Η καρδιά - ένας εξεγερμένος συναγερμός

Όλα εκείνα που (δεν) παραδέχομαι είναι όλα εκείνα που δεν αφήνουν το παρόν μου σε ησυχία. Που δεν αφήνουν τον εαυτό μου σε ησυχία. Που δεν αφήνουν το μυαλό μου να επικεντρωθεί. Που κρατάνε σε εγρήγορση τον οργανισμό μου και το σύστημα έχει αρχίσει να υπερθερμαίνεται, βγάζει πλέον καπνούς. Η καρδιά μου ήταν ανέκαθεν πιο ανήσυχη από του μέσου ανθρώπου για όλα όσα είμαι και για όλα εκείνα που (δεν) παραδέχομαι. Οι ρυθμοί της φρενήρεις αν πέσουν στην παγίδα της σύγκρισης, μα εγώ δε θα μπορούσα να ζήσω σε χαμηλότερα ντεσιμπέλ ζωής.

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
marmarygi
marmarygi

Πάντα έλεγα ότι δε μου καθόταν καλά το ταίριασμα, το μοιάσιμο, το «σαν όλους τους άλλους», ασφυκτιούσα. Και κάπως έτσι το παράκανα μέρα με τη μέρα, τώρα δεν έχω πια ούτε κορφή ούτε πάτο. Η καρδιά μου χτυπούσε πάντα πολύ πιο γρήγορα από του μέσου ανθρώπου. «Θα κουραστεί», άκουγα να μου λένε. Αντιδραστική είναι, δεν ανησυχώ πια, απαντούσα. Αντιδραστική. Γι’ αυτό όσο περισσότερο βαριέται ή ταράζεται ή δεν καταλαβαίνει, ή ψάχνεται, ή παθιάζεται τόσο πιο διαφορετική θέλει να νιώθει. Τώρα πια υιοθετεί πού και πού ακόμη και δικούς της ρυθμούς. Άλλοτε με ξεσηκώνει με περίεργα underground μπίτια άλλοτε γράφει δικές της μουσικές απ’ την αρχή. «Η καρδιά μου όπως θέλει χτυπάει». Αρκεί να μη σταματήσει.

marmarygi

Δεν το αρνούμαι πως με τρομάζει ώρες-ώρες μα τη γουστάρω γιατί δεν επαναπαύεται. Έτσι είμαι κι εγώ, δε θα μπορούσα να κουβαλάω μέσα μου κάτι άλλο στη θέση της. Είναι ξεκάθαρα δική μου αυτή η καρδιά. Και πώς να βγάλεις άκρη μ’ αυτό το αλλοπρόσαλλο σ’ εμένα ζωτικό όργανο που συμβολίζει τελικά δικαίως το συναίσθημα; Ναι, άκου τη, μοιάζει να μην ξέρει τι της γίνεται. Δε σε αδικώ αν δεν την εμπιστεύεσαι. Πώς να στηριχτείς σε κάτι αναρχικό που λειτουργεί όπως του καπνίσει αδιαφορώντας για οποιαδήποτε συνέπεια; Πώς να στηριχτείς σε κάτι που (επανα)τροφοδοτεί τα πάντα με αίμα μα δεν το νοιάζει αν θα τα πνίξει σε αυτό ή αν θα τα στραγγίσει; Πώς να τολμήσεις να συμπορευτείς με την αυτό-καταστροφή;

marmarygi
marmarygi

Η καρδιά μου είναι εξεγερμένος συναγερμός σαν το υποσυνείδητό μου. Είναι μαρμαρυγιακό σκοτάδι. Βλέπεις η μαρμαρυγή προκύπτει από το ρήμα μαρμαίρω που σημαίνει σπινθηροβολώ. Φωτιές βγάζει η καρδιά μου κι εγώ δεν είχα παρά να κρεμάσω πάνω της ένα “keep out!” ίσα με το μπόι μου γιατί δεν έχει υπάρξει άλλος πέρα από μένα που να μπορεί να τη χειριστεί χωρίς να υποστεί εγκαύματα. Κι όταν πληγώνω πληγώνομαι και μένω μόνη. Κι όταν πληγώνομαι πληγώνω και φεύγω.

marmarygi
marmarygi

Δεν είναι κακή. Ξέρει ν’ αγαπάει απλώς δεν ξέρει πώς να κάνει ζάφτι εμένα κι εκείνη σε συνδυασμό. Κι εκεί χαώνεται και με χαώνει και γίνεται επικίνδυνη. Ίσως αν τολμούσες να μάθεις να χορεύεις στους αλλοπρόσαλλους ρυθμούς της, ίσως λέω, να κατάφερνες κάπως να με πλησιάσεις και να δεις. Να δεις μέσα μου. Να τη γνωρίσεις. Κι όταν τη γνωρίσεις δε θα σου φαίνεται πια τόσο τρομακτική. Μπορεί να περάσει από το μυαλό σου ότι κάπως κάποτε υπήρξε ακόμη και τρομαγμένη.

κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | έλλη πράντζου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης