R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Ο έρωτας στα χρόνια του ζάναξ.

Μια πεντάλεπτη αναμονή σωτηρίας.

Μου μιλάει και τονίζει μια μια τις συλλαβές. Όχι, δεν φαντάζομαι πόσο πολύ την έχουν πληγώσει οι άντρες. Δε φα-ντά-ζο-μαι.

Και να ήταν καμιά περίεργη, καμιά ανεπρόκοπη, να τους δώσει και δίκιο. Αλλά αυτή πάντοτε υπήρξε κυρία. Με τα γεμιστά της, το κομμωτήριό της, μπάλα θέλεις να πας να δεις, να πας πασά μου-κι εδώ αν θέλετε να έρθετε, να πετάξω και κεφτέδες στο τηγάνι να το χαρείτε. Αλλά ποτέ δεν πήγαιναν εκεί. Και λίγο η μπάλα, λίγο που και τα γεμιστά όσο να πεις τα βαριέται κάποτε ο άλλος, τον έβλεπε κάθε μέρα να απομακρύνεται. Ναι, βέβαια, συμφωνώ. Έχει δίκιο, οι πουτάνες έχουν πολλά πλοκάμια και δεν είναι εύκολο για ένα καλό κορίτσι να καλοπέσει στην εποχή μας. Γουρούνια λέει… και πολύ καλά τα λες, απλά μην παθιάζεσαι και φωνάζεις γιατί φοβάμαι μήπως κλονιστεί η υγεία σου.

single photo Την ευχαριστώ πολύ. Για να το λέει αυτή, κάτι θα ξέρει. Δεν είμαι εγώ σαν τους άλλους, α, πολύ με τιμάς μ’ αυτήν την διάκριση. Όχι ναι, δεν γνωριστήκαμε ακόμη, πώς ξεχαστήκαμε έτσι, απαράδεκτο. Μου λέει πως τη λένε Σοφία. Πολύ χαρήκαμε. Το μόνο πράγμα βρε Σοφία, μη φωνάζεις σε παρακαλώ, θα πάθεις τίποτα και φαίνεται πως αναστατώνεις και τους υπόλοιπους. Ε, πώς, γιατί το λέει αυτό, έχουν μείνει ένα σωρό πράγματα να πάθεις. Μικρή κοπέλα είσαι ακόμη. Α, ναι; Δεν της φαίνεται πάντως καθόλου, εγώ θα την έκανα τουλάχιστον πέντε χρόνια νεότερη.

Πώς μου έχει κολλήσει τώρα η λέξη «πλαστικοποίηση» στα καλά καθούμενα; Προσπαθώ να την προσέξω, αλλά το μόνο που καταφέρνω είναι να παγώσω το πρόσωπό μου σ’ ένα μειδίαμα που δηλώνει συμπάθεια και κατανόηση. Στην ουσία όμως δεν ακούω τίποτα. Μόνο χείλη να ανοιγοκλείνουν –μα πορτοκαλί κραγιόν, βρε Σοφία;- και η σκέψη μου στην πλαστικοποίηση. Δεν γίνεται τίποτα. Πρέπει να βρω κάτι να απαντήσω και οπωσδήποτε τότε θα πρέπει να τη βάλω κάπου τη λέξη πλαστικοποίηση. Ίσως να μην την παρατονίσω γενικά, να την πω μέσα απ’ τα δόντια μου και να περάσει στο ντούκου. Πάντως θα τη χρησιμοποιήσω σίγουρα, να σωθώ.

Κι αυτή τόσην ώρα δεν το βούλωσε καθόλου κι εγώ βέβαια εκεί, σαν μαλάκας να έχω κολλήσει στην πλαστικοποίηση και τώρα δες που έχει πάρει τη στάση «σε κοιτάζω βαθιά στα μάτια για να δω αν έχεις μια απάντηση» κι εγώ να είμαι να σκάσω γιατί φοβάμαι μην με καταλάβει πόσο υποκριτής ήμουν που έκανα πως την ακούω και σκεφτόμουν τη γαμημένη πλαστικοποίηση. Και να την τώρα που αφήνει όλο το βάρος της να πέσει πίσω στην πλάτη της καρέκλας και ψαχουλεύει το τραπέζι να πιάσει το ΟΚ! Απριλίου χωρίς όμως να σταματάει δευτερόλεπτο να με κοιτάζει κατάματα κι εγώ να νιώθω σαν να ξεβρακώνομαι.

single photo

Το κόκκινο σίγουρα της πήγαινε πολύ. Τόνιζε κάτι πάνω της, αλλά αυτό το κάτι ήταν απροσδιόριστο. Δεν ήξερα καν αν ήταν καλό ή κακό, αν μου άρεσε ή όχι, αλλά ήταν μια πολύ σωστή επιλογή το κόκκινο όπως και να χει. Και τα βυζιά της οπωσδήποτε είχαν ένα εξαιρετικό ενδιαφέρον. Μικρά, επιθετικά, μάντευες πως οι καμπύλες τους οδηγούσαν σε δύο ρόγες χωμάτινες, που ήταν πάντα έτοιμες να βυζάξουν τον κόσμο με ένα δυνατό σπίρτο, μια μεταλαβιά πρωτόγονη. Κι εκεί που πάω ν’ ανοίξω το στόμα μου, να βάλω μια πτυχή από το κόκκινό της φόρεμα κάτω απ’ το πηγούνι μου και να πω δυνατά και καθαρά τ’ όνομά μου, ακούγεται τσααΑΑααακ ο χρόνος να ραγίζει. Θέλει να μάθει αν είναι έτσι.

single photo Ασφαλώς και είναι έτσι, γιατί εσύ έχεις όλα τα δίκια Σοφία μου, και δεν μπορείς εσύ να κάθεσαι και να ταλαιπωρείς τον εαυτό σου επειδή όλα είναι τόσο μα τόσο δύσκολα. Εσύ να σκέφτεσαι πως οι άνθρωποι είναι παράξενα ζώα, αρπακτικά και πλαστικοποίηση και δεν αξίζει δα και να σκάμε όλη μέρα με δαύτους.
Όσο έχουμε ο ένας τον άλλο, όσο έχουμε τα φάρμακά μας στην κωλότσεπη, να μην ανησυχεί. Κι εγώ χάρηκα πολύ και να πει στη γιατρό πως ήθελα μόνο να της ευχηθώ, αλλά όπως καταλαβαίνει έχει πολύ δουλειά και δεν θέλω να την καθυστερήσω κι αυτήν. Ίσως τα ξαναπούμε. Κι εγώ σ’ αγαπώ.

κείμενο | αλέξανδρος_κόγκας
επιμέλεια | τάσος_θώμογλου+πωλίνα_ταϊγανίδου