Πώς γίνεται μια εποχή να κουβαλάει μέσα της εξίσου δυναμικά το εφήμερο και το απωθημένο;

Καίει το αστικό τσιμέντο γύρω σου και κάτω απ’ τα πόδια σου όπως καίνε οι σκέψεις στο κεφάλι σου. Άραγε αυτό σημαίνει καλοκαίρι; Με κάθε βήμα που κάνεις καταρρέει και μία σου ανάσα αγκομαχώντας υπό το βάρος του ψυχαναγκασμού. Είναι η εποχή που τους απαιτεί όλους ξέγνοιαστους, ερωτευμένους, φευγάτους, χαρούμενους με ή χωρίς λόγο. Είναι η εποχή η ταυτισμένη όσο καμία άλλη με ταξίδια και προορισμούς. Είναι η εποχή που αν κάτι σου λείπει μεγεθύνεται αφού ουδέν ούτε κατά το ήμισυ κρυπτόν υπό τον πυρακτωμένο ήλιο.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
you
you

Το καλοκαίρι είναι σχεδόν εξπρεσιονιστικό. Όλα μοιάζουν με αισθήσεις στο ζενίθ χωρίς να νοιάζεται κανείς πόσο κοντά στην πραγματικότητα ή όχι είναι οι λεπτομέρειες. Ακόμη και τα ναδίρ μας το ζενίθ τους αγγίζουν κάτι καλοκαίρια όπως αυτό. Συναισθήματα και θερμοκρασίες στο κόκκινο, κυκλοθυμίες αστραπιαίες κι έντονες όπως οι μπόρες της εν λόγω εποχής, αρχές και τέλη φτιαγμένα από παρόρμηση, γέλια και κλάματα εκρηκτικά, ματιές σαν κύματα που σκάνε στην άμμο πριν σβήσουν για να έρθουν τα επόμενα.

you
you

Πώς γίνεται μια εποχή να κουβαλάει μέσα της εξίσου δυναμικά το εφήμερο και το απωθημένο; Ίσως γιατί κάτι εφήμερο όταν το θέλεις πολύ γίνεται απωθημένο. Δεν έχω αποφασίσει αν μου αρέσει το καλοκαίρι ή όχι. Ανάλογα τα κέφια θα σου απαντούσα μα έλα που αν δεν έχεις κέφια τα καλοκαίρια την έβαψες! Τι να σου κάνει άδεια η πόλη όταν είναι άδειο και το μέσα σου; Τι να σου κάνουν οι γεμάτες παραλίες όταν δεν είναι εκεί ο ένας; Τι να σου κάνουν οι διακοπές αν ο προορισμός σου είναι μέρος κι όχι πρόσωπο μα εσύ πρόσωπο θέλεις για να πας στο οπουδήποτε;

Παλεύω κάτι μέρες αγκαλιά με τον σκονισμένο μου ανεμιστήρα κάπου μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας ύστερα από ένα μπάνιο ή ένα πενθήμερο «κάπου αλλού», να πάρω απόφαση το back to reality. Που δεν είναι καν back to reality αφού η δική μου πραγματικότητα ουδεμία σχέση έχει με πρόσωπα και γεγονότα πραγματικά, είναι απλή συνωνυμία. Να, βλέπεις; Γι’ αυτό μου τη δίνει αυτή η εποχή. Γιατί ή που θα μοιάζει με τα βήματα του αναστενάρη που κάνεις καθώς οδεύεις προς τη θάλασσα με πόδια γυμνά ή που θα θυμίζει την ανακουφιστική κι ανυπέρβλητη δροσιά της βρεγμένης άμμου εκεί που συνορεύει νερό με αμμουδιά.

you
you

Συνήθως ό,τι ακραίο μου τη δίνει το ερωτεύομαι. Αλλά κι όταν ερωτεύομαι η κυκλοθυμία μου δεν έχει όρια, μη σου τύχει. Να σας πω ένα μυστικό; Καλοκαίρι γεννήθηκα. Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο, εμένα η άνοιξη μ’ αρέσει, το ‘χω ξαναπεί. Αλλά ρε παιδί μου να. Είναι αλλοπρόσαλλο το καλοκαίρι. Ή το λατρεύεις ή σου τη σπάει. Ή και τα δύο ταυτόχρονα. Καλοκαίρι γεννήθηκα. Και λένε πως ό,τι σου μοιάζει σου τη δίνει, όχι;



κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης