...γιατί οι τρελοί βλέπουν φως μες στο σκοτάδι

Να πιστεύεις στους τρελούς και στους παράτολμους, ακούς; Σ’ αυτούς που κάνουν μια ευχή πάνω και πέρα από κάθε πρακτική δυνατότητα και ξέρουν ότι θα βγει μόνο και μόνο επειδή το θέλουν τόσο. Και να σου πω κάτι; Τελικά όντως βγαίνει. Να πιστεύεις, λοιπόν, σε αυτούς ή καλύτερα γίνε κι εσύ ένας παλαβιάρης «μάγος» του είδους τους.

Δε χρειάζεται κάτι παραπάνω. Μόνο μια τρελαμένη ψυχή που δε σκαμπάζει μπροστά σε τίποτε, μόνο δυο μάτια να γυαλίζουν από πάθος, μόνο ένα μυαλό έτοιμο να δει ακόμη κι όσα δε φαίνονται και που για τους πολλούς δεν υπάρχουν καν. Δε χρειάζεται παρά μόνο μια ύπαρξη ανεπανόρθωτα ερωτευμένη. .

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
ki-an-eimai-trellos

Ερωτευμένη με τις επιθυμίες της, με τα όνειρά της, με τον αέρα που αναπνέει και το χώμα που πατά. Ερωτευμένη με τον εαυτό της κι ακόμη περισσότερο ερωτευμένη με έναν άλλον εαυτό έξω απ’ τον δικό της.

Μια ύπαρξη γεμάτη απ’ αυτό, το αιώνιο, ανυπέρβλητο κι ακατάβλητο πείσμα του ερωτευμένου. Αυτό που δε δέχεται τα όχι ως απάντηση ποτέ και πουθενά. Ένα πείσμα που την κρατάει σε εγρήγορση για να είναι πάντα ετοιμοπόλεμη απέναντι σε κάθε πλευρά του είναι της. Την ίδια στιγμή που τις παραδέχεται όλες μία προς μία και τις αγαπάει όλες το ίδιο.

ki-an-eimai-trellos
ki-an-eimai-trellos

Αυτοί οι τρελοί, που λες, βλέπουν φως μες στο σκοτάδι. Γίνονται σκοτάδι για να μη φοβούνται όσα υπάρχουν εκεί. Εκπέμπουν λάμψη απ’ τη σκιά τους. Τη μέρα τους την κάνουν νύχτα. Και κάπως έτσι δραπετεύουν στο αλλού. Επιστρέφουν με το πρώτο φως του ήλιου και ξαναφεύγουν δίχως προειδοποίηση, φτάνει μόνο μια σειρήνα απ’ το υπερπέραν των επιθυμιών τους να ξυπνήσει κάποιο ένστικτο για να γίνουν καπνός.

Ανασταίνουν με φιλιά, σκοτώνουν με αδιαφορίες. Το χρώμα που τους ταίριαξε -θαρρείς μοιραία- με την πρώτη τους ανάσα, είναι ένα κόκκινο βαθύ. Εκεί όπου το μαύρο και το άσπρο δε γεννούν το γκρίζο αλλά φωτιές. Τις δικές τους φωτιές. Τις φωτιές των αντιθέσεων που βλέπουν δημιουργία στην ίδια την καταστροφή. Δεν πιστεύουν σε κάτι συγκεκριμένο ίσως γιατί κάποτε πόνεσαν πολύ και δαύτοι. Μα για τον ίδιο λόγο πιστεύουν εξίσου στα πάντα κι είναι έτοιμοι. Για όλα.

ki-an-eimai-trellos
ki-an-eimai-trellos

Τα χρώματα του κόσμου τα φτιάχνουν, τα γεύονται, τα νιώθουν και τ’ ακούνε. Δεν είναι αυτά που αντιλαμβάνονται όλοι οι υπόλοιποι μα έχουν πυκνότητα άλλη και μορφή. Μορφή που για το καθένα κάτι συμβολίζει.

Δεν αφήνουν ίχνη πίσω απ’ τις ρότες που τραβάν, αν θέλεις να τους ψάξεις αφουγκράσου τα πάνω από σένα και θα δεις. Θα τους βρεις. Αυτούς μαζί με όλα όσα σε έχουν ξεπεράσει. Χάνονται και βρίσκονται σε παράλληλες αναζητήσεις, σε χωροχρόνους μακριά απ’ τ’ ανθρώπινα και με μια μόνο πυξίδα οδηγό. Τους πόθους κόντρα στις συνέπειες.

ki-an-eimai-trellos

Είναι αδέσποτοι κι έτσι θα παραμείνουν, ελεύθεροι σαν καταραμένοι. Σ’ έναν κόσμο που ‘χει μάθει να υπακούει εκείνοι αλητεύουν ασυστόλως. Μπορεί να σε τρομάξουν εκτός αν σε αγαπήσουν. Μα ίσως τότε τρομάξεις πιο πολύ γιατί τίποτε μέσα τους δε γίνεται ζάφτι έτσι εύκολα. Τίποτε δεν είναι διαχειρίσιμο στον κόσμο τον δικό τους κι αν ένα διάβημά σου απονενοημένο σε κάνει να περάσεις το κατώφλι του κανείς δεν ξέρει πώς θα βγεις μέσα από ‘κει.

ki-an-eimai-trellos

Μα θα ‘χεις ζήσει χίλιες ζωές σε μία και γι’ αυτό είμαι κάτι σαν σίγουρη, να το θυμάσαι. Βλέπεις ένας τρελός είμαι κι εγώ που δεν έχει μάθει να κουμαντάρει ακόμη τον εαυτό του.



κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης