R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Λευτεριά στη ζωή

Κλισέ, μα ζητούμενη...

Μπροστά στα πόδια μου στροβιλίζονται μικρά λευκά φέιγ-βολάν με έντονα μαύρα γράμματα.

Μοιάζουν να χορεύουν σε κάποιον άγνωστο ρυθμό που μόνο τ' αντικείμενα μπορούν ν' αντιληφθούν. Στριφογυρίζουν σε κάτι που θυμίζει μινιατούρα εξασθενημένου ανεμοστρόβιλου για λίγα δευτερόλεπτα προτού ξαναξαπλώσουν απαλά στην άσφαλτο και στις πλάκες του πεζοδρομίου γύρω μου το ένα μετά το άλλο.

single photo Λευτεριά στην τάδε διαβάζω σε ένα από αυτά και για μια στιγμή νομίζω ότι βλέπω το όνομά μου πάνω τους. Φυσικά δεν είναι παρά ένα φευγαλέο παιχνίδι του μπερδεμένου μου μυαλού που εδώ και καιρό παλεύει να με βάλει σε περιπέτειες, έχοντας μπουχτίσει από οτιδήποτε συμβατικό. Λίγη λευτεριά νομίζω χρειάζεται σε όλους μας τώρα πια. Λευτεριά στις συνειδήσεις και στις επιθυμίες μας. Λευτεριά στον τρομαγμένο πάλαι ποτέ τσαμπουκά της ίδιας μας της ύπαρξης.

Παίρνω μια βαθιά ανάσα και συνεχίζω να περπατάω. Η ατμόσφαιρα μυρίζει φρεσκοκομμένο γρασίδι και ανεπαίσθητα διακρίνω παράλληλα τη μυρωδιά ξύλων που σιγοκαίονται κάπου εκεί κοντά. Αυτές οι μυρωδιές δε θυμίζουν πόλη, κι όμως, στους δρόμους μιας πόλης περπατάω αν και το μυαλό μου ταξιδεύει αλλού. Παρατηρώ το παιχνίδισμα του ήλιου καθώς δύει σιγά-σιγά ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων που βρίσκονται δεξιά κι αριστερά του δρόμου.

Από μικρή ήθελα να έχω πάντα κάπου πάνω μου ενσωματωμένη μια φωτογραφική μηχανή ή μια κάμερα για κάτι τέτοιες εικόνες. Μια φωτογραφική μηχανή, καλύτερα. Έχει έναν ρομαντισμό. Κι αυτό είναι κάτι ακόμη από εκείνα που εκλείπουν σιγά-σιγά και βασανιστικά. Κάτι που επίσης μας χρειάζεται όπως η λευτεριά που λέγαμε πριν. Όπως τόσες άλλες έννοιες και συναισθήματα που τα πήρε το ποτάμι και τα ξέβρασε ποιος ξέρει πού. Αλίμονο σ' εμάς που τα θυμόμαστε ακόμη. Γιατί τα νοσταλγούμε, μας λείπουν και κάπου-κάπου τα βάζουμε στη ζωή μας αυθαίρετα κάνοντας τους άλλους να μας κοιτάζουν παράξενα.

Ο πορτοκαλοκόκκινος λιωμένος πια ήλιος αντανακλά τις τελευταίες αχτίδες του πάνω στα τζάμια μιας πολυκατοικίας μαγνητίζοντας το βλέμμα μου. Κοιτάζω κατάματα την εκτυφλωτική, θρασύτατη κι ελπιδοφόρα λάμψη του που επιμένει να τυφλώνει όποιον τολμά να την αντικρύσει, ακόμη και τώρα, την τελευταία στιγμή. Λίγο πριν εκείνος χαθεί πίσω από τους ορίζοντες. Δε σταματάω να την κοιτάζω ώσπου δακρύζω και δεν ξέρω αν είναι από την έντονη λαμπρότητά του ή από κάποια αυθόρμητη εκδήλωση συγκίνησης.

Ελπίδα. Βάζω κι αυτή στη λίστα με τα χαμένα "αντικείμενα" που πήρε το ποτάμι και συνεχίζω. Ίσως αν παραδειγματιζόμασταν από τη φύση πότε-πότε, να καταφέρναμε ν' απελευθερωθούμε από τα ψεύτικα δεσμά που έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας για τους εαυτούς μας. Αλλά πού μυαλό για τέτοια ο άνθρωπος στην εποχή της στυγνής επιβίωσης. Τα απλά πράγματα συνήθως τα κοιτάμε χωρίς να τα βλέπουμε όμως, όσο κλισέ κι αν ακούγεται, εκεί κρύβεται όλη η ουσία της ζωής.

single photo Ένα ζευγαράκι σ' ένα κόκκινο παγκάκι δεξιά μου φιλιέται τρυφερά και παρατεταμένα. Λευτεριά και στον έρωτα, λοιπόν! Λευτεριά στη ζωή.

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας