R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Βόλτα κάτω απ’ το αυγουστιάτικο φεγγάρι

Πανσέληνος στο Γεντί Κουλέ

«Σι μαριό μαριό, σι ντο ρε μι, μακαρό μακαρό, λέο λέο τιπ τιπ τιπ…..λέο λέο τιπ τιπ τιπ... one two, three...»

Από τη στιγμή που άκουσα αυτό το παιδικό τραγουδάκι σε μια γειτονιά κάτω από τις φυλακές του Γεντί Κουλέ, δεν μπορεί να ξεκολλήσει απ’ το μυαλό μου.

Χθες ήθελα να περπατήσω, να ηρεμήσω, να χαζέψω το φεγγάρι. Πήρα το σκύλο μου και βγήκαμε μια βόλτα. Τον έβαλα στο αμάξι και όπου φύγει φύγει… Θα μου πεις, θες να περπατήσεις και παίρνεις αμάξι… αντίθεση, αλλά αν έχεις ένα μικρό γομαράκι αντί για σκύλο, δεν μπορείς να κάνεις και πολλά.
Τα «βήματά μου», με ανέβασαν στα κάστρα. Στο Γεντί Κουλέ. Μια βραδινή βόλτα στο κάστρα με θέα την πόλη και από πάνω μου το ολόγιομο, αυγουστιάτικο φεγγάρι αποδείχτηκε τελικά ότι ήταν ό, τι χρειαζόμουν.

single photo Πάρκαρα το αμάξι και ξεκίνησα το σεργιάνι. Μικρά μαγαζάκια κρυμμένα δίπλα σε φυλλωσιές γεμάτα από κόσμο, μικρά, χαμηλά σπιτάκια γεμάτα με όλων των λογιών τα λουλούδια, αλλά και με ζαρζαβατικά, αφού σε τενεκέδες από τυρί, κάποιος είχε λύσει το πρόβλημα της λαϊκής, φυτεύοντας πιπεριές, ντομάτες, κολοκύθες…

Σε κάθε ελεύθερη γωνιά στα κάστρα που περιτριγυρίζουν το Γεντί Κουλέ, έβλεπα μικρές παρέες. Ένα ζευγαράκι κρυμμένο κυριολεκτικά από τα μάτια του κόσμου, αφού μόνο από τις φωνές καταλάβαινες ότι υπάρχει, τρία κορίτσια σκαρφαλωμένα ψηλά με μπύρες στο χέρι να συζητάνε για το πάρτι που θέλουν να κάνουν, δύο αγόρια με το σκύλο τους να του πετάνε τη μπάλα κι αυτό να τη φέρνει χαρούμενο κουνώντας την ουρά, μικρές και μεγάλες παρέες, άλλοι με τα σκυλιά τους και άλλοι μόνοι, και όλοι μαζί να ενώνονται και να γίνονται μια μεγάλη παρέα.

Αυτό όμως που πραγματικά μου τράβηξε την προσοχή, ήταν αυτό το τραγουδάκι. Το βλέμμα μου έψαξε να βρει από πού ακουγόταν αυτή η μουσική. Σε ένα μικρό σοκάκι, που δεξιά και αριστερά είχε σπίτια χαμηλά, μια παρέα από παιδιά είχαν κάνει κύκλο με τα χέρια τους κι έπαιζαν. Αναρωτήθηκα πόσο καιρό είχα να το ακούσω και κυρίως πόσο καιρό είχα να δω μικρά παιδιά να παίζουν και να χαίρονται πραγματικά.

Κάθισα και τα χάζευα. Αυτό ήταν που χρειαζόμουν. Να νιώσω ότι δεν είμαι στη Θεσσαλονίκη, στο κέντρο με τη βαβούρα και τα πολλά αυτοκίνητα. Να νιώσω ότι είμαι σ’ ένα μικρό χωριό. Να ταξιδέψω πίσω στο χρόνο, τότε που όλα ήταν πιο απλά, ίσως πιο ρομαντικά. Τότε που τα παιδιά έπαιζαν μεταξύ τους και η ανθρώπινη επαφή δεν είχε χαθεί.
Η χαρά της ζωής δεν είναι στον υπολογιστή, στο τάμπλετ και σε όλες αυτές τις ηλεκτρονικές αηδίες που μας περιβάλλουν. Η χαρά της ζωής είναι η ανθρώπινη επαφή που πρέπει να ξεκινάει από τις μικρές ηλικίες για να μην εξαφανιστεί μεγαλώνοντας.

single photo Γέμισα τις μπαταρίες μου, γέμισα την καρδιά μου με ελπίδα, χάιδεψα και τον σκυλάκο μου, τον έβαλα στο αμάξι και γύρισα σπίτι, ευχόμενη ότι τελικά όλα θα πάνε καλά, όσο κι αν οι μεγάλοι πολιτικοί μας θέλουν να μας κάνουν να νιώσουμε το αντίθετο.

κείμενο | ευτυχία πλαζουμίτη
φωτογραφίες | λευτέρης τσότσος + τάσος θώμογλου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης