γαλάζιο. Να αφήνεις ελεύθερη τη σκέψη σου να ταξιδεύει. Να χαμογελάς. Να βλέπεις παιδάκια να παίζουν στην άμμο. Να κάνουν τις πρώτες τους βουτιές, να χτυπούν χεράκια, ποδαράκια, να δείχνουν επίμονα καθετί πρωτόγνωρο που ανυπομονούν να μάθουν. Να διαλύεις αμφιβολίες, να ανασαίνεις, να αφήνεσαι…

κείμενο_φωτογραφίες | άννα γκασνάκη
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου