Μην τις φοβάσαι, έρχονται για να σε ελευθερώσουν

«Μην τις φοβάσαι τις καλοκαιρινές μπόρες…», της είπε κοιτάζοντάς την στα μάτια. «Όσο απότομα έρχονται, τόσο απότομα φεύγουν. Οι καλοκαιρινές μπόρες, είναι σημάδια του καιρού, είναι ξεσπάσματα του ουρανού.» Τις στιγμές που η ζέστη είναι αφόρητη και ο ήλιος μοιάζει έτοιμος να εκραγεί, τις στιγμές που ο κόσμος γύρω σου έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο καμίνι, η καλοκαιρινή βροχή έρχεται για να σε λυτρώσει. Μήπως καμιά φορά τα συναισθήματά μας, δεν μοιάζουν με ήλιο που καίει τα σωθικά μας; Μήπως τα δάκρυά μας, που ξεσπούν κάθε φορά που φτάνουμε στα όριά μας δεν μοιάζουν με βροχή; Και οι κεραυνοί, που σκίζουν στα δύο το σκοτάδι που μας τυλίγει, που ρίχνουν φως στην άβυσσο δεν μοιάζουν με οργή; Δεν μοιάζουν με οργή που διαλύεται μέσα σε εκτυφλωτικό φως ενώ τα κομμάτια της σωριάζονται με κρότο; Και οι βροντές που σπάνε τη νύχτα στα δύο λες και διαλύουν τους εκατομμύρια καθρέφτες που φυλακίζουν την ψυχή μας δεν μοιάζουν με κραυγές; Δεν μοιάζουν με ουρλιαχτά που αποφάσισαν να βγουν επιτέλους από τις σκιές και να ξεσπάσουν; Λένε πως όταν βρέχει, είναι σαν να κλαίει ο ουρανός. Λένε πως αν σταθείς στη βροχή και σηκώσεις ψηλά το κεφάλι σου, οι σταγόνες που θα πέφτουν στο πρόσωπό σου, θα μοιάζουν με δάκρυα που βγαίνουν από τα δικά σου μάτια. Και κανείς δεν θα μπορεί να καταλάβει αν κλαις πραγματικά.

κείμενο | ερωδίτη παπαποστόλου */* φωτογραφίες | ερωδίτη παπαποστόλου */* photo edit | λευτέρης τσινάρης
*/* επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + τάσος θώμογλου
Αύγουστος
Αύγουστος

«Μερικές φορές τα δάκρυα δεν είναι άσχημα. Μας βοηθούν να ελευθερώσουμε αυτά που κρύβουμε βαθιά μέσα μας και να ξεσπάσουμε, για να δούμε τα πράγματα πιο ήρεμα και πιο καθαρά, όταν θα έχει κοπάσει η μπόρα. Γι αυτό μην τις φοβάσαι τις καλοκαιρινές μπόρες. Έρχονται για να σε ελευθερώσουν. Κι όταν πλέον κοπάσουν, οι σταγόνες τους μοιάζουν με μικρά διαμαντένια δάκρυα που αιχμαλωτίζονται πάνω στα παράθυρα και φυλακίζουν μέσα τους χιλιάδες μικροσκοπικούς κόσμους. Μη φοβάσαι τα συναισθήματά σου. Μοιάζουν με καλοκαιρινή βροχή, που όταν έρθει η ώρα, αν πρέπει θα ξεσπάσουν.»

Αύγουστος
Αύγουστος

Η βροχή ξεπλένει τους φόβους και τις ανησυχίες μας, κι όταν ο ουρανός στερέψει πλέον από τα δάκρυά του, τα πάντα μοιάζουν απόκοσμα και μυστηριακά. Η ησυχία που επικρατεί πλέον γύρω σου είναι απόλυτη κι ο ήχος από τις σταγόνες που στάζουν από τα κλαδιά των δέντρων, γαλήνιος και ρυθμικός. Το μόνο που έχει απομείνει για να θυμίζει το ξέσπασμα που προηγήθηκε, είναι οι αντανακλάσεις στους δρόμους. Αν τις κοιτάξεις προσεκτικά, θα δεις ότι μοιάζουν σαν να δείχνουν έναν δεύτερο κόσμο μέσα στον δικό μας. Έναν ανάποδο κόσμο, που κρύβει όλα όσα μας πονάνε. Μια παράλληλη πραγματικότητα, που θα μπορούσε να γίνει αληθινή, μόνο αν ο κόσμος γυρνούσε ανάποδα, κι εμείς γινόμασταν το είδωλό του. Αυτό όμως δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί, γιατί ο ανάποδος αυτός κόσμος είναι τόσο εύθραυστος, που ο παραμικρός κυματισμός μπορεί να τον διαλύσει και να επιταχύνει το ξεθώριασμά του, βυθίζοντάς τον στην άβυσσο της ασφάλτου.

Αύγουστος
Αύγουστος

κείμενο | ερωδίτη παπαποστόλου
φωτογραφίες | ερωδίτη παπαποστόλου
photo edit | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + τάσος θώμογλου