Έλα και Σώσε με

Κοιτάει το ρολόι. Πού θα πάει; Θα φτάσει η ώρα. Η γυναίκα του στέλνει φωτογραφία στο viber με τις γεμάτες, έτοιμες βαλίτσες. Αλλάζει σταθμό στο ραδιόφωνο του γραφείου. Πέφτει πάνω στην Ελένη Δήμου και στο "Ετοιμάζω ταξίδι, μοναχά για πάρτη μου". Ανεβάζει ένα τόνο την ένταση και σιγομουρμουρά "στα μεγάλα νησιά του μυαλού και του χάρτη μου".

Ενημερώνει για τα πάντα το διάστημα που θα λείπει. Η τράπεζα δεν πάει διακοπές. Μοναχά ο ίδιος. Η τράπεζα θα συνεχίσει τις συναλλαγές. Και εκείνος θα καταθέτει στο αγαπημένο του beach bar, καθημερινά, μπάνια, φρέντο, μοχίτο και ξενύχτια.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + τάσος θώμογλου
Αύγουστος

Αποχαιρετά τους συναδέλφους. Χειραψία λες και δεν θα ξανανταμώσουν. Πάει μπροστά στο ασανσέρ, για να κατέβει ισόγειο. Μπα... Θα κατέβει από τις σκάλες. Με τα πόδια. Δυο όροφοι είναι μοναχά και η κατηφόρα από τις σκάλες, έχει άλλη γλύκα στη φυγή. Χτυπάει τη κάρτα εξόδου. Χαιρετά στρατιωτικά τον φύλακα, και βγαίνοντας στην έξοδο παίρνει βαθιά ανάσα.

Ακούει τη κόρνα. Γυναίκα, παιδιά, βαλίτσες, όλα μέσα στο αυτοκίνητό του. Αυτό που έφερε η γυναίκα του και είναι η σωσίβια λέμβος του, για αυτό τον Αύγουστο. Χαμογελάνε και τα αυτιά του. Αυτές τις μέρες θα τις ζήσει και προπάντων τις νύχτες. Λεπτό δεν θα αφήσει να πάει χαμένο. Με ρέκλα στη καρέκλα θα δει το κάθε ηλιοβασίλεμα. Θα έχει δίπλα του, ό,τι αγαπά και τον νοιάζει.

Μα προπάντων χαιρετά συνήθειες, ρουτίνα, μιζέρια και πρόγραμμα.

Αύγουστος

Βάζει την ατζέντα του στο ντουλαπάκι -λες και αποχαιρετά το organizer. Δίνει ένα γεμάτο φιλί στη γυναίκα του. Εκείνη του εύχεται "καλές διακοπές" κι εκείνος σκάει το ωραιότερο χαμόγελο που έριξε ποτέ, για φέτος το καλοκαίρι. Αλλάζουν θέσεις, οδηγός και συνοδηγός και αριβάρουν για το τέλειο.

Γκάζι, ανοιχτό παράθυρο και Red Hot Chili Peppers "The Getaway". Τα παιδιά στα πεθερικά. Λίγο κλάμα, λίγο "μωρά μου, θα περάσετε υπέροχα με τη γιαγιά και τον παππού", λίγο που βουρκώνει η συνοδηγός, λίγο που πρέπει ο οδηγός να είναι πιο "σκληρός", σπιντάρουν στην άσφαλτο.

Ο κουμπάρος τους περιμένει στην γνωστή στροφή. Μπαίνει μέσα μαζί τους κι όλοι καταλήγουν στην καφετέρια του αεροδρομίου. Ο κουμπάρος παίρνει τα κλειδιά, τους εύχεται "ξύδια, σεξ και μαύρισμα παντού" και φεύγει να παρκάρει το αυτοκίνητό τους στην πυλωτή τους.

