_ελεύθερα

Οι χαμένες αναμνήσεις

Μια βουτιά σε άλλους χρόνους, σε άλλες ζωές

Από παιδί λάτρεψα οτιδήποτε ρετρό.

Αγάπησα τις σκουριασμένες γραφομηχανές, τα παλιά ραδιόφωνα, τις αναλογικές φωτογραφικές, τα ταλαιπωρημένα πικ-απ, τα γδαρμένα βινύλια (κανονικά και 45άρια), τη μυρωδιά των βιβλίων, την υφή των ρούχων, τις μισοσβησμένες λέξεις πίσω απ’ τις καρτ-ποστάλ.

Αποφάσισα να εκμεταλλευτώ τη σημερινή μέρα, μιας και είναι μια από τις λίγες ηλιόλουστες μέρες του Νοέμβρη και να πάω μια βόλτα στα παλαιοπωλεία του Μπιτ Παζάρ. Ένα μέρος όπου μπορούμε να ρίχνουμε κλεφτές ματιές στο παρελθόν μέσα από την κλειδαρότρυπα του χρόνου, σαν ηδονοβλεψίες της στιγμής. Ένα μέρος που φιλοξενεί καλά κρυμμένους θησαυρούς για όσους ξέρουν να ψάχνουν. Μνήμες ξεπετάγονται από τις ημισκότεινες γωνίες και οι αναμνήσεις κλείνουν το μάτι και μας καλούν να χαθούμε στο δικό τους κόσμο.

Κάποιοι ονομάζουν την περιοχή αυτή «χώρα των κάποτε». Οικογενειακά κειμήλια και σχεδόν ολόκληρα σπίτια, μετακόμισαν στις βιτρίνες αυτών των μαγαζιών. Αντικείμενα αταίριαστα με διαφορετική καταγωγή και διαφορετικές ζωές συναντήθηκαν μέχρι κάποιος να βρεθεί και να τους δώσει μια νέα προσωρινή στέγη. Στην ουσία βιώνουν ένα ασταμάτητο γαϊτανάκι αλλαγής περιβάλλοντος και χεριών.

Προσπερνάω πάγκους με νομίσματα, δίσκους, ποτήρια, κηροπήγια και κεντήματα και κατευθύνομαι στο γνώριμο πλέον παλαιοβιβλιοπωλείο. Με το που μπαίνω αριστερά, με περιμένει μια βαλίτσα γεμάτη με καρτ-ποστάλ ξεχασμένων καρδιών. Κάρτες που γράφτηκαν και μετά χάθηκαν στο δρόμο της ζωής. Θυμάμαι μια πρόταση από μια ποιητική συλλογή που διάβασα το προηγούμενο βράδυ: «το σήμερα κρατάει πάντα κάτι από το χαμένο μυστήριο του χθες».

Την εποχή εκείνη που η διαδικτυακή ζωή δεν ήταν καν στα σκαριά, οι καρτ-ποστάλ γραμμένες σε ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, σε όλες τις γλώσσες του κόσμου ένωναν τους ανθρώπους με αόρατες κλωστές αγάπης σε κάθε γωνία του πλανήτη. Οι λέξεις πάντα μας ενώνουν και καταφέρνουν να μηδενίσουν τα τόσα χιλιόμετρα που μεσολαβούν. Αυτό που τελικά μας χωρίζει είναι οι λέξεις που δεν είπαμε και κάπως έτσι η απόσταση γίνεται πηγή δημιουργικότητας. Μερικές φορές, λίγες λέξεις αρκούν για να κρατήσουν ζωντανές τις ανθρώπινες επαφές και την ελπίδα της αντάμωσης.

«Όπου και αν είμαι, όπου και αν ταξιδεύω θέλω πάντα σε σένα να γυρνάω. Ό, τι είμαστε το κουβαλάμε συνεχώς μαζί μας. Και εγώ, είμαι εσύ. Όσο μακριά και αν είμαστε, πάντα βρίσκουμε τρόπο να ερχόμαστε κοντά και να φτιάχνουμε τον δικό μας χωροχρόνο.»
«Ίσως η επόμενη κάρτα σου να έχει πάνω το δαχτυλικό σου αποτύπωμα όπως την προηγούμενη φορά που λερώθηκες με το μελάνι. Ίσως όταν την παραλάβω ακόμη να μυρίζει το άρωμά σου.»

Μπορεί οι ιστορίες αυτές, που ταξιδεύουν στο χρόνο, να μην είναι μοναδικές ή πρωτότυπες αλλά τα αισθήματα σίγουρα είναι. Κάποιοι άνθρωποι μπορεί να είναι χιλιόμετρα μακριά κι όμως να νιώθουμε να μας ζεσταίνουν καθημερινά την καρδιά.

Τώρα, ένα μέρος αυτού του ταξιδιού το κρατάω στα χέρια μου και μετράω την απόσταση με στιγμές, γέλια, ανάσες, εξομολογήσεις και υποσχέσεις. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν υπάρξει, έχουν ζήσει, έχουν αγαπήσει κι έχουν πονέσει ακριβώς όπως κι εμείς. Νιώθω ανάμεσα απ’ τις γραμμές την ένταση της απόστασης, της απουσίας, της μοναξιάς, της αναμονής. Όλα αθροίζονται σε εκείνες τις λίγες λέξεις πίσω από μια φωτογραφία ενός τόπου. Χάρτινα όνειρα που σκόρπισαν στους πέντε ανέμους. Αγοράζω 50 καρτ-ποστάλ και δίνω υπόσχεση στον εαυτό μου να ξανάρθω και ν’ αγοράσω και τις υπόλοιπες.

«Αναμνήσεις μένουν οι ωραίες στιγμές, τα φιλιά οι όρκοι κι οι χαρές. Ο καιρός κυλάει κι οι αγάπες περνούν κι οι καρδιές μας όλα τα ξεχνούν…»

κείμενο | χάιντι σεραφειμίδου
φωτογραφίες | χάιντι σεραφειμίδου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας