R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Τι είναι τέλος πάντων αυτή η περιβόητη χαρά;

...άρπαξέ την αν μπορείς!

«Σου πάει αυτό το όνομα»...

...μου λένε όταν με γνωρίζουν, «είσαι γεμάτη χαρά.» Αυτά παθαίνει κανείς όταν γελάει -ή χασκογελάει, όπως το δει ο καθείς- όλη την ώρα. Χαρά, όνομα και πράγμα. Ή όχι; Οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι τα άτομα που γελάνε διαρκώς και αστειεύονται με οτιδήποτε, κατά βάθος είναι δυστυχισμένα. Μωρέ λες να είναι όντως έτσι τα πράγματα; Εντάξει, δε λέω, δεν είμαι πάντα στα high μου (σ' έχω, δε σ' έχω, πλάι μου), αλλά ποιος είναι; Και στα ψυχοφάρμακα δε θέλω να πέσω ακόμη. Όταν όλα τ' άλλα αποτύχουν, μπορεί να κάνω καμιά δοκιμή, σαν το τσιγάρο ένα πράγμα, έτσι για να είμαι in fashion. Προς το παρόν, να είναι καλά οι φίλοι, οι μουσικές, τα ταξίδια, και τα βιβλία. Τι άλλο θέλει κανείς πραγματικά; Δεδομένης της υγείας, τι άλλο χρειαζόμαστε;

single photo Το δέχομαι ότι πολλές φορές αυτό που θέλουμε, δεν είναι αυτό που χρειαζόμαστε. Ή αυτό που χρειαζόμαστε, δεν είναι αυτό που θέλουμε. Ύπουλα παιχνιδάκια της ζωής για να μην ξέρουμε ποτέ τι θα μας ξημερώσει. Αλλά αν γνωρίζαμε, θα ήμασταν πραγματικά ευτυχισμένοι; Και τι στο καλό είναι επιτέλους η ευτυχία; Το γνωστό πλέον κλισεδάκι υποστηρίζει ότι κανενός η ζωή δεν είναι ευτυχισμένη εξολοκλήρου. Οι ζωές μας αποτελούνται από ένα σύνολο ευτυχισμένων -και μη- στιγμών. Αυτές οι στιγμές χαράς είναι που μετράνε. Αν το σύνολό τους είναι μεγαλύτερο από το σύνολο των άτυχων στιγμών, τότε λέμε ότι ζήσαμε μια χαρούμενη ζωή, ή εν πάση περιπτώσει, ότι μέχρι τώρα τα καταφέρνουμε μια χαρά. Να το πάλι το «χαρά». Και τι είναι αυτή η περιβόητη χαρά; Εκτός από το όνομά μου, που μοιράζομαι με πολλές ακόμη, είναι και ουσιαστικό γένους θηλυκού. Πάλι καλά δηλαδή που δεν είναι γένους ανυπεράσπιστου, όπως ο Έρωτας της Κικίτσας. Τι ποιας Κικίτσας; Της Δημουλά καλέ!

Η χαρά λοιπόν, είναι εκείνο το «ζωηρό αίσθημα ευχαρίστησης που συνοδεύεται συνήθως από γέλιο». Υπάρχουν πολλές χαρές, όπως υπάρχουν και 8 είδη νοημοσύνης σύμφωνα με τον καθηγητή Ψυχολογίας Howard Gardner. Το μυστικό μάλλον βρίσκεται στην ποικιλία. Έχουμε τη χαρά του να δίνεις, τη χαρά του να παίρνεις, τη χαρά του να μοιράζεσαι, τη χαρά του καινούργιου, της συντροφικότητας, κ.ο.κ.. Και ο καθένας μας τις αντιλαμβάνεται μάλλον διαφορετικά. Κι εκεί βρίσκεται η χαρά της διαφορετικότητας. Γιατί αν όλα ήταν ίδια, θα ήταν βαρετά. «Όλα είναι ίδια αν δεν τ' αγαπάς, όλα μένουν ίδια άμα δεν τα πας.»

Απλά κάποιες φορές δυσκολευόμαστε να νιώσουμε τη χαρά των μικρών πραγμάτων. Γιατί στοχεύουμε στα πιο μεγάλα και χάνουμε κάπου το παιχνίδι. Και είναι κρίμα. Κρίμα γιατί κάποιες ευκαιρίες είναι “one moment stand”. Αν δεν τις αρπάξεις από το μαλλί, πάει, πέταξε το πουλάκι, φεύγουν, και μένεις με το χέρι μετέωρο. Θα μπορούσες να το γυρίσεις σε κωλοδάχτυλο, αλλά ο αρνητισμός δε βοηθάει στην προκειμένη. Είναι αυτό που λένε ότι για όλα όσα γίνονται, υπάρχει κάποιος λόγος, αλλά κάποιες φορές αυτός ο λόγος είναι ότι είμαστε βλάκες και προβαίνουμε σε ηλιθιότητες.

single photo Και για να κλείσω αυτόν το φιλοσοφημένο μου οίστρο κάπως ποιητικά, παραθέτω παρακάτω ένα απόσπασμα από το ημερολόγιο της συγγραφέως Anaïs Nin σε ελεύθερη μετάφραση, η οποία επίσης καταπιάστηκε με την άπιαστη και απατηλή φύση του συναισθήματος της χαράς.

«Ξανά και ξανά σαλπάρω προς τη χαρά, η οποία δεν είναι ποτέ στο ίδιο δωμάτιο μαζί μου, αλλά αντιθέτως κοντά μου, στον απέναντι δρόμο, όπως εκείνα τα δωμάτια τα γεμάτα με χαρά που βλέπει κανείς από τον δρόμο, ή όπως η χαρά που επικρατεί στο δρόμο και βλέπει κανείς από ένα παράθυρο. Θα φτάσω ποτέ τη χαρά; Κρύβεται πίσω από το καρουζέλ του περιπλανώμενου τσίρκου. Με το που την πλησιάζω, δεν είναι πια χαρά. Η χαρά είναι αφρός• μία ψευδαίσθηση. Καταλήγω φτωχότερη και πιο πεινασμένη με το να την επιθυμώ όλο και περισσότερο. Όταν βρίσκομαι μέσα στον χορό, η χαρά είναι έξω στον ψεύτικο κήπο. Όταν είμαι στον κήπο, την ακούω να εκρήγνυται μέσα στο σπίτι. Όταν ταξιδεύω, η χαρά εγκαθίσταται σαν το Βόρειο Σέλας πάνω στον τόπο που αφήνω. Όταν στέκομαι στην ακτή, τη βλέπω να ανθίζει στη σημαία του πλοίου που φεύγει. Ποια χαρά; Δεν την έχω ήδη κατακτήσει; Θέλω τη χαρά των απλών χρωμάτων, των μουσικών οργάνων του δρόμου, των κορδελών, των σημαιών, όχι μια χαρά που μου κόβει την ανάσα και με πετάει στο διάστημα ολομόναχη, όπου κανείς άλλος δεν αναπνέει μαζί μου, όχι τη χαρά που προκύπτει από ένα μοναχικό μεθύσι. Υπάρχουν τόσες χαρές, αλλά εγώ γνώρισα μόνο αυτές που έρχονται σαν θαύμα, αγγίζοντας τα πάντα με φως.»