Αύγουστος

"Παρακαλούνται οι επιβάτες Παπαδόπουλος Σωτήρης και Ευγενίδου Μαρία να προσέλθουν στη πύλη 4".
Άργησαν και τρέχουν με ταυτότητες, check in και χειραποσκευή".
-Και εκείνη η κολώνια;
-Άστην τώρα, δεν βλέπεις τι ουρά έχει στο ταμείο στα duty free;
-Δεν προλαβαίνουμε-στην επιστροφή.
Βγαίνουν από το λεωφορειάκι και ανεβαίνουν τις σκάλες για το αεροπλάνο. Ο Σωτήρης γυρνά και κοιτά γύρω του. Σαν φυλακισμένος που του έδωσαν απόδραση και φεύγει με χίλια. vΜπαίνουν μέσα. Δεν χωράνε οι χειραποσκευές όλες.
-Βρε, αγάπη, τι το ΄θελες το laptop;
-Και στον παράδεισο έχει συνδεσιμότητα.
Πέντε λεπτά καθυστέρηση. Οι επιβάτες δυσανασχετούν, ο Σωτήρης αγέρωχος χαμογελά. Πίσω από τα μαύρα του γυαλιά, επιλέγει στο κινητό "λειτουργία πτήσης" και φιλά τη γυναίκα του στο στόμα.
Απογείωση, κενά αέρος, εκείνη του πιάνει το χέρι σφιχτά.
-Κι άμα γίνει κάτι άσχημο, Σωτήρη;
-Τα άσχημα τα αφήσαμε πίσω. Άσε που εγώ σε αγαπάω και για επόμενη ζωή.
-Αυτά τα λες τώρα. Αν πας στον Άγιο Πέτρο κι έχει πιο ωραία κορίτσια στην κόλαση;
-Θα επιλέξω την κόλαση και θα έρθεις να με σώσεις, Μαρία.
-Εσένα λένε Σωτήρη, εγώ θα σε σώσω;
-Άλλος έχει το όνομα κι άλλος τη χάρη. Άσε που η αεροσυνοδός εδώ είναι ίδια η Κατερίνα Παπουτσάκη. Μπορεί να γνωριστούμε στο δρόμο για την κόλαση.
-Εξυπνάδες. Τσιτσίριασα με τόσο αποτυχημένο χιούμορ. Δες τρίχα κάγκελο!

Αύγουστος

Προσγείωση, σέλφι, επόμενη στάση το rent a car.
Συμπλήρωση εντύπου, υπογραφές, προκαταβολή στο χέρι και γεια σας.
Ο Σωτήρης ξεντύνεται στο δίκλινο, ψιλο-τρισάθλιο δωμάτιο του νησιού και η Μαρία του δείχνει το φορεμένο καινούργιο της μαγιώ.
Πάνε να φύγουν, αλλά δεν γίνεται...."εγκαινιάζουν" το κρεβάτι του... ψιλο-τρισάθλιου δωματίου. Μακάρι να έχει καλή μόνωση.
Επόμενο πλάνο, θάλασσα. Μουσική lounge, σπαστός καφές και μοχίτο από το μπαρ-παραγγελία. Δώρο δυο σφηνάκια από τον μπάρμαν-να ΄σου Τούρκος γίνεται ο Σωτήρης.
Ζήλεια σου λέω. Μαρτύριο στον έρωτα η ζήλεια.
-Μου λείπουν τα παιδιά.
-Πάλι καλά, που δεν είπες, σου λείπει η δουλειά.
-Γαργάλησέ με λίγο στη πατούσα-γιατί δεν μου βγαίνει αυθόρμητο το γέλιο.
-Άμα σε γαργαλήσω κάπου αλλού, θα είναι μήπως καλύτερα;
-Μμμ... δοκίμασε να δούμε.
Ήσυχες μέρες του Αυγούστου. Ροκιά Ήλιου και Ηδονή Άμμου.
-Θέλω ένα aperol spritch, να παραγγείλω.
-Ώπα-ώπα, παλικάρι, πού νομίζεις ότι είμαστε; Στην Ψαρρού με Αντώνη Ρέμο; Εδώ ζήτημα να έχει καμιά Sol.
-Κι άμα θέλω να πιω μια μπύρα Ντο; Τέτοια νότα δεν βγαίνει σε μπύρα;
-Αυτά τα κρύα, τα λες για να δροσιστούμε μέσα στη κάψα; Ή είναι πηγαίο χιούμορ;
-Με όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις.
-Κι εγώ που νόμιζα πως είσαι τραπεζικός υπάλληλος κι όχι δάσκαλος.
-Δάσκαλε που δίδασκες... θέλω να κάνω μια τρέλα! Θέλω. Θέλω να μην γυρίσω πίσω. Να μείνουμε εδώ. Να ξεχάσουμε τα κινητά σε λειτουργία πτήσης. Να πούμε στον κουμπάρο να μας κρατήσει ένα δεκαήμερο και εκείνος τα παιδιά-δεν τον λυπάμαι-το πολύ-πολύ, θα πω και στο κολλητό μου, τον Γιώργο, (που μου την σπάει, τελευταία, με το άγχος του) να τα κρατήσει λίγες μέρες, να αλλάξουμε ξενοδοχείο και να χαθούμε μέσα στο νησί. Κάθε μέρα, η ζωή μου ένα πέτρινο σοκάκι. Να ανοίγω τη πόρτα στη ζωή και να είναι πόρτα με ασβέστη. Άσπρο-μπλε και λίγο πράσινο να έχω μοναχά. Και εσένα. Όχι άλλο τσιμέντο. Όχι άλλο κάρβουνο. Γίνεται;

Πόσο κοστίζει μια απόδραση στο χρόνο;

Πώς γίνεται να ζήσω το Otherside; Ναι, πάλι, Red Hot Chili Peppers.

Με αυτά και με αυτά καίγεται η πλάτη μου από τον ήλιο. Πώς θα γίνει να κάψω την ανία;

Τελευταία σκηνή μικρού μήκους ταινίας. Νύχτα. Στην ίδια ακτή. Έχουν ξεμείνει. Σωτήρης και Μαρία. Έχουν ανάψει φωτιά και ψήνουν λουκάνικα. Μαζί κι ο μπάρμαν και δυο ζευγάρια που γνώρισαν στην παραλία. Ένα ζευγάρι Έλληνες και ένα Ρώσοι. Ο Σωτήρης γιορτάζει και κερνάει μπύρες. Ζητάει βαρέλι από το μπάρμαν και εκείνος του λέει "μόνο τενεκέ και μπουκάλι. Στη Χονολουλού έχει βαρελίσιες. Εδώ τα πρώτης ανάγκης".

"Απόψε λέω να κάνουμε ένα πάρτυ".

"Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε" και ΔΕΝ θα πάμε κατευθείαν στη δουλειά.

"Μωρό μου, στο ψιλο-τρισάθλιο δωμάτιο είδα ένα ρολόι που έχει και ξυπνητήρι. Όταν γυρίσουμε χαράματα, μετά το βραδινό και πρωινό μας μπάνιο, θα το σπάσεις, για μένα;"

Λελέ και Διακοπέ! Λελέ και Διακοπέ! Έχει σήμα εδώ; Κάτι χτυπά. Άστο! Δεν γίνεται να μιλήσεις εδώ-ούτε μια παύλα από σήμα.

"Κι αν είναι οι γονείς σου, για τα παιδιά;"

Τότε θα μας έρθουν 800 αναπάντητες και 1500 sms.

Γι’ αυτό σου λέω, πες στις έγνοιες hasta la vista, baby.

Θα κάτσουμε ως το χάραμα εδώ.

Κι όταν ο ήλιος καθρεφτιστεί στη θάλασσα, θα γυρίσω να σου πω "Buongiorno, Senorita"...

Αύγουστος

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + τάσος θώμογλου