Κοιτάζοντας ψηλά...

Ξέρεις τι είναι ο ουρανός για εμάς που τ’ ανθρώπινα πολλές φορές μας πνίγουν; Μια πτυχή της φαντασίας μεταφρασμένη σε πραγματικότητα. Τρόπος να πετάς, τρόπος να διοχετεύεις σκέψεις, όνειρα, επιθυμίες, απουσίες και κυρίως λόγια ανείπωτα. Λόγια από κείνα που δε λες σε κανέναν και που αν δεν τα ήξερες ήδη δε θα τα έλεγες ούτε στον εαυτό σου. Τρόπος το βλέμμα σου να χάνεται σε μια παραίσθηση ελευθερίας. Τρόπος να χάνεσαι κι εσύ μαζί νομίζοντας ότι μπορείς για λίγο με τη σκέψη να επηρεάσεις το «και καλά» πεπρωμένο σου.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης
Ξέρεις τι είναι ο ουρανός;

Ξέρεις, λοιπόν, τι είναι ο ουρανός για όλους εκείνους που βαριανασαίνουν κρυφά τις νύχτες στα σκοτάδια – όπως εγώ; Είναι ανατολές σαν υποσχέσεις. Είναι μεσημέρια σαν αγκαλιές ζεστές που «αχ και να ήσουν ρε γαμώτο εδώ τώρα να τις ένιωθες». Είναι συννεφιές σαν νοσταλγίες που ξεμπροστιάζουν διαθέσεις. Είναι ηλιοβασιλέματα σαν τα χίλια-δυο χρώματα του έρωτα που θέλω να σου δείξω όταν με πλησιάζεις και δεν αντέχω να μου θέσω περιθώρια. Είναι σύννεφα σαν όλα όσα κρατάω μέσα μου κι όταν συγκρούονται αστράφτει όλο μου το είναι.

Ξέρεις τι είναι ο ουρανός;

Ξέρεις τι άλλο είναι ο ουρανός για εμάς που τα ταξίδια δε μας φτάνουν; Ένα γαλάζιο να εκφράσει τα χαμόγελα που δεν μπορέσαμε να σκάσουμε όταν το νιώθαμε εκεί που θέλαμε. Ένα σκοτάδι να κρύψει τις πιο ευάλωτες πτυχές μας κάθε που προδίδουμε το πείσμα μας. Ένα κόκκινο βαθύ να ταιριάξει με τους ανεκπλήρωτούς μας πόθους. Ένα πορτοκαλί σαν ήλιος μισοσβησμένος για να ψιθυρίσει στο αυτί της χαμένης αγάπης τα τόσα κρίματα για όσα δε γεννήθηκαν ποτέ.

Ξέρεις τι είναι ο ουρανός;

Ένα σωρό «γαμώτο» που ξέσκισαν τα σωθικά τόσων καταραμένα ερωτευμένων ξεχύθηκαν για να γεμίσουν αυτόν τον ουρανό, τον άπειρο, τον απέραντο. Ένα σωρό «γιατί» σπαράζοντας πέταξαν σαν απελπισμένοι έκπτωτοι που ψάχνουν πάλι μια θέση στον ατομικό τους παράδεισο. Κι έτσι γέμισε ο ουρανός από εξομολογήσεις, λάθη, πάθη και ψυχές. Ξεχείλισε από υγρές ματιές γεμάτες απόγνωση, ματιές που έμαθαν να ψάχνουν την ελπίδα σε ένα σημάδι απ’ το σύμπαν ό,τι κι αν αυτό σημαίνει τελικά.

Ξέρεις τι είναι ο ουρανός;

Στον ουρανό ενώνονται τα μάτια όλου του κόσμου. Διασταυρώνονται, χάνονται, ομολογούν, παρακαλούν, ψάχνουν, κρυφά αγαπούν και μοιράζονται πόνους.

Ξέρεις τι θα είναι για σένα ο ουρανός όταν σηκώνεις σ’ εκείνον το βλέμμα; Τρόπος να με θυμάσαι μέσα στα χρώματα εκείνα που θα σε κάνουν να θέλεις απλώς να τα χαζεύεις για όσο αντέχουν τα μάτια σου.

Ξέρεις τι είναι ο ουρανός;

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια |οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης