Η Αλίκη στη Χώρα των Αναμνήσεων

Πάνω στη λεωφόρο Γεωργικής Σχολής, στη Θεσσαλονίκη, στο δρόμο προς ΙΚΕΑ βρίσκεται το ναυπηγείο των πλοίων. Οι εργάτες ξεκινούν τη δουλειά τους με το πρώτο φως του ήλιου επιδιορθώνοντας και κατασκευάζοντας πλοία σε μια μεγάλη έκταση, μέχρι τη δύση. Πολλά από τα πλοία είναι καλυμμένα με υφάσματα, ενώ άλλα είναι δεμένα με σκοινιά κι αλυσίδες, δίνοντας την εντύπωση πως μόλις λυθούν θα σαλπάρουν προς το άγνωστο… με βάρκα την ελπίδα…

κείμενο | ερωδίτη παπαποστόλου */* φωτογραφίες | ερωδίτη παπαποστόλου */* photo edit | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος
karnagio

Όταν οι ακτίνες του ήλιου αγγίζουν το φθαρμένο χρώμα και τη σκουριά μερικών καραβιών, δημιουργούν παραμυθένιους χρωματισμούς και όμορφα λαμπυρίσματα. Μια γλυκιά μελαγχολία βρίσκεται σε κάθε γωνιά του χώρου. Η μυρωδιά των αναμνήσεων και του παρελθόντος αναδύεται από κάθε γωνιά. Κοιτώντας μέσα από τους κρίκους μιας αλυσίδας, μπορεί να αντικρύσουμε την «Αλίκη» να περιπλανιέται στη δική της «Χώρα των Θαυμάτων» και των αναμνήσεων, που είναι διάσπαρτη με παλιά παιχνίδια, καλειδοσκόπια, κασέτες, βιβλία από άλλες χώρες, που κουβαλούσαν οι επιβάτες στα ταξίδια τους, και κάθε λογής παλιά αντικείμενα.

karnagio

Η ιστορία των πλοίων, είναι συνδεδεμένη με μυθικά κυνήγια θησαυρών, ναυμαχίες, ανακαλύψεις παρθένων τόπων, εξερευνήσεις, ταξίδια, και…. βόλτες σε άλλες διαστάσεις… Πρωταγωνιστούν στις καρδιές και στις ιστορίες μικρών και μεγάλων από την εποχή των πειρατών μέχρι σήμερα. Αν λοιπόν κοιτάξουμε μέσα από το παλιό καλειδοσκόπιο, μπορεί να ταξιδεύσουμε στην εποχή του και να αντικρύσουμε ότι έβλεπε ο επιβάτης που του ανήκε. Αν διαβάσουμε τις παλιές σκισμένες σελίδες των βιβλίων που βρίσκονται διάσπαρτα σε όλη την έκταση, μπορεί να διαπιστώσουμε ότι υπάρχουν κρυπτογραφημένοι χάρτες, που μας προκαλούν να ακολουθήσουμε τα βήματα, κι αν τα μετρήσουμε σωστά, να ανακαλύψουμε μυθικούς θησαυρούς. Ίσως να υπάρχουν αφηγήσεις από άλλες εποχές, ίσως να περιγράφουν άλλες συνήθειες, να παρουσιάζουν παραμύθια και ιστορίες που ήταν τελικά αληθινές…

karnagio

Όλοι έχουμε ακούσει για το μύθο του Ιπτάμενου Ολλανδού. Του πλοίου – φαντάσματος που πλέει μέσα στους αιώνες κουβαλώντας ψυχές και αναμνήσεις, καταδικασμένο να κάνει για πάντα την ίδια διαδρομή… Ίσως λοιπόν, όταν ο ήλιος βασιλεύει, όταν ο ορίζοντας βάφεται ροζ και μετά μοιάζει με ματωμένο τριαντάφυλλο, η ησυχία που επικρατεί να μην είναι τόσο φυσιολογική. Ίσως το απόκοσμο σκηνικό που δημιουργείται γύρω μας, καθώς τα πλοία υψώνονται σαν μοναχικοί γίγαντες, ενώ τα τυλίγει το σκοτάδι να μας προετοιμάζει γι αυτό που πρόκειται να συμβεί. Ίσως να ετοιμάζονται να σαλπάρουν για τόπους μακρινούς, για κόσμους όπου ο χώρος και ο χρόνος δεν ορίζεται, για να συναντήσουν τον Ιπτάμενο Ολλανδό και να ακολουθήσουν την πορεία του. Και τις πρώτες πρωινές ώρες, θα επιστρέψουν εγκαίρως στις θέσεις τους, σαν να μην έφυγαν ποτέ. Μοναδικός μάρτυρας της απουσίας τους, θα είναι οι αναμνήσεις και τα ενθύμια των ανθρώπων που συναντούν κάθε βράδυ στα παραμυθένια ταξίδια τους…

karnagio

Αν λοιπόν βάλουμε στο αυτί μας ένα από τα κογχύλια που στέκουν πλάι στο κύμα, μπορεί να ακούσουμε το κάλεσμα της θάλασσας, μπορεί να ακούσουμε τους ψιθύρους των ναυτικών που παλεύουν χρόνια με τα κύματα, μπορεί να ακούσουμε το τραγούδι των Σειρήνων και να γίνουμε και μείς πρωταγωνιστές της δικής μας περιπέτειας.

karnagio

κείμενο | ερωδίτη παπαποστόλου
φωτογραφίες | ερωδίτη παπαποστόλου
photo edit: λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος